Eigenlijk zou ik in Zwolle de Mataram wandeltocht lopen van WS78, maar ik wilde vroeg thuis zijn vandaag omdat ik nog veel te doen had. Ik koos dus voor een 30km wandeltocht in Rhenen. Ook een omgeving waar ik niet vaak wandel. De Cunera Pelgrims tocht: Toen de heilige Ursula van Keulen en haar tienduizend maagden in de vierde eeuw bij Keulen werden overvallen door de Hunnen, werd Cunera – een prinses uit York – gered door de Friese koning Radboud, die haar meenam naar zijn kasteel Prattenburg te Rhenen. Hier maakte ze zich spoedig zeer geliefd door haar vriendelijkheid en de zorg voor de armen rond het kasteel. Dit wekte de jaloezie van Aldegonde, de vrouw van Radboud. Toen Radboud een keer op jacht was, werd Cunera door Aldegonde gewurgd met de mooie halsdoek die Cunera nog van haar ouders had gekregen.

Ze werd begraven in een veestal. Door een wonder werd de misdaad ontdekt. Radboud bekeerde zich tot het christendom. De Utrechtse bisschop Sint Willibrord liet Cunera drie eeuwen later bijzetten. Er kwam een grote bedevaart naar Rhenen op gang. Uiteindelijk leidde dit tot de wijding van de Petruskerk aan Cunera en later tot de nieuwbouw van de Cunerakerk en -toren (voltooid in 1531).

Om 08.00 uur melde ik mij aan, waarna we gelijk konden vertrekken. Er stond een koude wind en langs de Rijnkust in Rhenen voelde je dat goed. We liepen een stukje langs het water om vervolgens Rhenen dwars door te kruisen op weg naar het hoogste punt. Een aardige klim, maar over het asfalt niet al te moeilijk. Zo kwamen we aan de buitenrand van Rhenen op weg naar Elst. Als eerste deden we landgoed Remmerden aan. Remmerden is een kleine industrieterrein bij Rhenen. Van oorsprong een buurtschap, maar er hebben altijd maar weinig huizen gestaan. Een stuk bos is met schitterende villa is hierna vernoemd.

Het huis werd in de 15e eeuw voor het eerst vermeld.Volgens een tekening uit 1731 was het een omgracht en onderkelderd huis van twee bouwlagen met bakstenen tuitgevels en een uitgebouwde ingangspartij en erker.Aan het einde van de 18e eeuw werd het huis gesloopt en vervangen door een duiventoren. Aan de overzijde van de weg werd in 1913 te midden van de 18e-eeuwse geometrische lanenstructuur een nieuw landhuis gebouwd.

Door de bossen, waar het nogal drassig was liepen we verder. Met de mooie herfstkleuren werden prachtige stukken natuur weer gegeven. We kwamen langs mooie uitzichtpunten, waaronder “Kwintelooijen”; Kwintelooijen is een voormalige zandgroeve van 74 ha groot. Het gebeid reikt van de Noordoever van de Rijn tot aan de Gelderse Vallei. Het ligt in het stuwwalgebied de Dikkenberg bij Rhenen. Opvallend bij Kwintelooijen is het grote hoogteverschil van vijftig meter en de bodemvariatie die loopt van zeer nat ven en moeras tot de droge heidevelden.De ontstaansgeschiedenis van Kwintelooijen ligt in een van de koudste periodes van ons land. In de voorlaatste ijstijd, zo’n 150.000 jaar geleden, bewoog het landijs vanuit Scandinavie naar het midden van Nederland. Het ijs schraapte de bevroren zand- en kleilagen die het tegenkwam omhoog waardoor een grote stuwwal ontstond: de Utrechtse Heuvelrug. Kwintelooijen is gelegen in de zuidoostelijke punt van de Utrechtse Heuvelrug en behoort ook tot deze grote stuwwal. Tot 1990 heeft er hier op grote schaal zandwinning plaatsgevonden, maar nu is deze oude groeve een gewaardeerd recreatiegebied. De hellingen die in het gebied zijn ontstaan door zandwinning zijn steiler afgewerkt dan de door erosie vervormde natuurlijke hellingen van de heuvelrug. Na de ontzanding werd een deel van het terrein beplant met bos. Een enkele wand is met reden niet bebost. Deze ligt midden in het terrein en word als geologisch monument in stand gehouden. Hier zijn, als de begroeiing niet in de weg zit, door het landijs opgestuwde en scheef gestelde rivierafzettingen te zien. Riverafzetting die zijn afgezet voordat het werd opgestuwd door het ijs. 

Na 9,25 km wandelen diende de eerste rust zich aan. Een stel midwinterhoornblazers zorgde voor de muzikale bijdrage. Ik besloot om niet te rusten en door te lopen naar Elst. In Elst waren de mogelijkheden beperkt, daar deze plaats hermetisch afgesloten was deze dag, wegens het ontmanteling van een bom uit de oorlog: de straten in Elst en het naburige Ingen waren verlaten tijdens de ontmanteling. Bijna 4000 bewoners moesten binnenblijven met ramen en deuren gesloten en de politie reed met gepantserde voertuigen rond. Boven het dorp hing een helikopter en verkeer werd stilgelegd. Volgens de politie heeft iedereen zich netjes aan het uitgaansverbod gehouden. Het explosief werd dinsdag ongemerkt opgeschept tijdens werkzaamheden in Weesp en kwam met een zandtransport mee naar een grintgat in de Nederrijn bij Ingen. Pas bij het lossen van het zand werd de zware bom opgemerkt. De 1000-ponder is toen direct gestabiliseerd en op een baggerschip geborgen. De politie bewaakte het schip.

We liepen een klein stukje door Elst heen om bij “De Ark” een stempel te halen. De koffie stond klaar, maar ook nu weer maakte ik daar geen gebruik van.

We liepen Elst weer uit, waar het wemelde van de politie. Na ook nu weer een stukje door het bos gewandeld te hebben, was het nu tijd om bosgebied “De Amerongse Berg” aan te doen met de daarbij behorende heuvel. Langs pannenkoekenhuis “Het Berghuis” en ook hier weer prachtige vergezichten, maar ook drassige bospaden.Dit gebied behoort tot de Utrechtse Heuvelrug. De ‘koning van de heuvelrug’ is de noordzijde van Amerongse Berg (57 hoogtemeters en een steilste stuk van 300 m lang van 8%).

Na de Amerongse berg was het weer tijd om terug te keren naar Elst, waar het 1e rustpunt ook het derde rustpunt was. Er was nu 25 km afgelegd en tijd voor bakkie snert. Het was 12.00 uur. Met nog 6 km te gaan (de tocht was 31 km) gingen we 10 minuten later weer op weg. Nog even door Remmerdense bossen en om 13.02 uur waren we weer binnen.

Eduard