Landgoed Warnsborn met natuurlijk aangelegde bruggetjes

Johannahoeve Wolfheze

Regen, regen, nog meer regen, harde wind en blubber zouden kenmerkend zijn voor deze dag. Om 08.00 uur melde ik mij bij het startbureau van WS 78 in de kantine van het psychiatrisch ziekenhuis in Wolfheze. Ik kende deze omgeving goed, daar ik opgegroeid bent in Renkum waartoe Wolfheze behoorde. Echter WS kennende zouden we vele paden en gebieden betreden waarvan het bestaan amper bekend is. Om half negen mochten we dit keer weg en direct konden we de regen poncho’s uitklappen. We liepen langs het oude station van Wolfheze (uit 1845) het bos in en gingen bukkend door een heel klein tunneltje (die in de 2e wereldoorlog regelmatig al schuilplaats diende en die door de geallieerde gebruikt werd om materiaal te vervoeren naar de gevechtslinie: De brug bij Arnhem) richting de Johannahoeve. Dit grondgebied was de plek waar 2000 paramilitairen en 600 zweefvliegtuigjes landen voor de strijd om de brug bij Arnhem. We liepen een stuk langs de A50 op weg naar landgoed Warnsborn. Wederom een prachtig landgoed met schitterende waterpartijen en sprookjesachtige stukken bos, waar we ook nog even de “duizendjarige den” passeerde die in 2006 omgevallen is. We staken de grote weg weer over en deden landgoed “Lichtenbeek” aan. Hiervandaan naderde we al snel enkele oorlogsmonumenten en de erebegraafplaats in Oosterbeek. Ondertussen hadden we al heel wat modder, regen en wind ontvangen en werd het dus tijd voor een kop soep. Deze vonden we dan ook na 11km wandelen.

Duizendjarige Den

Na deze “dikke soep van Dick” konden we weer verder. We liepen de spoorbrug over op weg naar het centrum van Oosterbeek. Schuin overstekend kwamen wij landgoed Hartestein, waar het oorlogsmuseum gevestigd was. Hier was ook het hoofdkwartier van Generaal Urquhart gevestigd. Via het gebied “De Hemelse Berg” en de “Hoge Oorsprong & Zilverberg” ging de tocht verder. Dit landgoed is vrij toegankelijk en vind zijn oorsprong terug in 1860. Dit landgoed werd aangelegd om de woning van J. Kneppelhout. De woning is in 1944 verwoest. Via de Bilderbergse bossen keerde we na 21 km weer terug bij de startlocatie voor de grote rust. Een lekkere soepje met wat boterhammen werden verorberd en 10 minuten laten stonden weer buiten.

Het 2e gedeelte bestond uit een tocht over de Ginkelse heide. Prachtige heide, afgewisseld met loofbomen en restanten van vele dieren die hier leven. Echter op het open stuk richting de schaapskooi, stak de wind zijn kop op en regende het daarbij behoorlijk. Ingepakt in regenkleding nauwsluitend om je hoofd ploeterde we tegen de win in. Bij elke 3 stappen voorwaarts werden we door de wind en regen 1 stap terg geblazen. Bij de schaapskooi keerde we een stukje en liepen alras naar dierenpension “het hof van Ede”, alwaar de koffie wachtte. 30 km was er nu afgelegd.

Na de koffiepost staken we de weg over om nog een klein stukje door gebied “Noord Ginkel” te wandelen. Vervolgens keerde we naar de brug over de A12 om bij de parkeerplaats (die lokaal ook bekend staat als Homo ontmoetingsplaats) aan te komen bij de fruitpost. Hierna was er nog 3,5 km te gaan. Na een manderijntje gegeten te hebben liepen we gauw verder. Via een stukje bos en akkerland, langs een luchtlandingsmonument kwamen we al snel terug in Wolfheze, waar we na 6 uur en 16 minuten ons afmelden. Een prachtige tocht die helaas door de vele regen en wind niet optimaal tot zijn recht kwam.

Eduard

De eerste wandeltocht van het jaar werd de winterwandeltocht in Aalten. Ook vorig jaar was dit mijn eerste tocht. Toen liepen we met name richting Lichtenvoorde. Nu was Bredevoort de richting waar we met deze 30km lange wandeltocht heen liepen.

Om 08.00 uur konden we starten en via wat landweggetjes met mooie vergezichten bij een opkomende zon naderden we alras het kleine, maar mooie pittoreske Bredevoort.

“Bredevoort bestaat uit 1.056 inwoners en is een voormalig vestigingsstadje en was een eigen gemeente tot 1818. Thans hoort het bij de gemeente Aalten. Bredevoort geniet vooral bekendheid als boekenstad wegens de vele antiquariaten en de 2e hands boekenwinkels. In de straten rondom het centrum (o.a. in de Landstraat, ‘t Zand en Misterstraat) zie je vele buiten boekenkasten. In en om ‘t Zand liggen tevens de resten van kasteel Bredevoort, die nu zichtbaar zijn gemaakt door de blootgelegde fundamenten te voorzien van messing banden.”

In Bredevoort was de eerste rust bij een speeltuin op 12,2 km. Tot mijn schrik zag ik dat ik pas 1 uur en 40 minuten gelopen had. Dat betekende een gemiddelde van 7,3 km p/u. Veel te hard. Ik besloot de eerste rust over te slaan en door te lopen. We liepen weer richting de Slingeplas die we voor de rust helemaal rondgelopen waren.

“De slingeplas is een voormalig zandwinningsput en thans 19 ha groot. Deze recreatieplas wordt door een dijk gescheiden van het beekje “de Slinge” die zijn naam ontleent aan het slingerende traject die het aflegt. Deze plas is in 2005 tezamen met 19 andere gebieden uitgeroepen tot Nationaal Landschap Winterswijk.”

We liepen dus in en bij Winterswijk. Na wat landelijke vergezichten gezien te hebben kwamen we na 10 km weer terug in Bredevoort. Dit maal van een andere kant en ook nu weer werden wat gezellige straatjes bewandeld alvorens weer bij het rustpunt (bij de speeltuin) aan te komen. Ditmaal besloot ik even te stoppen voor een glaasje cola. 23,5 km was er afgelegd en na 10km werd het tijd om de laatste 6,6 km af te werken. Ook nu waren er aardig wat kale vlaktes te bewandelen, maar het uitzicht werd er met de stralende zon niet minder om. Na 4 uur en 20 minuten wandelen hadden we 30,1 km afgerond.

Eduard

Eigenlijk zou ik in Zwolle de Mataram wandeltocht lopen van WS78, maar ik wilde vroeg thuis zijn vandaag omdat ik nog veel te doen had. Ik koos dus voor een 30km wandeltocht in Rhenen. Ook een omgeving waar ik niet vaak wandel. De Cunera Pelgrims tocht: Toen de heilige Ursula van Keulen en haar tienduizend maagden in de vierde eeuw bij Keulen werden overvallen door de Hunnen, werd Cunera – een prinses uit York – gered door de Friese koning Radboud, die haar meenam naar zijn kasteel Prattenburg te Rhenen. Hier maakte ze zich spoedig zeer geliefd door haar vriendelijkheid en de zorg voor de armen rond het kasteel. Dit wekte de jaloezie van Aldegonde, de vrouw van Radboud. Toen Radboud een keer op jacht was, werd Cunera door Aldegonde gewurgd met de mooie halsdoek die Cunera nog van haar ouders had gekregen.

Ze werd begraven in een veestal. Door een wonder werd de misdaad ontdekt. Radboud bekeerde zich tot het christendom. De Utrechtse bisschop Sint Willibrord liet Cunera drie eeuwen later bijzetten. Er kwam een grote bedevaart naar Rhenen op gang. Uiteindelijk leidde dit tot de wijding van de Petruskerk aan Cunera en later tot de nieuwbouw van de Cunerakerk en -toren (voltooid in 1531).

Om 08.00 uur melde ik mij aan, waarna we gelijk konden vertrekken. Er stond een koude wind en langs de Rijnkust in Rhenen voelde je dat goed. We liepen een stukje langs het water om vervolgens Rhenen dwars door te kruisen op weg naar het hoogste punt. Een aardige klim, maar over het asfalt niet al te moeilijk. Zo kwamen we aan de buitenrand van Rhenen op weg naar Elst. Als eerste deden we landgoed Remmerden aan. Remmerden is een kleine industrieterrein bij Rhenen. Van oorsprong een buurtschap, maar er hebben altijd maar weinig huizen gestaan. Een stuk bos is met schitterende villa is hierna vernoemd.

Het huis werd in de 15e eeuw voor het eerst vermeld.Volgens een tekening uit 1731 was het een omgracht en onderkelderd huis van twee bouwlagen met bakstenen tuitgevels en een uitgebouwde ingangspartij en erker.Aan het einde van de 18e eeuw werd het huis gesloopt en vervangen door een duiventoren. Aan de overzijde van de weg werd in 1913 te midden van de 18e-eeuwse geometrische lanenstructuur een nieuw landhuis gebouwd.

Door de bossen, waar het nogal drassig was liepen we verder. Met de mooie herfstkleuren werden prachtige stukken natuur weer gegeven. We kwamen langs mooie uitzichtpunten, waaronder “Kwintelooijen”; Kwintelooijen is een voormalige zandgroeve van 74 ha groot. Het gebeid reikt van de Noordoever van de Rijn tot aan de Gelderse Vallei. Het ligt in het stuwwalgebied de Dikkenberg bij Rhenen. Opvallend bij Kwintelooijen is het grote hoogteverschil van vijftig meter en de bodemvariatie die loopt van zeer nat ven en moeras tot de droge heidevelden.De ontstaansgeschiedenis van Kwintelooijen ligt in een van de koudste periodes van ons land. In de voorlaatste ijstijd, zo’n 150.000 jaar geleden, bewoog het landijs vanuit Scandinavie naar het midden van Nederland. Het ijs schraapte de bevroren zand- en kleilagen die het tegenkwam omhoog waardoor een grote stuwwal ontstond: de Utrechtse Heuvelrug. Kwintelooijen is gelegen in de zuidoostelijke punt van de Utrechtse Heuvelrug en behoort ook tot deze grote stuwwal. Tot 1990 heeft er hier op grote schaal zandwinning plaatsgevonden, maar nu is deze oude groeve een gewaardeerd recreatiegebied. De hellingen die in het gebied zijn ontstaan door zandwinning zijn steiler afgewerkt dan de door erosie vervormde natuurlijke hellingen van de heuvelrug. Na de ontzanding werd een deel van het terrein beplant met bos. Een enkele wand is met reden niet bebost. Deze ligt midden in het terrein en word als geologisch monument in stand gehouden. Hier zijn, als de begroeiing niet in de weg zit, door het landijs opgestuwde en scheef gestelde rivierafzettingen te zien. Riverafzetting die zijn afgezet voordat het werd opgestuwd door het ijs. 

Na 9,25 km wandelen diende de eerste rust zich aan. Een stel midwinterhoornblazers zorgde voor de muzikale bijdrage. Ik besloot om niet te rusten en door te lopen naar Elst. In Elst waren de mogelijkheden beperkt, daar deze plaats hermetisch afgesloten was deze dag, wegens het ontmanteling van een bom uit de oorlog: de straten in Elst en het naburige Ingen waren verlaten tijdens de ontmanteling. Bijna 4000 bewoners moesten binnenblijven met ramen en deuren gesloten en de politie reed met gepantserde voertuigen rond. Boven het dorp hing een helikopter en verkeer werd stilgelegd. Volgens de politie heeft iedereen zich netjes aan het uitgaansverbod gehouden. Het explosief werd dinsdag ongemerkt opgeschept tijdens werkzaamheden in Weesp en kwam met een zandtransport mee naar een grintgat in de Nederrijn bij Ingen. Pas bij het lossen van het zand werd de zware bom opgemerkt. De 1000-ponder is toen direct gestabiliseerd en op een baggerschip geborgen. De politie bewaakte het schip.

We liepen een klein stukje door Elst heen om bij “De Ark” een stempel te halen. De koffie stond klaar, maar ook nu weer maakte ik daar geen gebruik van.

We liepen Elst weer uit, waar het wemelde van de politie. Na ook nu weer een stukje door het bos gewandeld te hebben, was het nu tijd om bosgebied “De Amerongse Berg” aan te doen met de daarbij behorende heuvel. Langs pannenkoekenhuis “Het Berghuis” en ook hier weer prachtige vergezichten, maar ook drassige bospaden.Dit gebied behoort tot de Utrechtse Heuvelrug. De ‘koning van de heuvelrug’ is de noordzijde van Amerongse Berg (57 hoogtemeters en een steilste stuk van 300 m lang van 8%).

Na de Amerongse berg was het weer tijd om terug te keren naar Elst, waar het 1e rustpunt ook het derde rustpunt was. Er was nu 25 km afgelegd en tijd voor bakkie snert. Het was 12.00 uur. Met nog 6 km te gaan (de tocht was 31 km) gingen we 10 minuten later weer op weg. Nog even door Remmerdense bossen en om 13.02 uur waren we weer binnen.

Eduard

Klimmen, dalen, klimmen, dalen. Dit zou zo’n beetje de lijdraad worden van deze WS78 tocht. Doorgaans staan tochten van WS78 bekend om hun zware, maar zeer mooie tochten, die goed georganiseerd zijn.

Om 08.50 uur was de start vanuit Velp. Velp is een kleine plaats ten oosten gelegen van Arnhem en telt ca. 18.000 inwoners. Ten noorden van Velp ligt de Posbank en ten zuiden van Velp de ijsel. We liepen al snel Rozendaal binnen, wat een zelfstandige gemeente is. Vervolgens togen we op weg naar de Beekhuizense bossen, wat weer bij de gemeente Rheden hoorde net als Velp. De Beekhuizense bossen maken deel uit van natuurgebied “de Veluwezoom”, waartoe ook de Posbank behoorde.Via de Rhedense heide liepen we de Rouwenberg over om vervolgens de soeppost te bereiken op 12,5 km bij kasteel Middaachten, gelegen in De Steeg. Eigenaresse van dit kasteel is: Isabelle gräfin zu Ortenburg-gravin Aldenburg Bentinck.12 km was er afgelegd.

Na deze soeppost op naar Dieren via Ellecom en over de Mayladyberg, Prins Willemberg en de Geitenberg. Na ook deze heuvels beklommen te hebben (pff….hoeveel zouden er nog komen?) kwamen we uit bij “De spelerij”. Een kleine speel/attractiepark in Dieren voor de grote rust. Deze lag op 20 km. Even een lekker soepje (die goed aan de prijs was) en wat zelf meegenomen broodjes, na een kleine 10 minuten weer verder voor het volgende deel. We liepen de Carolinaberg over en door de bossen en paden van stukken steen (wat niet prettig liep), kwamen we al snel weer terug bij kasteel Middachten. Dit keer voor de koffie. Thans was er 27,8 km. Een lekker bakje koffie en een cakeje omdat er iemand 12,5 jaar getrouwd was gleden heerlijk naar binnen. Weer een aantal kleine klimmetjes en allerlei stukjes bos waren we al vlot weer in Rheden waar de fruitpost ons op 32,8km wachtte.

Nu was het nog een stukje bos met een betonpad van 2km lang, wat klinkerwegen over en alras waren na 6 uur en 7 minuten wandelen weer bij de finish.

Eduard

Het werd weer eens tijd voor een langere wandeltocht en deze tocht verleende zich daar uitstekend voor. 42 km en in een omgeving waar ik nog niet gewandeld had. Lunteren.

Om 08.00 uur was de start en ook geen minuut eerder mochten we starten. We liepen via de Boslaan direkt het bos in. Dit was het Lunters Buurtbosch. Dit is een stuk bos van ca. 130 ha. aangelegd in de jaren 90 van de 19e eeuw. Hij kocht voor 40-50 gulden per ha. stukjes heide rond de hoge berg en de Galgenberg. Deze grond was niet geschikt voor landbouw, maar wel voor bebossing. Toen de notaris in 1912 overleed werd het bos gemeenschapsgrond. Conform het testament van “de oude notaris” (zoals zijn bijnaam was) werd een stichting opgericht die het bos zou beheren en de huidige naam zal geven.

We liepen langs het pannenkoekenhuis en partycentrum “De Uilenbos” op weg naar het Wekeroms Zand. (hier kom ik later nog op terug). Bij een reconstructie van een woning uit de ijzertijd (ca. 800 voor Chr.) en de daarbij behorende schuur was een controlepost ingericht, compleet met een bewoner uit die tijd. Na de controle passeerde we de resten van “Celtic Fields”. Hoewel het niets met Kelten te maken heeft, wordt deze naam sinds 1923 gebruikt. Eigenlijk zijn het Raatakkers, Kleine stukjes vierkante of rechthoekige aaneengesloten akkers uit de late Bronstijd tot in de Romijnse tijd. Deze werden gebruikt voor de verbouw van primitieve graansoorten zoals emmertarwe en spelt. Hier diende zich ook de eerste rust aan op 8 km, die we uiteraard oversloegen.

We trokken de bossen weer in op weg naar Wekerom. Na de Otterloseweg overgestoken te hebben volgde we een gele route, langs de bordjes Lettenseberg-Peppelenburg. Daarna ging het fout. Op èèn of andere manier was of de route niet duidelijk, of liepen een tiental wandelaars gewoon verkeerd. We moesten de Ginkelse- en Edese heide op naar het Natuurcentrum voor de rust van 24km. Echter kwamen we uit bij uitzichtpunt “Valenberg” en liepen we richting Lunteren. We kwamen erachter zo’n 9 a 10 km gemist te hebben. Een aantal wandelaars besloten terug te lopen in de hoop weer het juiste pad tegen te komen. De rest, waaronder ik, besloten door te lopen.

We liepen het “klompenpad” op, die ons over de voormalige vuilstort in Wekerom leidde. Deze bult was 67 meter hoog en daarvandaan had je een prachtige weidse uitzicht. De afdaling was erg steil en het was goed opletten. Eenmaal beneden kwamen aan bij het venijnigste stuk van de tocht: “Het Wekeromse Zand”; In de Middeleeuwen ontstonden heidevelden als gevolg van het kappen van de bomen en door overbegrazing. Door het afplaggen van de heidevelden voor in de potstal en overbegrazing door schapen verdween de heide en ontstond de zandverstuiving. Aan de oostelijke rand van het Wekeromse zand ligt een in de zestiende eeuw aangelegde en met eiken beplante wal, die de akkers tegen het stuivende zand beschermden. Ook werd het zand aan het eind van de negentiende en begin twintigste eeuw ingeplant met grove den.

Na wat smalle paden gelopen te hebben die heuvel op, heuvel af gingen, kwamen we bij de eerste zandverstuiving aan. Deze moesten we op….maar hoe??? We begonnen maar te klauteren en eenmaal boven, was het even bijkomen. Na een kleine 3 minuten gelopen te hebben, kwamen we de volgende tegen. Deze was wat makkelijker te betreden. Eenmaal boven, had je een prachtig uitzicht over de zandvlakte. Het leek wel een woestijn. Maar waar moesten wij heen? In de verte zag je midden in het zand een paaltje staan met een rode kop. Daar moesten we heen. Daar aangekomen in de verte turen naar het volgden paadje. Zo liepen we een behoorlijk stukje door de zandvlakte heen alvorens weer in het bos te komen. Ondertussen waren we al 4 uur aan de wandel in een vlot tempo, zonder een rust te nemen. Hier zouden we ook Moeflons aan moeten treffen, maar ik heb ze niet gezien; De Moeflon is een kleine wilde schaap met horend, die achter de oren omkrullen.

Na dit bos kwamen we weer uit bij de Celtic Fields en na een kwartiertje bereikte we de rustpost die op 35 km zat (voor ons dus op 25 km). Nu maar even een bakkie doen. Na een minuut of 7 weer op weg voor de laatste 7 km. Die leidde ons weer naar het Lunterse Buurtbosch. Daar deden we nog even “de Koepel” aan, boven op de Galgenberg alvorens we lang de notaris Boom het bos weer verlieten en over de Bosweg terug naar het starbureau liepen. Na 5 uur wandelen hadden we ca. 33 km afgelegd.

Eduard

(foto’s volgen nog, upload systeem van de site werkt nog niet juist.)

Vandaag maar weer eens in Kilder wandelen. Ook nu weer een tochtje van 25 km. We moesten wachten tot 08.00 uur, omdat we na 10 minuten al het bos zouden bereiken en het dan nog te donker was. Alras kwamen we inderdaad in het Bergherbos en na wat door het bos gewandeld te hebben liepen we richting het plaatsje Stokkum. Daarvandaan naar ‘s Heerenberg en via het Bergherbos over de Hulzerberg weer terug naar het startlokaal. Deze tocht heb ik vorig jaar ook gelopen en hoewel de route toen iets anders was, komen veel plekken overeen. Geen foto’s dus. Na 3 uur en 55 minuten waren we weer terug.

Na de 110 km van Zeewolde werd het weer eens tijd voor een wandeltochtje. Ik koos voor een 25 km. Om 08.30 uur melde ik mij bij het startbureau en om 08.50 uur konden we weg. Alras liepen we het bosgebied “De Veluwezoom” in; Nationaal Park Veluwezoom, een deel van het bos- en heiderijke gebied tussen pakweg Arnhem en Dieren, aan de oostelijke rand van de Veluwe, is met bijna vijfduizend hectare een van de grootste aaneengesloten natuurgebieden in Nederland. Het bestaat uit bos, heide, stuifzand en landgoederen met landbouwgrond en herbergt een grote variëteit aan planten en dieren. Het heuvelachtige landschap is ontstaan in de voorlaatste ijstijd. In de bossen was het gelukkig niet zo heet. Ik liep fors door en hele stukken liep ik dan ook alleen. We passeerde de Carolinahoeve en de Carolinaberg; “Op de top komen veertien beukenlanen samen. Dit stervormig lanenstelsel is deel van een grotere bosplantage, die prinses Anna (1709-1759), de echtgenote van de stadhouder prins Willem IV van Oranje, in 1757 liet aanleggen. Zij noemde de ‘berg’ erin naar haar dochter Carolina. Voor de 250e verjaardag van dit groene cultuurmonument heb ik een jaar lang alle lanen op de Carolinaberg gefotografeerd; de opnames zijn zoveel mogelijk gemaakt op de geboorte- en sterfdata van de Oranjes, die met de Hof te Dieren in verband kunnen worden gebracht. Deze 140 foto’s heb ik samengebracht in de fotocompositie ‘Carolina’. Ik stel het fotowerk beschikbaar voor publicatie, expositie of projectie om mensen te interesseren voor deze natuur- en cultuurhistorisch interessante plek.”  Na 16 km was de eerste lus afgelegd en de liepen we de 2e lus in voor de volgden 15 km,. Daar liepen we weer door hetzelfde bos heen, maar nu een andere kant op. We passeerde de Prins Willemsberg. Na 3 uur en 35 minuten wandelen ware we weer terug bij het startbureau.

Eduard (foto’s volgen nog)

Vorig jaar riep ik; “nooit meer”, maar nu had ik me toch weer ingeschreven voor de 110 km in Zeewolde. Om 19.00 uur was de start en in een redelijk vlot tempo liepen we weg. Na 18 km begon ik toch te merken dat ik de afgelopen weken erg weinig slaap had gekregen en besloot even 2 minuten te rusten op post 3. Mijn eerste grote stop van een kwartier zou zijn op post 4, 25 km. Daar waren we al om 22.50 uur. Het ging dus redelijk vlot. Ik besloot bij elke post 2 a 3 minuten te rusten en 3 grote stops in te bouwen. Op 38km was er een soeppost, waar we een lekere bak soep kregen. Ik was daar om 01.10. Vervolgens op post 8, de hamburgerpost kwam ik erachter dat ik 2 blaren had. Via post 7 naar post 10, waar de echte grote rust kwam. Hier had ik 45 minuten voor uitgetrokken. Blaren laten behandelen, wat lachen met de EHBO dames daar (echte schatten), warm eten, even wassen en andere kleren aan. Ik kwam daar om 05.20 uur aan om vervolgens om 06.05 uur weer te vertrekken. Vervolgens op via de pannenkoekenpost op 67km en nog 2 posten op weg naar Biddinghuizen. Deze post lag op 87km. Vanaf dat moment werd het echt zwaar. Op 94 km was er nog een hamburgerpost, waar ik een lekkere hamburger op heb. Dat was mijn derde grote rust van een kwartier. Vervolgens een verschrikkelijke lange weg van 6km in de brandende zon en nog een kilometer door het bos kwamen we nu wel redelijk uitgeput bij post 18 op 100 km. Even naar de wc, daarna Trudy bellen dat ze richting Zeewolde kon komen, wat eten en drinken en vervolgens een zeer lang stuk langs de dijk op naar de laatste rustpost. Daar ook nog 10 minuten gezeten, heerlijk wat fruit en cola op, afscheid nemen van de EHBO dames van post 10, die ondertussen daarheen waren gekomen en op weg voor het laatste stuk. Op ca 1 km voor het eind stond Trudy mij op te wachten met Lisa en Lucas. Lisa mocht met mij mee over de rode loper (en dat vond ze wel wat, die media aandacht, haha) en om 16.00 uur was ik na 21 uur wandelen binnen. 6 blaren had ik, 5 voelde ik nagenoeg niet, maar 1 (gek genoeg de kleinste) heb ik erg veel last van. Toch ging het me makkelijke af, dan vorig jaar, maar of ik volgend jaar mee doet? Ik weet het niet. Misschien wel als vrijwilliger. @ Nu met mijn voeten in een ijsbad, moe maar voldaan

Na de 4-daagse was het weer eens een tijd voor een wandelinggetje. De ronde van Warnsveld was mij vorig jaar goed bevallen en aangezien er weinig andere tochten georganiseerd werden, koos ik dus voor deze tocht. Vorig jaar liepen we richting Eefde en Almen, een prachtige omgeving. Dit jaar zou de tocht ons leiden richting Wichmond en Vierakker. We starten de tocht om 08.50 uur, waarbij ik een aantal bekende wandelaars tegen kwam. Ook mijn collega Elisabeth melde zich bij de start.

We liepen door natuurgebied "Hackfort" richting Vorden: "Dit Achterhoekse landgoed bestaat uit loofbos, akkers en weilanden, gescheiden door houtwallen. In het bos komen ijsvogels, groene spechten, boomklevers en buizerds voor. Rondom het kasteel groeien en bloeien stinsenflora als lenteklokjes, sneeuwklokjes en krokussen. Speenkruid, bosanemoon en holwortel kleuren ieder voorjaar weer het landschap geel en wit. Verder zijn er mossen te vinden, zoals de kussentjesmos. Ook is op enkele plekken groeit vogelmelk, die opvalt door de diepe groene kleur van de stengels."

De omgeving was gevarieerd bos en landelijke gebieden, waarbij de organisatie de nadruk had gelegd op de landelijke gebieden. Een prachtige omgeveving en de tocht stuurde ons naar Wichmond: "Tijdens het verblijf van Liudger in West-Sakesen krijgt hij een aantal onroerende goederen van rijke mensen, die zich tot het christendrom hadden bekeerd. Een van deze goederen was afkomstig van graaf Wrachar te Brummen. Hij schonk Liudger in 794 vermoedelijk een stuk grond langs de Ijsel. In de schenkingsoorkonde van 794 komt de eerste keer de naam Wichmond voor. Wichmond wordt dan geschreven als Withmundi, waarvan de betekenis nog onzeker is."

De eerste 11 km had ik 1,5 uur afgelegd en het ging dus lekker. We gingen door de prachtige natuur op weg naar Vierakker, waar ook Kasteel Hackfort stond (hoewel deze in de boeken genoemd wordt alszijnde behorend bij Vorden); "Twee stoere torens herinneren aan de burcht die landdrost Gerrit van Hackfort in de veertiende eeuw liet bouwen. Sinds die tijd is het kasteel in bezit geweest van de adellijke families Van Hackfort en Van Westerholt. Portretten van vroegere generaties sieren de muren van de concertkamer van het kasteel.

De laatste telgen uit de adellijke families waren Arend en zijn drie zusters. Alle vier bleven zij kinderloos. Toen de laatste barones in 1981 overleed, viel het landgoed toe aan Natuurmonumenten. Baron Arend had bepaald dat het landgoed met al zijn landerijen en boerderijen een geheel moest blijven. Het kasteel, het koetshuis en de watermolen zijn gerestaureerd. De molen wordt weer gebruikt om graan te malen. De beek en de molen leveren meer energie dan nodig is om graan te malen; de energie die overblijft wordt afgevoerd naar het energiebedrijf."

Na Vierakker, waar we nog even een korte rust namen (Bij een fruitboer, die heerlijke fruitsalade's voor een euro verkocht) was het weer tijd om richting Warnsveld te lopen. Vierakker: "Het dorp is ontstaan rond de adellijke havezate ’t Huis Vieracker, die eerder de Mengerink werd genoemd en later Mengerink off Vieracker en Mengerink van Vieracker. In de 14e eeuw ontstond er een belangrijk huis van Henrick van Suderoes. Of dat huis toen al middeleeuwse versterking had, is niet bekend. Het hoofdgebouw werd begin 1890 afgebroken, nadat het ondeugdelijk was geworden, en iets ten oosten van de oorspronkelijke ligging opnieuw gebouwd. Vele families met al dan niet kortstondige invloed hebben in het huis gewoond. In de 20e eeuw woonde Jonkheer Charles Joseph Maria Ruijs de Beerenbrouck in het huis. Hij was getrouwd met één van de dochters van de familie Van der Heyde. Toen de Jonkheer in 1936 plots overleed, werd hij in Vierakker onder grote belangstelling van vele prominenten begraven."

Zoals gezegd liepen we weer terug naar Warsnveld via de wijk Leesten die nog bij Zutphen hoort. Een mooie tocht met als kritische noot dat er veel graspaden gelopen werd, terwijl het gebied rijk is aan mooie landelijke weggetjes en bospaden. We bereikte het eindpunt op 30,5 km na 4 uur en 20 minuten lopen.

Eduard

Wordt een kort verhaaltje. Routes zijn elk jaar hetzelfde. De start is om 04.00 uur. Dit jaar koos ik ervoor om de auto op de Ovatonde neer te zetten. Hierdoor was ik vroeg op de wedren en dat zorgde ervoor dat ik niet achteraan hoefde te starten. Ik heb me de hele week goed gevoeld en lekker gewandeld. Even in het kort:

Dag 1

Om 04.00 uur gestart en om 09.30 uur in Elst bij collega Junis. Daar even een biertje gedronken en toen weer verder naar Ewijk, waar collega Ton woont. Daar 2 glaasjes cola, een broodje en tenslotte een biertje gedronken en op weg naar de finish waar ik om 12.50 uur aankwam.

Dag 2

Traditioneel de zwaarste dag. Ik begon weer om 04.00 uur en om 07.00 uur was ik al in Balgoy, waar ik voorgaande jaren daar pas om 08.00 uur aankwam. Dit beloofde een snelle dag te worden, maar we waren er nog niet. Toen ik pas op 35 km mijn eerste rust nam van maar 7 minuten wist ik. Vandaag ging ik voor 12.00 uur binnen komen. Om 11.45 uur stond ik in de rij bij de afmelding, daar deze pas om 12.00 uur open ging.

Dag 3

De dag van de zeven heuvelen. Na Ottersum te zijn gepasseerd stopte ik na 30 km om een soepje te eten. Een kwartier later was ik weer aan de wandel en we vlogen de heuvels over. Om 12.10 uur melde ik mij weer af.

Dag 4

De laatste dag. Na 15 km wandelen begon Paul uit Hoek van Holland mee te lopen met mij en we liepen samen tot aan de finish. Een hoop lol. Even een korte stop in Beers bij collega Johan (waar we altijd goed verwent worden) en rap de  "Via Gladiola" op. Daar werd ik nog even verrast door mijn vrouw, schoonmoeder en dochter met een bosje bloemen, maar om 12.20 uur melde we ons bij de finish.

Een geslaagde 4-daagse, zonder veel problemen. Ik had mijn hakken voor de 4-daagse kapot en ik was bang dat dat erg veel problemen ging opleveren. Gelukkig was dat niet zo. 4e kruisje is binnen.

Eduard

Vorige week ziek en daardoor kon ik de Dorpentoch in Ewijk niet lopen. Dan vandaag maar de Kerkdorpentocht in Wijchen. Ik parkeerde mijn auto en bij het uitstappen zag ik direkt het kasteel "Wijchen" (foto 1).  Eind 14e eeuw werd de eerste versie van het kasteel gebouwd: de eerste vermelding dateert uit 1392. Tot aan de 17e eeuw was het voornamelijk een verdedigingswerk met een ander uiterlijk dan het huidige kasteel. Het kasteel was eerst eigendom van de Heren van Galen. Jacob van Galen verkocht het kasteel in 1535 aan één van de Heren van Bronvkhorst, te weten Herman van Bronckhorst. Deze Bronckhorsten waren ook eigenaar van het kasteel in Batenburg en werden ook we Heren van Batenburg genoemd. Ze speelden in de hele regio Gelre een belangrijke rol. In de loop van de tijd raakte het kasteel vervallen, waarna in 1595 Geertruid van Dalem. het kasteel overnam van de van Bronckhorsten na financiële nalatigheid van hun kant. In  1609, na de ruzie met haar broer Maurits van Nassau om de erfenis van vader Willem van Oranje, kochten Emilia van Nassau en haar man, Don Emanuel van Portugal kasteel Wijchen van de weduwe Geertruid van Dalem. Zij bouwden een nieuw kasteel op de oude fundamenten. Het huidige uiterlijk is het ontwerp uit die tijd. Emilia en Emanuel lieten hun 'handtekening' achter in de muurankers, die de vorm van een dubbele 'E' hebben. In 1640 kocht Philips van Nassau, kleinzoon van Willem van Oranje het kasteel, waarna andere eigenaren volgden, onder meer de familie Osy die in 1771 het kasteel verkreeg. In 1903 ging het over in de handen van jonkvrouwe Vasn Andringa de Kempenaer, die het opnieuw verwaarloosde kasteel wilde herstellen. Een verwoestende brand in 1906 stak daar een stokje voor. De jonkvrouwe zag wel wat in het bouwen van een villa op dezelfde plek, maar dankzij interventie van Victor de Stuers werd dit voorkomen. De Nijmeegse architect F.A. Ludewig herstelde het kasteel naar aanleiding van de originele bouwplannen uit de 17e eeuw. Na de dood van de weduwe van Andringa de Kempenaer ging het kasteel in de jqaren 30 over in handen van de gemeente Wijchen.

Na mij om 06.30 uur ingeschreven te hebben voor de 30 km konden we direkt starten. We liepen na een kleine kilometer al verkeerd met een man of 8 en na wat zoeken wist een van de medewandelaars de weg naar de "Berendock" waar we heen moesten. Uiteindelijk bleek dat we een kilometer of 2 maximaal omgelopen hadden. De "Berendock" heb ik besproken in eerdere gelopen wandeltochten. We liepen een beetje om de Berendock heen en ik kwam een vrouw tegen die de pas aardig in had. Ik bleef een tijdje met haar mee lopen. We werden ingehaald door een man en toen ik mijn tempo wat versnelde vroeg hij of ik met hem meeliep. Deze man liep wel erg hard en na een kilometer of 4 a 5 moest ik hem toch laten gaan. Ondertussen liepen we richting Nederasselt, waar we onderweg nog een Mariakapelletje tegenkwamen (foto 2).  Alras liepen we Nederasselt weer uit op weg naar Balgoy (een plaats die we volgende week dinsdag, de 2e dag van de 4-daagse ook aandoen). Daar kwamen we de 2e kerk tegen (de eerste stond in Wijchen net na de start). Ook Balgoy verlieten we weer snel en na 4 uur en 10 minuten lopen waren we weer terug bij het startburo. Kerkdorpentoch had ik me iets anders voorgesteld. Hoewel de route mooi was, ben ik maar 2 kerken tegen gekomen.

Volgende week de 4-daagse.

Eduard

Vandaag maar 5 km. 5 km? Ja, want vandaag had ik mijn dochter, Lisa van 6 jaar, beloofd om te gaan wandelen. Ik koos voor de Gelderse Poort wandeltocht in Pannerden;

De plaats Pannerden was vroeger niet meer dan een eilandje waar een paar fabrieken op stonden. De werknemers kregen een huis van het bedrijf. Die huizen stonden op dat zelfde eilandje (Pannerden). Door verdere bebouwing is het zo gegroeid dat het één geheel, één dorp is geworden. Pannerden was tot 1985 een zelfstandige gemeente. Het fort Pannerden behoorde vroeger tot de gemeente Rijnwaarden maar werd na enige tijd verkocht. Pannerden ligt in het Rijnstrangengebied. Dit gebied met grienden, water- en moerasvegetaties, wilgenbosjes en natte graslanden maakt deel uit van het natuurreservaat "De Gelderse Poort". De Gelderse Poort (waar de tocht naar vernoemd is) omvat zowel oude rivierarmen, grienden en kolken, als uiterwaarden. Het fort Pannerden ligt ter hoogte van Pannerden, aan de overkant van de Rijn, de Doornenburgse kant. (Pannerdensch Kanaal). 

Na inschrijving, waarbij Lisa vol trots haar wandelboekje afgaf starte we en sloegen we direkt linksaf voorbij de mooie grote r.k. Martinuskerk in Pannerden (zie foto 1). Daarna een leuk klein weggetje op, op weg naar de dijk (foto2). Eenmaal op de dijk aangekomen wilde Lisa even op een bankje zitten met prachtige uitzicht (foto 3). Ook de tafel die bij het bankje hoorde stond vol met informatie (foto 4) over het gebied de Gelderse Poort die direkt rechts van ons lag. Een tijdje over de dijk gewandeld te hebben kwamen we bij wederom een bankje om even te rusten.  Een goede 3 km was al afgelegd. Nog even een stukje dijk, langs de schapen (foto 5) en nadat Lisa een plasje gedaan had, de dijk weer af om door Pannerden wat te wandelen, waar we nog langs mooie kersenbomen en perenbomen liepen. Vlak voor de finish nog een beeld, waar Lisa natuurlijk mee op de foto moest (foto 6) en na 1 uur en een kwartier wandelen waren we weer terug. Hoewel haar papa al bijna 4.100 km gewandeld heeft is hij toch supertrots op Lisa, die al 66½ km in haar boekje heb staan. En dat voor een 6-jarig kind.

Eduard

Dag 1

De Amersfoortse 2-daagse had ik al 2 x eerder gelopen en die beviel uitstekend. Dus dit jaar maar weer. Om 05.15 uur zat ik in de auto. Na inschrijving was het wachten op het startsignaal die om 07.00 uur zou komen. Ik had mij ingeschreven voor de 40 km. We liepen eerst een beetje door Amersfoort, zo snel mogelijk op weg naar de bossen (foto 1 & 2) om door te lopen naar Soesterberg.

Vliegbasis Soesterberg was een militair vliegveld nabij Soesterberg, tussen Utrecht en Amersfoort. Het vliegveld was de bakermat van de militaire luchtvaart in Nederland; in 1913 maakte de Luchtvaartafdeling (LVA) van het leger hier haar eerste vluchten. Vanwege de steeds verder doorgevoerde defensiebezuinigingen werd de basis in november 2008 gesloten en opgeheven.De autohandelaren Verwey en Lugard uit Den Haag richtten in 1910 een heideveld nabij Soesterberg in als vliegveld. Het terrein werd in maart 1913 door de Staat der Nederlanden aangekocht om als basis te gaan dienen voor de nog op te richten Luchtvaartafdeling (LVA) (juli 1913), de voorloper van de huidige Koninklijke Luchtmacht. De eerste commandant was een kapitein van de Genie Henk Walaardt Sacré.  Het terrein zal primair een functie krijgen als natuurgebied; er zal slechts beperkt woningbouw plaatsvinden. Vrijdag 21 mei 2010 is er een fietspad geopend dat Soest met Soesterberg Noord verbind en dwars over de oude landingsbaan loopt. Vervolgens liepen via de bossen van Hees en Peijnenburg weer terug naar de finish. Op 26 km eerst nog even een colaatje drinken. De bossen in Laag Hees zijn vrij nat. Er groeien veel vochtminnende planten, zoals dubbelloof en moerasrolklaver. De bodem is nogal zuur, wat aan de vele varens en bosbessen te zien is, en voedsel- en kalkarmDe naam Hees is waarschijnlijk afgeleid van het woord hasjo, dat heg, kreupelhout of struikgewas betekent. Ook zou de naam afgeleid kunnen zijn van het woud Fornheze. Vanaf de 13e eeuw wordt het gebied grootschalig ontgonnen voor turfwinning, nadat monniken hebben ontdekt dat er een veenpakket onder de bovenste laag zit.Bij Hees ontstaan zandverstuivingen en heidevelden en het dorp wordt verlaten. Ook kamp Amersfoort werd gepasseerd vandaag: In de periode 1941 – 1945 was Kamp Amersfoort of officieel "Polizeiliches Durchgangslager Amersfoort", kortweg "PDA", een belangrijke verzamelplaats voor meer dan 35.000 gevangenen van de Sicherheitsdienst.
Kamp Amersfoort was geen concentratiekamp naar het voorbeeld van Dachau. Het was een klein en provisorisch kamp dat onder toezicht stond van de Sipo/SD. Verwaarlozing, honger, mishandeling en moord drukten een stempel op het verblijf van meer dan 35.000 gevangenen die korte of langere tijd – in twee afzonderlijke periodes – gevangen waren in het kamp.
Het voormalige barakkenkamp voor Nederlandse militairen werd in augustus 1941 door de SS in gebruik genomen als gevangenkamp. Eind 1942, begin 1943 werd het kamp ontruimd. De gevangenen werden naar het nieuwe kamp in Vught gebracht. Het voortbestaan van Kamp Amersfoort was onzeker. In deze eerste periode die duurde tot 8 maart 1943, verbleven 8.522 gevangenen in Kamp Amersfoort.  
Vergroting van de opnamecapaciteit en daarna heropening van Kamp Amersfoort bleken noodzakelijk. De realiteit van de oorlog – de groei van het aantal arrestanten – had de plannen met betrekking tot Kamp Amersfoort achterhaald. Op 17 mei 1943 werd het kamp onder de naam 'Erweitertes Polizeigefängnis' weer geopend. Deze tweede periode duurde tot 19 april 1945, toen het kamp werd overgedragen aan het Rode Kruis. In deze tweede periode verbleven ongeveer 26.700 gevangenen – voor kortere of langere tijd – in het kamp.
Na nog een colaatje en een soepje op 34 km liepen we de restant van de tocht door een laatste stukje bos en Amersfoort. Na 6 uur en 30 minuten wandelen bereikte we de finish op 40km. Onderweg 1 flinke bui gehad en wat kleine buitjes. Ik had last van mijn heupen,maar waardoor wist ik niet.

Dag 2

Ook nu ging de wekker weer om 04.30 uur en nu stond ik ik rond 06.00 uur op het startterrein. Lekker een uurtje de tijd om wat ervaringen uit te wisselen met andere wandelaars. Om 07.00 uur begon het hele zwikje weer in beweging te komen en al rap liepen we via een grote brede weg al snel het bos in. (foto 1 & 2) Vandaag zal veel bos en heide aangedaan worden. Met name het Treekerbos en de Treekerheide zouden we vandaag van alle kanten bekijken. Na een kilometer of 7 wandelen kwamen we op een verharde fietspad richting Woudenberg langs een haast mystieke sloot (foto 3). Echter na een paar 100 meter sloegen we linksaf richting landgoed "De Boom" (Foto 4). 

De Boom is een statig landhuis van twee verdiepingen, gebouwd in 1878/1879 in opdracht van Arnoud Jan de Beaufort, die zijn leven lang burgemeester van Leusden geweest is. Het is geheel wit gepleisterd en in laat classicistische stijl gebouwd. Ook het park is in die jaren aangelegd. De naam is ontleend aan een oude boom die er al stond toen het huis gebouwd werd. Aan die boom werden de officiële gemeentelijke mededelingen aangeplakt. De mensen vroegen elkaar dan: "Heb je de Boom al gelezen?".

Al snel bereikte we het rustpunt op 10,5 km die ik oversloeg. Ik liep lekkerder dan gisteren en voelde me goed. Vanuit de rust leidde de route ons langs een kanaal van waaruit je prachtige vergezichten had (foto 5 & 6). Aangekomen op rustpunt 16,8 km in Woudenberg besloot ik ook nu weer door te lopen. Vanaf de start regende het al en ik had geen zin om bij deze rustpost buiten te zitten. Na de rust via een stukje  woonwijk weer het bos in (foto 7), waar we al aardig nat raakte door de regen, op weg naar het Henschotenmeer (Foto 8 & 9).Het is gelegen in het landgoed Hensschoten, deel van Den Treek-Henschoten. Het meer is ontstaan tijdens de mobilisatie voor de Tweede Wereldoorlog, toen men ter versterking van de Grebbelinie hout en zand nodig had. Naderhand (1972) werd de in die tijd ontstane plas uitgediept en vergroot om als zwemplas te dienen.In het meer ligt een eiland, dat door twee voetbruggen met het strand verbonden is. Om het meer heen ligt een recreatiegebied waar men onder andere kan wandelen.

Een beetje zigzaggen over het recreatiegebied liepen we langs rustpunt 24 km, maar er zou op 30 km ook een rustpunt komen en we besloot die maar te nemen. De Pyramide van Austerlitz is een door napoleontische soldaten gebouwde piramide op een van de hoogste punten van de Utrechtse Heuvelrug. Op deze centrale plek in Nederland had de Franse generaal Auguste de Marmont in 1804 een legerkamp opgericht (Kamp Zeist) waar hij verschillende bataljons in een paar maanden wist samen te smeden tot een groot, goed getraind leger, dat de Britse vijand zou kunnen verslaan bij een eventuele herhaling van de inval 1799. Tevreden over de militaire kracht van het nieuwe leger, liet hij de soldaten in de herfst van 1804 een duurzaam monument bouwen, een piramideheuvel van zand en aarde. Het monument was geïnspireerd op de Piramide van Cheops, die De Marmont met eigen ogen gezien had tijdens de Egyptische veldtocht van Napoleon. Zelfs het door erosie blootgelegde trapvormige oppervlak werd geïmiteerd. De bouw duurde 27 dagen. De piramideheuvel kreeg een hoogte van 36 meter, en op de top werd een 13 meter hoge houten obelisk geplaatst. In 1805 vertrok De Marmont met zijn leger naar Duitsland, en streed mee in de Coalitieoorlog die uitmondde in de Slag bij Austerlitz (het huidige Slavkov u Brna), de slag waarin Napoleon de Russen en Oostenrijkers vernietigend versloeg. De naam Marmontberg werd kort daarna door Lodewijk Napoleon, de nieuwe Koning van Holland, veranderd in Pyramide van Austerlitz.De houten obelisk begon spoedig scheef te zakken, en hij werd in 1808 afgebroken. In 1894 liet Johannes Bernardus de Beaufort, die zowel eigenaar was van het landgoed Henschoten, waarop de Pyramide zich bevond, als burgemeester van Woudenberg, de gemeente waartoe het behoorde, de huidige stenen obelisk op de piramide plaatsen. Ook deze is scheef gaan staan. Altijd al wilde ik de piramide bij Austerlitz zien en daar was nooit wat van gekomen, echter nu liepen we erlangs. Gelijk maar foto's nemen (foto 10 & 11).   Nu was ik wel weer toe aan een een rustpunt en dat kwam goed uit, want we bereikte km punt 30.Mijn eerste rust van vandaag. Lekker een soepje. Na 20 minuten weer op weg. Nu kregen we het zwaarste gedeelte van de route. Over de Treekerheide, waar veel oneffenheden in zaten, wat kleine, maar pittige bultjes en veel mul zand, maakte het er niet makkelijker op. (foto 12 & 13).   Er was ook een alternatief die wat eenvoudiger was, maar 500 meter langer. Al snel bereikte we "Bos en Heide" een restaurant met een prachtige uitzicht over de Treekerheide. Hiervandaan was het nog 6 km lopen. Toen we de grote weg overstaken kwamen we nog een mooi pad tegen (foto 14)  waarna na 3 km de finish bereikt werd. Vandaag liepen we er 6 uur en 5 minuten over.

Eduard

Dit weekend stond er voor mij geen wandeltocht op het programma omdat we de schutting zouden zetten. Lisa riep al vaak dat ze met mij mee wilde, dus vroeg ik haar of ze wilde gaan wandelen. 6½ km was de bedoeling, iets verder dan de avond vierdaagse. Nou, dat vond ze wel wat. Vanmorgen om 08.45 uur stonden we bij het startbureau en na inschrijving konden we vertrekken. De route leidde ons langs de vele weilandjes met ganzen, eenden, bokjes, schapen, paarden, kalkoenen, kippen, etc. naar Zevenaar. Dat vond Lisa wel wat. Na een kilometer gelopen te hebben wilde ze al rusten, maar we liepen gewoon door. Eenmaal in Zevenaar liepen we een via een andere weg weer richting Groessen en na totaal een kilometer of 4½ gehad te hebben, was het tijd om even te rusten voor haar. Een flesje water wat we meegenomen hadden werdt opengemaakt en na een minuut of 5 wandelde we weer verder. Al gauw waren we weer terug in Groessen en daar kwamen we langs een kinderboerderij met een schreeuwende pauw. Na 1 uur en 40 minuten (wat voor Lisa redelijk rap was) kwamen we weer terug bij het startbureau en daar kreeg Lisa een mooie grote medaille omgehangen. Nog wat drinken en een broodje ham en daarna met een tevreden gevoel naar huis.

Eduard

Aangezien deze tocht nagenoeg een copy was van de tocht van vorig jaar zal ik geen uitvoerig uitleg geven over de gebieden waar we liepen. Voor de route en omschrijving kan je kijken bij het verslag van 06 juni 2010. Om 06.05 starte ik in de regen aan de tocht van 50km. Paraplu mee, want een poncho was ik vergeten. Al snel liepen we langs het Wylermeer en konden we contateren dat het een natte lange dag zou worden. Onderweg kwamen we erachter dat behalve het slechte weer, ook de route niet helemaal goed was uitgezet. Zo kwamen we bij Olipan in Kranenburg bij een kruising waar werd aangegeven dat de 40 en 50km rechtsaf moeten. Na ca. 1km kwamen we erachter dat die rechtdoor moest zijn. Dit betekende 2km extra lopen in de stromende regen. De lucht werd alsmaar donkerder en ook onweer was van de partij bij deze tocht. Tussen Kranenburg en Frasselt begon het echt te hozen en hielp een paraplu ook niet meer. Tot op het bot werden we nat en soppend in onze wandelschoenen harkte we door het Duitse grondgebied. Eenmaal Frasselt verlaten te hebben klaarde de lucht en trokken we opweg naar Mehr. Nog een mooi stukje natuurgebied gepasseerd te hebben, waar ook een routebordje ontbrak, kwamen we bij rustpost op 21km. Ook een controlepost. Ik stop mijn controlekaartje altijd in een plastic mapje, maar deze was nu zo doorweekt dat ik het kaartje er niets eens uit kreeg. Nou ja, dan maar geen knipje. Zo langzamerhand droogde we aardig op en in Mehr werd het tijd voor mijn eerste rust. Deze was op 29,6 km. Een lekker glaasje cola en 10 minuten later stonden we weer op de weg om onze tocht naar het plaatsje Niel te vervolgen. Weer een uur later en ondertussen 35 km afgelegd te hebben beonnen mijn voeten toch wel wat pijn te doen. Wat bleek nu: Doordat mijn sokken zo doorweekt waren, evenals mijn schoenen, werden mijn voeten heel week. vergelijk het als je uren in het zwembad zit. Je huid wordt dan dunner en dat voel je. Ondertussen was het behoorlijk warm aan het worden en al het water wat opdampte uit het asfalt maakte het een benauwde bedoeling. Ook nu weer een routebordje wat afwijkend hing van wat er op de beschrijving stond. Op 40,2 km was er een laatste rustpunt en daar maakte ik dan ook dankbaar gebruik van. 20 minuten bijkomen, een bekende gezien te hebben en een leuke praatje gemaakt met een alleraardigst jongedame, gaf me energie voor de laatste 9,6 km. Met wat pijnlijke voeten en een wat trager tempo, bereikte ik om 15.00 uur met een gemiddelde tempo van 6,1 km p/u de finish. Deze tocht heb ik nu voor de 2e keer gelopen. De organisatie was op zich goed, wat niet gezegd kan worden van de route aanduidding. Jammer.

Eduard

De allereerste tocht die ik ooit liep was de Falconwalk. Toen 30km veelal door de bossen van Schaarsbergen en de Posbank. Vandaag wilde ik hem weer eens lopen, maar dan 40km. De Oranjekazerne was de startplaats, daar deze toch georganiseerd werd door de Luchtmobile Brigade. Deze Brigade is een samenvoeging van het regiment Grenadiers en Garde Jagers. (Het regiment waar ik mijn diensttijd uitgezeten had als mitrailleurschutter) In 1995 werden deze 2 samengevoegd en omgedoopt naar de Luchtmobile Brigade. Dit regiment ie evenals de toenmalig Grenadiers en Jagers een keurkorps (elitekorps). Het embleem bestond uit een Jachthoorn (foto 1). Na mij om 07.00 uur gemeld te hebben liepen we de poort uit om snel het bos in te trekken (foto 2). Het was nog een beetje heiig, wat een prachtig beeld schepte over de bos- en heidegebieden. Na een half uur-drie kwartier staken we de A50 over om via "Delhuyzen" (foto 3).  het National Park Veluwezoom in te gaan. Delhuyzen bestaat uit ong. 80 ha. uitstrooiveld.

Het nationaal park veluwezoom bestaatuit 5000 ha bos- en heidegebied en zelfs zandverstuivingen. Daarnaast is centraal in het park het geweldig mooie Posbank gelegen. (foto 4 t/m 10) Het park is in voledige eigendom van Natuurmonumenten. De ondergrond van het gebied is grotendeels vormgegeven tijdens de laatste twee glacialen (vaak ijstijden genoemd). Tijdens het voorlaatste glaciaal, het Saalien , werden de aanwezige zandgronden door de gletsjers, die toen vanuit Scandinavië Nederland binnendrongen, opgestuwd tot heuvels, de stuwwallen. Deze heuvels, zoals de Zijpenberg en de Posbank, zijn nu kenmerkend voor het gebied. Toen de gletsjers aan het einde van het Saalien smolten, werden door het smeltwater diepe dalen uitgesleten, die in het gebied rond de Posbank nog goed te zien zijn. Tijdens het laatste glaciaal, het Weichselien, bereikten de gletsjers Nederland niet, maar werd door de wind zand en stof in het toen kale landschap verplaatst. In de luwte van de stuwwallen werd het fijne stof afgezet, dat nu in de dalen in het zuiden van het gebied aanwezig is als een laag vruchtbare löss. De Posbank is genoemd naar het monument in de vorm van een halfronde stenen bank dat aanwezig is op een markant uitzichtpunt. Deze bank is vernoemd naar de heer G.A. Pos, oud-voorzitter van de ANWB. De stenen bank is gebouwd door aannemer Gerrit Bennink (1869–1936) uit Rheden ter ere van het 25 jarig jubileum (7 mei 1893-1918) van de heer Pos als de tweede voorzitter van de ANWB. De Posbank is in de volksmond ook de benaming van het heidegebied waarin het ligt. De eigenlijke naam van het heidegebied is echter Herikhuizerveld.

Na flink genoten te hebben van dit prachtige stukje natuurschoon doken we de bossen in om op weg te gaan naar Roosendaal. Daar werd park Roosendaal aangedaan met als bekenstre trekpleister natuurlijk   "de bedriegertjes" (foto 11 t/m 14): Kasteel Roosendaal is een laat middeleeuws kasteel, wat werd gebouwd door de hertogen van Gelre. De donjon (een middeleeuwse verdedigbare woontoren) is oorspronkelijk zo'n 25 meter hoog geweest, en heeft een diameter van 16 meter. Hiermee is de grote toren de grootste in zijn soort in Nederland.

Ondertussen was er 18,5 km afgelegd. Vanuit de bedriegertjes liepen we door de luxewijk van Roosendaal op weg naar Bronbeek. Daar aangekomen snel een blikje cola naar binnen klokken om weer snel verder te lopen. 22,5 km was afgelegd en voor mij geen reden om te stoppen. Vervolgens liepen we een beetje door Arnhem heen, via park Angerenstijn, park Klarenbeek en via Zypendaal. Omdat ik deze parken beschreven heb in eerdere tochten, ga ik er hier nu niet op in. We trokken Schaarsbergen weer in en landgoed Warnsborn werd aangedaan, met daarop "de kleine kweek". Ook deze heb ik al eerder beschreven. Wel kwamen we nog even langs hotel Warnsborn (foto 15), die er prachtig bij ligt. Wederom werd er weer een stuk heide aangedaan en liepen we langs het monument van "Clement van Maasdijk": Hij was de eerste Nederlandse luchtvaartpionier en vliegenier die bij een vliegtuigongeluk om kwam. Hij werd in 1885 in Schaarsbergen geboren. Hij storte in 2010 op 25 jarige leeftijd neer op landgoed Warnsborn.(foto 16)

We verlieten het landgoed en kwamen in Schaarsbergen bij een rustpunt aan. Deze was op 36km. Aangezien mijn schoonzusje hier stond als vrijwilliger en ik nog geen rust genomen had, werd het tijd om even te stoppen. Een colaatje, een broodje knakworst en na 20 minuten weer op weg voor de laatste 4 km. Deze gingen weer door de bossen om de kazerne en na 6 uur en 8 minuten wandelen bereikte we de finish op 40 km, waarbij we maar van 1 rust genoten hebben. Een prachtige wandeling, met geweldig weer. Een goede motivatie om volgend jaar weer terug te keren.

Eduard

Een gebied waar ik nog niet zoeveel gewandeld had en mij dus ertoe deed bewegen om daar eens een kijkje te nemen. Om 07.30 uur stond ik aan de start van deze 30 km tocht in Vaassen: "De vroegste tekenen van bewoners in deze omgeving zijn de grafheuvels en 'Celtic Fields' (prehistorische akkers) ten noordwesten van Vaassen op de Veluwe, tussen de Elburgerweg en Gortelseweg." Deze Gortelseweg zouden we dan ook een aantal keren doorkruisen, welliswaar steeds op een ander punt. Ook de Elburgerweg was opgenomen in de route. "Het dorp wordt voor het eerst vermeld in een akte uit de Codex Laureshamnensis van het klooster Lorsch uit 891 of 892 als een Brunhilde een hoeve en de kerk aan Lorsch schenkt. De toenmalige naam Fasna zou duiden op een grassoort." 

Over de tocht valt weinig te vertellen. Grotendeels van deze tocht werd gelopen in het bosgebied "Kroondomein Het Loo": "Dit landgoed is de grootste in Nederland met een oppervlakte van 10.400 ha. het bestaat voor 81% uit bos, 16% Heidevelden en 2% Landbouwgrond. Onder dit domein valeen o.a. Paleis Het Loo, Kasteel het oude Loo, De Paleistuin rondom het paleis, het paleispark en het Koninklijke Houtvesterij Het Loo." Na een kilometer of 11 diende de eerste rustpost zich aan, maar die lieten we links liggen. Te vroeg om te gaan rusten. Door de bossen heen liepen we richting het plaatsje Gortel: "Gortel is een kleine oude buurtschap in de gemeente Epe. De plaatselijke omstandigheden hebben ertoe geleid dat de omgeving een beschermde status heeft gekregen. Jaarlijks worden de Gortelse dagen georganiseerd. Hierin worden oude gebruiken en technieken getoond en viert de nostalgie hoogtij."

Eenmaal een rondje gelopen te hebben van ca. 10km kwamen we weer uit bij dezelfde rustpost, maar ook nu weer voelde ik mijn lekker genoeg om door te lopen. Hoewel ik wist dat er geen rustpost meer zou komen, nam ik de gok. Wederom door prachtige bosgebieden liepen we door het buitengebied van het plaatsje Niersen: "Niersen is een buurtschap 5 km ten westen van Vaassen en valt onder de gemeente Epe.De buurtschap ligt aan een oude weg, waarlangs veel grafheuvels te vinden zijn. De buurtschap Niersen bestaat al erg lang, het werd al voor 1500 genoemd in verschillende documenten. In de omgeving van Niersen bevinden zich veel sprengen, die een vroege industrialisatie in het dorp Vaassen mogelijk maakten. Langs de loop van de verschillende beken werden papierfabrieken, wasserijen, forellenkwekerijen en andere molens gesticht."

Alras kwam de finish in zicht en kon ik mij om 11.45 uur als eerste 30km wandelaar zich afmelden na een wandeling van 30km over 4 uur en 12 minuten.

Eduard

Jarenlang stond hij al op mijn lijstje. De Capitulatie Vrijheidstocht vanuit Wageningen. Nu was het dan zover. Na een tijdje gezocht te hebben naar een goede parkeerplaats, een dure dagkaart gekocht te hebben togen we op weg naar de startlocatie: Theater Junushof in Wageningen. Na inschrijving starte ik om 07.45 uur, waar al vele wandelaars onderweg waren. Na zo'n 200 meter kwam ik een bekende wandelaar tegen, een hospik van het leger (waar ik grotendeels van de tocht in Doornenburg mee gelopen heb). Al snel liepen we via een smal weggetje door de weilanden van Wageningen (foto 1.) naar de Grebbeberg; De Grebbeberg in Rhenen, is een 52 meter hoge heuvel die de zuidoostelijke punt vormt van de Utrechste Heuvelrug, een stuwwal. Door zijn strategische ligging met zicht op de Nederiijn en op de Betuwe is deze heuvel historisch van groot belang.De naam Grebbeberg is afgeleid van de Bisschop Davidsgrift of Grebbe, een historisch kanaal en voorloper van het Valleikanaal dat aan de voet van de Grebbeberg uitkwam in de Nederrijn.De Grebbeberg kent met name aan de rivierzijde steile tot zeer steile hellingen, plaatselijk bijna als een klif, wat voor Nederland bijzondere milieuomstandigheden met zich meebrengt. Daartoe behoort erosie en ook, mede vanwege de ligging op het zuiden, een extra warm microklimaat. Hierdoor komt plaatselijk een bijzondere flora voor, zoals dat het geval is op de Wageningse berg. Op het pad onderlangs de Grebbeberg is op enkele plekjes nog de zeldzame en merkwaardige pijpbloem te vinden.  Net onder aan de Grebbeberg trokken wij dit pad in om zo als het ware om de berg heen te lopen. We naderden alras de brug naar de Betuwe waar we onder door liepen (foto 2). Vervolgen linksaf Rhenen in en weer link richting Wageningen. Daar bereikte we onze eerste rustpost op 8,8 km. Een uur en een kwartier was afgelegd. Oftewel we liepen een fors tempo. Mijn medewandelaar besloot hier koffie te drinken, maar omdat ik doorgaans de eerste 25-30 km niet stop, liep ik dus nu alleen verder. We liepen de berg op richting het ereveld Grebbeberg (foto 3 + 4): Het militaire ereveld  op de Grebbeberg is de eerste officiële oorlogsbegraafplaats in Nederland. Het is de laatste rustplaats van meer dan 400 Nederlandse militairen die in de meidagen van 1940 sneuvelden in de directe omgeving bij de Slag bij de Grebbeberg. Bij de erebegraafplaats is een monument geplaatst waar ieder jaar op 4 mei de doden uit WOII worden herdacht. Het opschrift is van de dichter J.C. Bloem:

Vijf dagen, en de vrijheid ging verloren.

vijf jaren, en eerst toen werd zij herboren.

Zo moeizaam triomfeert gerechtigheid.

aan dit besef zij deze grond gewijd.

We liepen om het ereveld heen om zo de bossen op de Grebbeberg in te trekkken. In dit prachtige bos (foto 5)  was hier en daar nog een gerestaureerde geschutopstelling en mitrailleur opstellingen te zien. Dit bos uitkomend liepen we via dde Levendaalseweg en de Cuneraweg langzamerhand Rhenen weer uit. Ook nu kwamen we een gerestaureerde geschutsbunker tegen (foto 6). We sloegen linksaf om een riviertje te volgen met de naam  " De Grift", en liepen zo om landgoed Hammerstein heen: Het landgoed Heimerstein te Rhenen tussen de Grebbeberg en de rivier de Grift vormt de woonomgeving voor verstandelijk gehandicapte bewoners. Voor de bewoners van Heimerstein is herkenbaarheid heel belangrijk. Verschillende plekken op het terrein worden verbonden door een landschappelijke route. Elke woning, activiteitengebouw en buitenruimte krijgt door een combinatie van vorm, ligging, kleurgebruik en detaillering een eigen identiteit.

Langs deze rivier, die overigens aan het eind van de 15 eeuw gegraven is om wateroverlast te voorkomen en tegenwoordig de naam "Valleikanaal" heeft gekregen, liepen we weer terug naar Wageningen. Door een woonwijk met straatnamen als "Het pad van Dikkertje Dap", "Het pad van Abeltje" en "Annie M.G. Schmidtstraat" kwamen we bij rustpost 2; de sportkanitne van V.V. Ona. Ondertussen was er 18,9 km afgelegd en met 2 uur en 40 minuten nog steeds een fors tempo. Ook nu besloot ik verder te lopen. Via terreinen van de Wageningse Universiteit, de Campus en door Bennekom kwamen we 7½ km verder wederom bij een rustpost aan. Dit keer was het in de sportkantine van V.V. SKV. Nu hadden we 26,4 km afgelegd en waren we 3 uur en 50 minuten onderweg. Tijd voor wat drinken en even te rusten. Na een kleine 10 minuten, 2 glazen ijsthee en een ijsje op weg naar Renkum. Door de bossen, via de Hartenseweg en de Kortenburg bereikte we snel O.N.O. (Oranje Nassau Oord); Een voormalig verblijf van Koningin Emma en Prins Hendrik, thans een verpleeghuis.(foto 7 + 8, bron: Wikipedia) Naast het nog bestaande sanatorium stond het paleis, wat in de oorlog volledig verwoest en afgebroken werd. Het Sanatorium werd gebruikt voor TBC patiënten en is rond van vorm, omdat bij rechte muren tocht kon onstaan, wat natuurlijk funest is voor longpatiënten. Na het verdwijnen van TBC werd het Sanatorium gebruikt als verpleeghuis voor dementerende bejaarden. Nieuwbouw is daarvoor aangebracht. In het oude Sanatorium huisveste alleen nog maar ondersteunende diensten.

We verlieten O.N.O. om de oversteek te maken naar de Wageningse berg; De Wageningse Berg is het meest zuidelijke gedeelte van de stuwwal van de Veluwe, gelegen in de gemeente Wageningen. De Wageningse Berg werd in de voorlaatste ijstijd gevormd door een ijslob die vanuit de Gelderse vallei het bodemmateriaal naar twee zijden toe wegdrukte. Aan de westzijde werd de Grebbeberg gevormd, aan de oostzijde de Wageningse Berg. Doordat de bodem bevroren was, werd deze opgestuwd in schuine platen, die nog altijd in de bodem van de stuwwallen te vinden zijn.

Via de zuidflank van deze berg liepen we omhoog op weg naar hotel "De Wageningse Berg". 32,5 km was er afgelegd en wederom besloot ik even een korte rust te nemen. 4 uur en 50 minuten waren afgelegd en daarmee was mijn wandeltempo gedaald. Een ijsthee en een mooi uitzicht over de Rijn, deed mij opladen voor de laatste 7 km en na de waterflesjes weer gevuld te hebben, wandelden we gauw weer verder. Een mooi park werd aangedaan (fot 9 + 10). Dit was een " Aboretum"; Het Belmonte Arboretum heeft een oppervlakte van 17 ha. Het arboretum was oorspronkelijk een landgoed dat verwoest werd tijdens de Tweede Wereldoorlog. Na de Tweede Wereldoorlog is het landgoed overgegaan naar de toenmalige Landbouwhogeschool, dat het terrein als arboretum heeft ingericht. Tot augustus 2009 werd het terrein wetenschappelijk beheerd. Het arboretum heeft met 1500 soorten de grootste Rhodondendroncollectie van de Benelux. Daarnaast bestaat de collectie uit respectabele verzamelingen apppelbomen, esdoorns, magnolia's en berken. 

Via de Holleweg verlieten we dit prachtige gebied om de uiterwaarde van Wageningen te bezoeken. Langs een oude steenfabriek (foto 11), wat thans gebruikt wordt als gallerie voor diverse kunstenaars verlieten we dit gebied om zo Wageningen weer in te trekken. Via het 5 mei plein (foto 12) op weg naar het Torckpark (foto 13)  naar Museum de Casteelse Poort. Nog een laatste stempel, de markt oversteken, 100 meter door de winkelstraat, rechtsaf en nog eens 100 meter lopen, bereikte we na 6 uur wandelen de finish op 39,5 km.

Eduard

DE ROUTE IN KAART: http://maps.google.com/maps/ms?ie=UTF&msa=0&msid=206138845930574379938.0004a2f202e68474147bb

Zoals elk jaar liepen we ook dit jaar weer de Seven Aerentocht. Voor mij de 5e x dat ik deelnam aan deze tocht. Zoals gebruikelijk was de start ingericht in zalencentrum "De Grietse Poort". Om 07.10 uur vertrok ik en al gauw liepen we richting de eerste bezienswaardigheid: "de Buitenmolen" (foto 1) : De huidige molen dateerd uit 1540. In 1408 is hier al een molen gebouwd. In 1969-1970 is de molen volledig gerestaureerd en er wordt nu regelmatig gemalen. Hij is omgeven door een belt en wordt daarom ook een Beltmolen genoemd.

We liepen naar de rand van Zevenaar en sloegen linksaf richting Groessen. Al snel sloot ik aan bij een man met hetzelfde wandeltempo en liepen we in een fors tempo naar Groessen. In het verleden gingen we daar dan de dijk op terug naar Zevenaar, echter werd er nu een fietspad langs de geluidswal gevolgt. Na 11,5 km bereikte we de 2e bezienswaardigheid: "de Panoven" (foto 2) : De Panoven is een steenfabriek uit 1950, staat op de Rijksmonumentenlijst en is tot 1983 volop in bedrijf geweest. Deze prachtige gevormde fabriek is de oudste nog bestaande ringoven in Nederland en is omgeven door oude kleiputten, waaruit klei is gewonnen. Tegenwoordig dient het als Nederlandse dakpannen- en bakstenenmuseum. Daarnaast is het een recreatieoord met veel voorzieningen.

De rust sloegen we over en na de rust trokken we dan toch de dijk op richting ous Zevenaar op weg naar het olde processiepad wat om de volgende bezienswaardigheid valt: "de Martinuskerk" (foto 3) : Gelegen op een uitstulping van de dijk en gebouwd aan het begin van de 15e eeuw, dankt het zijn bekendheid aan het albasten wonderbeeld van de heilige Maria. Tot midden vorige eeuw kwamen vele bedevaartsprocessies jaarlijks naar Oud Zevenaar. In '81/'82 is de restauratie gereedgekomen. Om de kerk heen ligt op de dijk het Olde Processiepad, waarover in het verleden de jaarlijkse processie trok. Hiervandaan heb je een prachtig vergezicht over de uiterwaarde en zicht op Elten(D), Herwen en Aerdt.

We liepen de dijk verder af naar Babberich en via een klein paadje, maar met een prachtig stukje natuurschoon liepen we langs de volgende bezienswaardigheid naar de grote weg: "Huis Camphuysen" (foto 4) : Gesticht in de 14e eeuw door de familie Camphuysen en sinds 1815 bewoond door de familie de Beree. Om het gebouw ligt een slotgracht. Hoewel de funderingen dateren uit de 14e eeuw, bevatten de muren Gotische bouwelementen uit de 16e eeuw.

Zigzaggend door Babberich heen verlieten we dit dorpje uiteraard via het bos behorend bij kasteel Halsaf. Deze is besproken in het verslag van vorig jaar. Op 18 km kwamen bij de 2e ruspost aan "Huis ten Dijk". Mijn medewandelaar gaf aan hier even te stoppen, maar ik liep zo lekker dat ik besloot door te wandelen. Langs het oude gasstation een stukje Duitsland in. Langs weide en door bossen kwamen we naar 1½ uur weer bij Huis te Dijk. Ruim 28 km afgelegd, dus even tijd om wat te drinken. Na een minuut of 8 weer weggegaan en daar kwam ik zowaar die man tegen. We besloten weer samen te wandelen en met nog 12 km te gaan waren we ervan overtuigd dat we lekker doorliepen. (tenslotte liepen er geen andere 40 km wandelaars voor ons.) Langs de camping op, naderden we al snel de volgende bezienswaardigheid in Babberich: "Mariakapel" (foto 5) : In 1951 werd aan de Beekseweg een Mariakapel gebouwd. Dit werd gedaan omdat Babberich de 2e Wereldoorlog goed had doorstaan. Er werd een kostbaar houten Mariabeeld geplaatst, maar deze werd in 1970 gestolen en is tot op heden nooit terug gevonden. In 1977 is er een ander beeld geplaatst wat geschonken was uit dankbaarheid voor de behouden thuiskomst van de Babberichse Indiëgangers. Na diverse vernielingen is er gekozen om een muurschildering te plaatsen.

Na weer wat zigzaggen door Babberich liepen weer zevenaar binnen en naderden we de volgende bezienswaardigheid, namelijk: "Molen de Hoop" (foto 6) : De molen is een Stellingmolen en gebouwd in 1850. In 1852 is deze molen in bezit gekomen van de familie Pijnappel, die nu nog steeds de eigenaar is. De molenaar Jan Pijnapel maalt hedendaags nog dagelijks op ambachtelijke wijze het koren. Bij de molen is een grutterij gevestigd, waar allerlei soorten bakmeel te koop is.

Molen eenmaal voorbij liepen we onder de volgende bezienswaardigheid door: "de Fergusonbrug" (foto 7) : Deze brug is vernoemd naar een jonge Canadese soldaat die op 4 april 1945, kort voor de bevrijding van Zevenaar daar ter plekke werd doodgeschoten. Deze brug is gebouwd tijdens de aanleg van de Betuweroute om de gelijkvloerse kruising met de oude rijksweg op te heffen.

Via de Wip-Inn liepen we door de weilanden weer naar de Panoven waar nu een rust was op 38 km. Met nog maar 2 km te gaan, lieten we ook deze rust liggen. Nog een rondje ronde natuurplas "de Breuly" om vervolgens dwars door het centrum terug te keren naar het startbureau. Deze bereikte we na 5 uur en 30 minuten wandelen en is met een gemiddelde van 7,2 km p/u een behoorlijk snelle tocht geweest.

Eduard

Gisteren een wandeltocht in Wehl. Vorig jaar had ik deze tocht gelopen met een collega, maar aangezien zij een pas beginnende wandelaar was, hebben we toen maar 22 km gewandeld. Dit jaar dus tijd om eent te kiezen voor 42km. Eerst een beetje door Wehl, waar we naar 6km Stichting Fatima bereikte.

Als eerste Nederlandse instelling in de gehandicaptenzorg werkt Fatima met Planetree (spreek uit als pleentrie). Planetree is een zorgconcept waarbij de menselijke kant van de zorg aan cliënten en familie heel bewust centraal staat. Maar waarin ook het welzijn van de medewerkers en een gezonde organisatie een belangrijke plaats innemen. Planetree is een wereldwijd internationaal netwerk van gezondheidszorginstellingen die op basis van de drie Planetree-principes, betere zorg, helende omgeving en gezonde organisatie, hun zorg invulling geven. Deze drie principes zijn onderverdeeld in 12 elementen zoals: menselijke interactie, eigen keuze en verantwoordelijkheid voor de cliënt, uitstekende behandeling en zorg, menswaardige technologie, familie en naasten spelen een positieve rol bij de behandeling, gemotiveerde en tevreden medewerkers, gezonde financiële resultaten en een goede marktpositie. In Nederland zijn onder andere diverse ziekenhuizen hun zorg op basis van Planetree aan het vormgeven. De Planetree gedachte sluit vrijwel naadloos aan bij Fatima's nieuwe beleidsplan voor de komende vier jaren en de ideeën die Fatima al heeft over het omgaan met cliënten en medewerkers. Het Planetree Zorgconcept is dan ook een van de pijlers uit het Strategisch beleidsplan.

Na deze stichting en het dorpje Wehl verlaten te hebben staken we al snel de A18 over om richting Montferland te trekken. Al snel trokken we over de Hulzerberg (met 82,4 meter een van de hoogste heuvels in het Bergherbos) om na 16,5 km ons tweede rustpost (De eerste was bij stichting Fatima) te bereiken. Deze sloegen we over en we trokken nu dieper het bos in om richting Elten (D) te lopen. Na een aantal klimmetjes kwam er op 21 km een grote klim aan (Ik vermoed de Hettenheuvel van 93 meter). Laat nu net boven aan deze klim een splitsing te zijn tussen de 32 km en de 42 km. Met de tong nog op mijn schoenen en de gedachten dat we de Elterberg nog kregen koos ik op dat moment voor de afstand van 32 km. Achteraf blij daarom, omdat we dan 's middags nog lekker van dat prachtige weer konden genieten. Na nog wat kleine klimmetjes en  afdalingen kwamen we weer bij dezelfde rustpost van 16,5 km. Echter hadden we nu 26,2 km afgelegd. Even een collaatje en een soep om na 10 minuten verder te trekken. Een stuk vals plat zorgde ervoor dat de kuitspieren ook goed getraind werden en als laatse hindernis nog de Hulzerberg. Om 12.10 uur waren we binnen en hebben we deze 32 km netjes afgelegd in 4 uur en 45 minuten. Nu lekker in de tuin genieten van het prachtige weer.

Eduard

Gisteren de hele dag in de tuin gewerkt tot 20.00 uur. Vanochtend stond ik op met spierpijn, maar ik wilde toch wandelen. Ik besloot mij in te schrijven voor de 35km en na inschrijving konden we gelijk weg. Al gauw bereikte we kasteel Doornenburg  Kasteel Doornenburg  (foto's 1 t/m 5). Het bestaat uit een voorburcht en een hoofdburcht, die zijn verbonden door een smalle houten brug. Het is een van de grootste en bestbewaarde kastelen in Nederland. Op de plaats van het kasteel bevond zich in de 9e eeuw al een versterkt huis, bekend onder de naam Villa Dorenburc. Hieruit is in de 13e eeuw een bescheiden kasteel ontstaan. In de loop der eeuwen is het steeds verder uitgebreid tot de hoofdburcht zoals die nu nog is te zien. In de 15e eeuw werd de voorburcht gebouwd. De voorburcht bevat woonvertrekken, een kapel, en een boerderij. Dit laatste is uniek voor een Nederlands kasteel.Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog werd het kasteel vrijwel geheel verwoest. Lange tijd werd gedacht dat het was opgeblazen door de Duitsers, maar het bleek in maart 1945 te zijn getroffen door een Brits bombardement. In 1968 werd onder andere op dit kasteel de televisie-serie Floris opgenomen.

Na een half uur gewandeld te hebben bereikte we de veerpont Doornenburg-Pannerden. Even lekker uitwaaien op de pont. Eenmaal aan de overkant liepen we al snel in de richting van natuurgebied "de Geitenwaard; "De Geitenwaard, ook wel de Geitenwaardse Polder genoemd,  is een langgerekte agrarische zone tussen de winterdijk ter hoogte van Herwen en de Oude Waal.De Geitenwaardse Dam beschermt de Geitenwaard tegen hoogwater. Het gebied wordt agrarisch beheerd  als weiland en akkerland, en het heeft daardoor een lage ecologische kwaliteit. In het zuidelijke deel liggen op terpen aan de Geitenwaardse Dam enkele woningen en een boerderij. Er heeft in het verleden beperkte kleiwinning plaatsgevonden. De landschappelijke en cultuurhistorische én (potentiële) ecologische waarde van het gebied is hoog. In de bodem liggen archeologische resten uit onder meer de IJzertijd en de Romeinse tijd. Totaal oppervlakte van het deelgebied is 108 hectare."

Na de splitsing met andere afstanden liepen we richting het water op weg naar recreatieplas "De Bylandt" met een gelijknamige steenfabriek. De Bylandt is een recreatieplas ontstaan door ontginning van klei, zand en grind. De plas staat in open verbinding met de Rijn en ligt tussen de plaatsen Tolkamer en Herwen in. Dit gebied wordt ook "De Gelderse Poort- Geuzewaard" genoemd. In Tolkamer was ook al weer de 2e rustpost ingedeeld op 13 km, maar net als de eerste rustpost op 7,5 km lieten we deze aan ons neus voorbij gaan. Er werdt koers gezet rinchting Lobith om via de Eltenseweg Lobith weer te verlaten en door te stappen naar Herwen. Ook in Herwen was er een rustpost ingedeeld op 22,6 km, maar het ging nog steeds lekker, dus liepen we ook deze weer voorbij. Op naar het volgende pitoreske dorpje, waar dit gebied rijk mee is. Via een lange dijk, waar oerossen stonden te grazen (je kon ze nog net niet aaien) op weg naar Aerdt. We liepen om Aerdt heen middels de Aerdtsedijk, doken er even af voor een rustpost op 28,5 km, maar aangezien we lekker liepen deden we ook deze rust niet aan, dus werdt er koers gezet naar de veerpont via de Deukerdijk wat in het verlengde lig van de Aerdtsedijk. Veerpont Pannerden-Doornenburg weer over, waarbij ik nog 1km gerend heb om de pont te halen (bleek achteraf niet nodig), weer even uitwaaien op de pont en aan de overkant stond de laatste rustpunt op 32,7 km. Nu eindelijk maar eens even stoppen. Het was mijn eerste (en laatste) rust, een lekker bakkie soep, een colaatje en een boterham werden verobberd. Nog iedereen even gedag zeggen en hop op weg voor de laatste 2,7km. Wederom een dijk, dit keer de waaldijk om zo weer terug te keren naar het startburo, die ik na goed 5 uur wandelen bereikte.

Eduard

Vanmiddag een kinderverjaardag, dus i.p.v. 40 maar 30 km gewandeld. Om half acht vanmorgen was ik bij de startlocatie en na inschrijving konden we gelijk vertrekken. We deden wat bebouwde kom en wat stukken bos aan en al naar 4,5 km kwam de eerste rustpost in zicht. Deze sloegen we maar over en na het ontvangen van het controleknipje door. We beleven een tijdje in Heilig Landstichting. Dit dorpje is vernoemd naar museumpark Orientalis, wat vroeger de naam had Heilig Landstichting. Priester Arnold Suys wilde een devotiepark openen waar plaatsen uit het "Heilige Land" (Palestina) nagebouwd zouden worden. Later zou dit park Bijbels Openluchtmuseum gaan heten en nu dus Orientalis.

We liepen door een opmerkelijke wegoverkapping heen en naderde zo Begraafplaats en gedenkpark Heilig Land Stichting die ononsmakelijk verbonden is met Orientalis en de Cenakelkerk (zie foto). Deze begraafplaats ie een rijksmonument. Deze kerk werd gebouwd tussen 1913 en 1915 en wordt door zijn vroegchristelijke en Arabische stijlen gezien als voorbeeld voor het Orientalisme. Ook bij de bouw van deze kerk speelde priester Arnold Suys een grote rol.

 Langazamerhand verlieten we deze omgeving om op weg te gaan naar de zeven heuvelenweg die uiteraard bekend is geworden door de jaarlijkse 4-daagse in Nijmegen.

Vervolgens werd het Africa museum aangedaan; Het museum bestaat uit een binnenmuseum waarin een grote collectie Afrikaanse kunst is opgenomen. Er wordt aandacht besteed aan Afrikaanse architectuur, Afrikaanse visies op kunst en schoonheid, hedendaagse Afrikaanse kunst en religie en samenleving. Ook is er een flamingo-hof. Daarnaast is er ook een buitenmuseum waar het volgende is terug te vinden: een Kusai-woonerf uit Ghana, een kampement van Baka-Pygmeeëm uit Kameroen, een Palaverhuis, een Sotho-woonerf uit Lesotho, Toffinou-paalwoningen uit Benin, Dogon-woonerf uit Mali en beelden uit Zimbabwe. Dit museum staat in Berg en Dal.

Eenmaal weer terug in Heilig Landstichting werd koers gezet richting Ubbergen alwaar gauw begonnen werd met het vele klim- en daalwerk wat in deze tocht zat. Nog even bij rustpost 2 op 15,2 km een 2e knipje halen en de eerste echte klim diende zich al snel aan; De Ravenberg. Deze berg behoort tot een stuwwal die ontstaan is in de ijstijd. Nog even langs een leuk aangelegde waterfalletje en toen klimmen.   Vervolgens door het bos langs de Kabouterboom. Deze boom is de dikste boom van Nederland en is een tamme kastanje (Castanea Sativa). Jammergenoeg zijn er in 2005 idioten geweest die de boom in de brand gestoken hebben.

We bleven nog even op die hoogte rondwandelen en aan de foto's kan je zien dat we behoorlijk hoog zaten. Wederom werd er weer een aantal keren gedaald en geklommen en ook liepen we achter het Sint Maartenskliniek langs. Deze kliniek kennen we natuurlijk omdat Lisa daar geholpen is aan haar beentjes en heupjes. Het is het enige Nederlandse ziekenhuis met een specialisatie in aandoeningen aan het bewegingsapparaat.  Nog een beetje door Ubbergen wandelen, die overigens vol staat met prachtige gebouwen en monumenten. Nu weer over de stuwwal terug naar Heilig Landstichting waar we dan uiteindelijk 29,8 km in 4,5 uur afgelegd hebben. Al met al een schitterende tocht die alles wat Berg en Dal, Ubbergen en Heilig Landstichting te bieden heeft, heeft laten zien.

Eduard

Na de schitterende toch in 2009 waren de verwachtingen hoog gespannen. Zou de routebedenkers van WS78 ons wederom weten te verwennen met prachtige parken en weidse uitzichten? Om 08.30 uur ingeschreven en om 08.50 uur mochten we vertrekken. Na 300 meter doken we het eerste park in: Park Presikhaaf. Niet zo'n spectuculaire park, maar je moet het langzaam opbouwen, toch? Dit park is onlangs gerenoveerd en vormt het groen hart van Presikhaaf. Het park beschikt over een mooie vijver, een speelweide, een evenemententerrein, een wandelpromenade en de mooiste heemtuin van Nederland. In het park staat ook een stasboerderij. Zo zijn er weilanden met koeien, schapen en geiten. Op de boerderij kunnen de varkens vrij naar buiten. Bijzonder zijn de zeldzame Nederlandse landbouwhuisdierrassen, met name kippen, schapen, geiten en koeien. De boerderij wordt jaarlijks door ruim 150.000 mensen bezocht.

Het park uitlopend kwamen we langs de startlocatie van 2009. We lieten park Angerenstein, waar we 2 jaar geleden nog in liepen, nu links van ons liggen en gingen op weg naar de Velperweg. Daar kwamen we langs Paleis Bronbeek. Bronbeek wordt nu gebruikt als verkorte naam van het Koninklijk Tehuis voor Oud-Militairen en Museum (KTOMM) Bronbeek in Arnhem. Bronbeek is nu ook een geregistreerd museum voor de koloniale geschiedenis met o.a. een vaste expositie van kanonnen en diverse Indische wapens, een historisch overzicht van het KNIL, en vele uniformen, wapens en schilderijen. Bronbeek werd in 1820 gebouwd en in 1854 aangekocht door Koning Willem III voor 75.000 gulden. In 1859 schonk hij het paleis aan de staat met die voorwaarde dat er een tehuis kwam voor invalide militeiren. In 1963 was Kolonel J.C.J. Smits de eerste bewoner.

Al snel bereikte we Rozendaal die natuurlijk bekend is door "de bedriegertjes" De Bedriegertjes is de naam van een fonteinsculptuur als onderdeel van de schelpengalerij in de tuinen bij Kasteel Rosendaal , daar aangelegd in de 19e eeuw. De naam wordt ontleend aan het bedrieglijke feit, dat argeloze bezoekers worden natgespoten door onverwachte delen van de sculptuur. Vanuit Rozendaal liepen we terug naar Arnhem. Een stukje route werd bewandeld die vorige week nog toneel was van het eind van de 80km tocht Winterswijk-Arnhem. Richting Valkenhuizen. Echter sloegen wij rechtsaf richting de Schelmseweg en doken we al snel het bos in bij Waterberg. Na zo'n 11,8km bereikte we de soeppost op de Kemperbergerweg en dat was bij deze toch wel vochtige start een welkome aanvulling. Na het verlaten van de soeppost werden de natuurgebieden "kleine kweek" en "grote kweek" aangedaan. Daar komen we 7 grafheuvesl tegen;

De drie grafheuvels op de schaapsdrift, die net buiten de wandelroute liggen, zijn waarschijnlijk de oudste van Noord-West Europa. Ze dateren van vóór 2900 v.Chr. Uit opgravingen is gebleken dat het grafheuvels van de Standvoetbekercultuur zijn. In één graf zijn, naast een vrouwenskelet, een standvoetbeker en een vuurstenen bijl gevonden. De inhoud van dit graf is te bezichtigen in het Historisch Museum in Arnhem. Ook van de vier grafheuvels op de heide is veel bekend. Ze dateren uit de Vroege en Midden Bronstijd (2150 – 1200 v.Chr.). Het grootste graf op de heide wordt ook wel de Meelworsterberg genoemd, naar de worst die de onderzoekers van de grafheuvel op hun brood aten en die bedekt was met een meelachtig poeder! 

Hiervandaan zette de tocht zich voort door de Westerheid,  Maasbergsebos en natuurgebied 't Zand. Via een tunneltje onder de A12 door kwamen we op een bungelopark. Bij de uitgang van dit park zat een cafe-restaurant en daar was dan ook de eerste grote rust op 20,5 km. Tijd voor een bakje koffie en 2 boterhammen. Na 10 minuten weer op weg naar de bossen in en om Schaarsbergen. De gemeente Arnhem duidt met de naam Schaarsbergen haar gehele grondgebied ten noorden van de Schelmseweg aan.chaarsbergen markeert de overgang tussen het stedelijke gebied van Arnhem en de natuurgebieden van de Veluwe, en ligt in een bijzonder groene omgeving. Na diverse natuurgebieden bewonderd te hebben en we richting vliegbasis Deelen wandelde, moesten we wederom tunneltjes doorlopen om weer in Arnhem te komen. We waren wederom in het gebied "de Waterberg" en na een oorlogsmonument gepasseerd te hebben (zie mijn verslag van 2009) =, werd het weer tijd voor een rustpauze. Deze lag op 30,8 km op een manege met de, aan de omgeving gerelateerde, naam "de Waterberg". Ook hier weer even lekker zitten met een bakje thee met in ons achterhoofd dat er nog wat geklommen moest worden.

Na de rust werd eerst park Zypendaal doorkruist, vervolgens door park Sonsbeek. Daar wachte ons eerste echte klim van vandaag en al puffend en kreunend bovengekomen konden we na nog 10 minuten gelopen te hebben, uit rusten bij de fruitpost. 35,2 km was afgelegd en na 2 minuten was het tijd om die laatste 5 km af te werken. Uiteraard konden we deze tocht niet doen zonder de "Stenen Tafel" te bezoeken, wat gelegen is in park Klarenbeek. Hier moesten we ook 58 treden naar beneden. En ja, als je naar beneden gaat, moet je ook weer omhoog. Eerst een stijl pad en vervolgens 68 treden. Bovenaan gekomen was het nog een klein stukje voordat we hoogte 80 bereikte. Vanaf hier naar de finish was precies de omgekeerde route waar we 2 jaar geleden mee begonnen. Nu was het bergafwaarts via park Angerenstein en langs de HAN (Hogeschool Arnhem en Nijmegen), door park Presikhaaf weer naar de finish. 6 uur en 15 minuten wandelen zorgde ervoor dat ik om 16.30 uur weer binnen was.

Eduard

Eigenlijk had ik in de pen om 40km gisteren te lopen in Geldermalsen. Deze had ik vorig jaar ook gelopen (toen maar 25km), maar aangezien we nog druk zijn met de tuin en in huis, besloot ik maar zondags te gaan wandelen. Ook de harde wind was bepalend. Maar ja, nu werd er niet zo gek veel georganiseerd. Na veel wikken en wegen werd het een 20 km tocht in Dinxperlo. Dinsperlo ligt in de achterhoek en in mijn verslag van 22 mei vorig jaar kan je alles lezen over dit pitoreske plaatsje. We liepen Dinxperlo via het industrieterrein uit en kwamen al snel bij de AA-sprang. Deze sprang volgden we zo'n goeie 5 km wat op gegeven moment wel eentonig werd. Net toen ik het echt zat was, sloegen we links af en over wat landweggetjes was het lekker wandelen met de wind in de rug, maar harken als je de wind tegen had. We liepen langs een boederijtje met allemaal sprookjes opstellingen in de tuin (zie foto's 1, 2 & 3). Aande straatnamen te zien zaten we nu in Duitsland en we liepen dan ook in de omgeving van Suderwick wat sinds 1969 bij de gemeente Bocholt hoort.

Daar was ook een rust op 9,7 km, waar ik overigens geen gebruik van maakte. Tegenover de rusplaats was nog een schattig gebouwtje waar je kon rusten. (zie foto 4). Doorlopen over een landweggetje tegen de wind in werd ik ingehaald door een wat oudere man die bij de organisatie hoorde, die me vertelde dat ik de rust gemist had en dat ik niet verder moest zoeken, want het was zo'n 200m terug. Ik vertelde hem dat ik de rust wel aan het eind nam. Aangezien we de eerste 10km de wind aardig in de rug hadden, kon je nu merken dat we weer richting Dinxperlo liepen. Alleen nog maar wind tegen of opzij. Na 2 uur en 50 minuten bereikte we de finish op 20,2 km.

Volgende week misshien 42km wandelen in Mill, anders zeker de op èèn na mooiste wandeltoch van Nederland: Stadsparken en landgoederentocht Arnhem. Deze is ook 40 km.

Eduard

Na 2 maanden druk zijn geweest met de verhuizing en de feestdagen wilde ik het wnadelen maar weer eens oppakken. Ik begon rustig met een tochtje van 30km. Het werd Aalten. Om 08.00 uur mochten we starten, dus om 06.30 uur ging mijn wekkertje en een uur laten stond ik op de startlocatie. Even inschrijven, een kop koffie en op weg om in en rond Aalten te wandelen.

Op de heuvels van Aalten moet in de 6e eeuw al een nederzetting hebben gelegen, getuige de vondsten van een grafveld uit deze tijd aan de Damstraat. De oorsprong van het dorp Aalten ligt ergens in de tweede helft van de 8e eeuw, toen Karel de Grote de Saksische stammen in de regio onderwierp. Uit deze tijd stammen de archeologische opgravingen die zijn verricht op de Hoven, waar grondsporen van huizen zijn aangetroffen.

Aalten is ook de plaats waan Angus Young woont. De gitarist van AC/DC. We liepen als het ware een beetje om Aalten heen om na 11 km een rustpunt tegen te komen. Dit rustpunt sloeg ik over en de wandeltocht werd voortgezet richting Lichtenvoorde.

Op de markt van Lichtenvoorde bevindt zich een zwerfkeivan ruim 20.000 kg. Deze kei is daar in 1874, ter gelegenheid van het 25-jarig regeringsjubileum van koning Willem III, door 99 Lichtenvoordse schoenmakers vanuit het Vragenderveld naar toe gesleept. Hemelsbreed is dat een afstand van ongeveer vier kilometer. Aan deze gebeurtenis dankt Lichtenvoorde de bijnaam "Keistad" en danken de inwoners hun bijnaam "Keienslöppers" (Keislepers).

Na wat omzwervingen kwamen we al gauw weer terug in Aalten waar op dezelfde locatie als de eerste rust ook de tweede rust was ingedeeld. Hier even tegoed gedaan aan de erwtensoep en de zelf meegebrachte boterhammen en na een minuut of 10 weer op weg voor het laatste eindje. Op zich was de tocht wel aardig met mooie landschappen en mooie stukken natuur, maar echt noemsnwaardigheden hebben we niet gezien. Na 4 uur en 10 minuten stevig wandelen melde ik mij weer af om voldaan naar huis te keren.

Vandaag haalde ik mij 3605e km sinds ik begonnen met wandelen halverwege 2006 en de 335e km voor KiKa, waar ik sinds augustus voor loop.

Eduard

Zal ik nu wel gaan wandelen, zal ik nu niet gaan wandelen, of toch wel, nee toch niet, ja, maar wel doen. Zo begon vanochtend mijn dag.Om 06.30 uur had ik besloten maar niet te gaan wandelen. Ik was wel wakker en om 06.50 uur bedacht ik me om toch maar wel te gaan wandelen. Zo stond ik om 07.45 uur in het startgebouw en vertrok ik 5 minuten later voor een wandeling van 25 kilometer. Een groot deel van deze tocht voerde ons over de Overasseltse Vennen en langs natuurgebied "de Berendonck". Omdat deze al beschreven staan in het verslag van 7 maart zal ik er hier niet veel over vertellen. 

Na een kleine 1½ km gingen we de bossen in waar het tijd was voor de eerste foto (foto 1). Terwijl ik deze nam riep iemand achter mij dat het nemen van de foto een historisch moment was, daar de wandeltocht voor het laatst georganiseerd werd, omdat er geen vrijwilligers meer waren. Altijd jammer natuurlijk. De mededeling kwam van Leon, een man van 56 uit Nijmegen die verbonden was aan WIOS. WIOS is een wandelvereniging die bij meerdere wandeltochten hun diensten als rustposten aanbieden, wat vandaag ook het geval was. Na een half uurtje lopen zagen we de zon al doorbreken (foto2) en qua temperatuur was het zeker niet onaardig. Vele bospaden die niet zelden  drassig waren werden aangedaan en zo konden we genieten van de prachtige kleuren waarin de herftst het bos deed veranderen. (foto 3). Na zo'n kleine 50 minuten gelopen te hebben kwamen we bij de eerste rustpunt aan, restaurant St. Walrick. Volgens de papieren routebeschrijving hadden we al 11 km afgelegd, maar dat kon natuurlijk nooit in 50 minuten. Daarnaast stonden daar e aantal pijlen op de weg, zodat er enige verwarring ontstond.

Een grote groep kwam aangelopen en deze wisten waarschijnlijk de weg, want die liepen gelijk de goede richting op (naar later bleek). Ik sloot weer aan bij Leon en nog een man uit Brabant had zich aangesloten en met z'n drieën liepen we in een fors tempo door. Wederom wat drassige bospaden en weilanden met vele klaphekjes werden doorgeploegd en zo kwamen we na 2 uur wandelen aan op de Overasseltse vennen. Met de zon in mijn rug konden er prachtige plaatjes geschoten worden (Foto4). Al gezellig pratend  kwamen we snel bij de rustpunt op ca. 15 km. Daar gingen de 2 mannen rusten en tijd dus om Leon nog even een hand te schudden. De afgelopen 10 km toch gezellig gebabbeld over van alles en nog wat en dan vliegt zo'n tijd voorbij. Ik liep alleen verder en verhoogde mijn snelheid een brug over op weg naar stadspark "staddijk" (foto 5).

In het zuidwesten van Nijmegen vormt Stadspark Staddijk de overgang van stad naar natuur. Het park is aangelegd tussen 1970 en 1980 als uitloopgebied voor Dukenburg. Het ontwerp laat zien hoe het landschap er vroeger heeft uitgezien: de loop van de Maas en de ligging van de voormalige uiterwaarden is te herkennen in de waterpartijen. In het park Staddijk is nog een restant aanwezig van een verwilderd riviersysteem dat oorspronkelijk in het gehele stadsdeel Dukenburg in de ondergrond te vinden was. Dit is een zeer uniek restant van een verwilderd riviersysteem uit het late Pleistoceen. Het is ontstaan na de laatste ijstijd, toen veel water werd afgevoerd door een groot aantal ondiepe geulen die zich regelmatig verlegden. (foto 6). 

Vervolgens liepen we dit gebied uit via de parkeerplaats van recreatiegebied "de Berendonck", waar een 2e rust van WIOS gevestigd was. Lekker een bakkie snert naar binnen gewerkt en 7 minuten later weer op pad voor de laatste 2 kilometer die we redelijk snel afwerkte. Na 3 uur en 20 minuten lopen kwamen we bij de finish.

Kijk voor meer geschiedenis over de Overasseltse Vennen en "de Berendock" naar mijn verslag op 7 maart.

Eduard

Wandeltochten van WS78 zijn kenmerkend doordat ze altijd op zaterdag zijn en om 09.00 uur starten. Maar er is nog iets wat de wandeltochten van WS78 altijd zo bijzonder zijn, namelijk dat het altijd prachtigen wandelingen zijn. Zo ook nu weer. We melden ons weer bijtijds bij het Alberdink Thijm College in Hilversum en ditmaal startte we iets vroeger. Tien voor negen werdt het startsein gegeven en liepen we eerst een stukje door Hilversum. Daar liepen we langs het oude KRO gebouw en theater Gooiland. (foto 1 & 2). Voordat we daar lang liepen, kwamen we eerst lang het prachtige St. Vituskerk (foto 3) . De oude Vituskerk, gebouwd in 1786 en in 1853 uitgebreid en van een toren voorzien stond op dezelfde plaats als de huidige kerk.
In 1887 bleek deze kerk veel te klein geworden om alle parochianen onderdak te bieden. De Roermondse architect dr. P.J.H. Cuypers, in die tijd bouwer van vele kerken, werd gevraagd een tekening te maken voor een nieuw te bouwen kerk.
Op 12 mei 1891 werd de eerste steen geplaatst. Na de plechtige Hoogmis in de noodkerk, werd de perkamenten oorkonde samen met de bouwtekeningen en zilveren en koperen munten uit die tijd, in een loden bus gestoken en in een holle ruimte achter de eerste steen in de voet van de uit baksteen opgetrokken “triomfboog” gemetseld.. Op 5 september 1892 werd de kerk door de Aartsbisschop van Utrecht mgr. P.M. Snickers ingewijd. Op donderdag 8 september, de feestdag van Maria Geboorte, werd de kerk in gebruik genomen.(Bron: WS78).

Na 2½ km kwamen we aan bij de “Oude Haven” (foto 4) die in 1876 is aangelegd en waarvan het afgegraven zand gebruikt werd voor de aanleg van de grachtengordel van Amsterdam. Vervolgens een hoge trap op wat een ontwerp is van Dudok evenals de bij de haven gebouwde brug uit 1930. De tocht leidde ons via het Boombergpark achter de voormalige NCRV-studio langs (foto 5) om vervolgens rap richting landgoed Zonnestraal te lopen. (foto 6 & 7).   Zonnestraal, Nederlandsche Vereeniging tot het oprichten van Arbeidskolonies voor Tuberculoselijders in Nederland. In 1905 werd door Jan van Zutphen het Koperen Stelen Fonds opgericht. Met de opbrengst van de door de diamantslijpers gebruikte koperen stelen en van de diamantstof die uit het slijpsel werd gewonnen werd in 1919 de Stichting Sanatorium Zonnestraal in Hilversum mogelijk gemaakt. Landgoed Zonnestraal, is een prachtig landgoed omgeven door 120 hectare bos. Het landschap is adembenemend, ieder seizoen opnieuw. Temidden van deze prachtige natuur ligt het voormalige sanatorium Zonnestraal uit 1928, een schitterend hagelwit complex van de beroemde architect Jan Duiker. Zonnestraal, gebouwd in beton met ragfijne raamsponningen en veel glas, verbeeldt op onovertroffen wijze het Nieuwe Bouwen. Dit demonstreert een evenwicht in materiaalgebruik, functionaliteit en een heldere compositie in wit en lichtblauw. In 1995 werd de eerste stap gezet voor de erkenning als rijksmonument en is zelfs genoemd voor nominatie voor de Werelderfgoedlijst. Een ingrijpende restauratie van hoofdgebouw en werkplaatsen volgde.Momenteel is Landgoed Zonnestraal de thuisbasis van verschillende instellingen in zorg en gezondheid. (Bron: WS78)

  We liepen langs vliegschool Hilversum en na 2 km bereikte we de soeppost. Ondertussen was er 10½ km afgelegd. Na de soep door natuurgebied de “Zonneheide” op weg naar het bos “Einde Gooi” (foto 8 & 9). Dit bos is in de 19e eeuw aangelgd en vormt de overgang tussen droge zandgronden en het lager gelegen natte veenweiden. Via enkele weilanden kwamen we uit in het Laapersbos die ons vervolgens weer leidde naar bosgeboed “De Zuid”, waar een grenspaal staat die de grens aanduidt tussen Utrecht en Noord-Holland, om uiteindelijk uit te komen in het prachtige gebied de Lage Vuursche.
De Lage Vuursche, het bosgebied tussen Hilversum, Baarn en Soest, was in de 17e eeuw een uitgestrekt heidegebied. Met de komst van diverse buitenplaatsen werden ook bomen aangeplant. In het gevarieerde bos verblijven maar liefst 63 soorten broedvogels, waaronder alle vier soorten spechten die in ons land voorkomen. Veel boerderijtjes uit het oude dorp hebben inmiddels een horecabestemming
gekregen. In dit gebied staat ook paleis Soestdijk.

Hier was ook de grote rust gevestigd, maar aangezien ik daar nog geen zin in had, liep ik door langs een klein kerkje (foto 10), want er was nog genoeg te zien van dit prachtige gebied. Vanuit dit gebied liepen we richting de Amerpoort, een gebied met huizen voor mensen met een beperking. De tocht ging verder via de Zuiderheide (foto 11). Op naar de koffiepost op 27½ km. Daar waar we wel even aan toe. Bakje thee, 2 broodjes en een colaatje. 5 Minuten later liepen we natuurgebied de Westerheide over, waar ik even over een dood punt moest komen (meestal krijg ik die bij 32 km). Het volgende natuurgebied diende zich aan: Natuurbrug Crailoo, waar via een aantal vlonders weer in de bewoonde wereld kwamen (foto 12 & 13). Voordat we bij de fruitpost kwamen liepen we nog even langs het gebouw van de wereldomroep (foto 14). Bij de fruitpost een mandarijntje, een colaatje even uitpuffen en op weg voor de laatste 4½ km. Al snel kwamen we langs een kleurrijk gebouw van “Beeld & Geluid” (foto 15) en direkt daarna langs het Tros-gebouw (foto 16) en de EO-Studio. Nu nog langs het Centraal station en na 6 uur en 25 minuten bereikte we de finish op 40,8 km.

Eduard

Het werd weer tijd voor een wandelingetje en vandaag besloot ik in de buurt te gaan wandelen, namelijk een 35 km lange wandeltocht in Kilder. Kilder is een klein dorpje 10km ten noorden van 's Heerenberg en grenst aan het Bergerbos. (ook wel Montferland genoemd). Om 07.45 uur vertrokken we in noordelijke richting op weg naar Wijnbergen. Wijnbergen is een buurtschap behorende bij Doetichem waar ca. 100 mensen wonen. In Wijnbergen staat ook kasteel Kemnade, waar ook de Kemnaderoute de naam aan ontleent. Aangezien de geschiedenis van dit kasteel nogal complex is, zal ik hem hier niet beschrijven. Via een stuk van de Kemnaderoute kwamen we voor de 2e keer in Braamt. In tegenstelling tot de eerste ontmoeting met Braamt, waar we om    recreatieplas "Stroombroek" liepen (De ligging van het meer is bijzonder want het ligt aan de voet van de Montferlandse heuvels en heeft daarmee vooral gezien vanuit het noorden een haast on-Nederlandse aanblik. Aan de oostelijke kant van het meer ligt Landal Stroombroek, een grootschalig bungelopark in neogriekse stijl. In september 2005 werd de gegijzelde Claudia Melchers twee dagen vastgehouden in dit bungalowpark. Aan de westzijde van het meer bevindt zich een kabelskibaandie in 2006 is geopend.) we nu rechtstreek naar de voet van de Hettenheuvel. Daar was de eerste rustpost op 15 km. Snel een kopje koffie en vervolgens de klim naar de Hettenheuvel (91,6m).  Na de Hettenheuvel nog een stuk door het bos en vervolgens via het prachtige kasteel "Huize Bergh", wat het    grootste kasteel van Nederland is, op weg naar Stokkum, een klein grensplaatsje bij 's Heerenberg. De bouwgeschiedenis van het kasteel gaat terug tot het jaar 1250, belangrijke nog bestaande delen dateren uit de 14e, 15e en 17e eeuw. In de beginfase van de Tachtigjarige Oorlog had Huis Bergh veel te lijden van oorlogsgeweld. In 1735 brandde het geheel uit. Tijdens de Hollandse Zending tussen de jaren 1799 en 1842 was er een seminarie in Huis Bergh gevestigd. Het kasteel en alle bijbehorende bezittingen kwamen in 1912 in eigendom van Jan Herman van Heek (1873-1957), een industrieel uit Enschede. In 1939 werd een groot deel van het huis voor de tweede keer door brand verwoest, dankzij de hulp van de plaatselijke bevolking kon echter veel van de inventaris worden gered. Nog in hetzelfde jaar begon de wederopbouw die reeds in de herfst van 1941 kon worden voltooid. Daar was weer een rustpost, nu op 24,7 km. Nu maar even een glaasje cola drinken en na een minuut of 8 weer op weg naar Kilder. Dit deden we via de Hulzerberg (82,4m). Vervolgens weer heuveltjes op en af door het Bergerbos op weg naar de rusplaast die we als eerste rustplaats ook al tegen kwamen. Nu was er 33 km afgelegd en dat betekende nog maar 2,3 km. Maar niet  voordat er een lekker bakje snert naar binnen gewerkt werd. Na de rust nog een klein klimmetje, over de flank van de Hettenheuvel op weg naar Kilder die we na 35,3 km in 5½ uur bereikte.

Eduard

Vandaag besloot ik een wandeltochtje te doen van maar 20 km. Ik koos voor de wandeltocht in Veldhoek. Een gedeelte van Nederland waar ik ooit 1 x door heen gekomen ben met de Achterhoekse 4-daagse. Om 9 uur was de start, maar toen ik mij om iets voor half 9 aanmelde, mocht ik gelijk vertrekken. De wandeltocht verliep grotendeels in het bosrijke gebied in en om Veldhoek en over diverse landgoederen (zie foto's).

Veldhoek ligt in de gemeente Berkelland. Berkelland is per 1 januari 2005 ontstaan door de samenvoeging van de gemeenten Borculo, Eibergen, Neede en Ruurlo ten gevolge van een gemeentelijke herindeling. De gemeente is met 45.279 inwoners de op één na grootste in de Achterhoek. De nieuwe gemeente ontleent zijn naam aan het riviertje de Berkel, dat door de voormalige gemeenten Eibergen en Borculo stroomt.    

Landgoed 't Zand was 1 van de landgoederen waar de toch ons door heen voerde. In de middeleeuwen was het landgoed onderdeel van de Marke Hattemer (Hattemer Oldenburger). In 1813 werd het verkocht aan baron van der Heijden. In 1934 kocht overgrootvader jonkheer Rudolf Dittlinger het landgoed in afgebrande staat van de familie Passmann, van kasteel Slangenburg bij Doetinchem. Tot 1943 liep de stoomtrein Doetinchem-Zelhem-Ruurlo over Het Zand. Grootvader Ir. Piet de Fremery heeft Het Zand ingeplant met o.m. exoten als douglas, larix, Amerikaanse eik, maar ook veel grove den, inlandse eik en beuk. Verder plantte hij berken, krentenstruik, acacia, digitalis, en zorgde voor laangezichten en doorkijkjes. Op de akkers groeit rogge, tarwe, maïs en gras.    

Na een kilometer of 13 gewandeld te hebben kwamen we bij een rustpunt die zeker de complimenten waard waren. Bij het gratis bakje koffie wat we kregen zat er ook nog een plak krentewegge bij. Heerlijk als je een stuk door de bossen in de kou aan het stappen bent geweest. De bediening was zeer vriendelijk en er heerste een ontspannen, maar gezellige sfeer. Na een kleine 5 minuten op weg voor de laatste 7 km.

Verder was Boswachterij Ruurlo een gebied waar we veelvuldig kennis mee mochten maken. Boswachterij Ruurlo ligt in het hart van de Achterhoek. Wie deze streek bezoekt, zal versteld staan van de schoonheid en rust. Verscholen in het oosten van Gelderland vind je er fraaie landgoederen met stokoude bomen. Bloemrijke weilanden en slingerende zandwegen. Je maakt er kennis met een prachtig coulissenlandschap. Met hoeven, akkers, bossen en houtwallen. Een land door boerenhanden geschapen, waar de natuur zich prima thuis voelt. De Saksische boerderijen, besloten weilanden, akkers en prachtige dikke eikenbomen doen denken aan lang vervlogen tijden. Achter elke kronkel in de weg ziet het land er anders uit en nergens vind je zoveel zandwegen. De bermen staan vol wilde bloemen. In de zomer bloeit de paarse kattestaart en gele wederik. Op warme namiddagen geurt de kamperfoelie. De voormalige eigenaar, de familie Van Heeckeren van Kell, droeg niet alleen de zorg voor het kasteel en de omliggende boerderijen, maar ook voor de bossen en de doolhof, één van de grootste van ons land.  

We naderen nu de laatste 3 kilometer en bij de overgang over de "Veengoot" werd ons nog een appeltje aangeboden, wat wij ons lekker liet smaken. Over de "Veengoot" is niet zoveel bekend. Echter gaat de gemeente Berkelland en Waterschap Rijn & IJsel dit gebied wel aanpassen.

De Ramsbeek/Veengoot krijgt een natuurvriendelijke inrichting  waarmee hij dienst doet als ecologische  verbindingszone en invulling geeft aan een robuuster en natuurvriendelijker watersysteem.

4 Weken na de 110km tocht wilde ik weer eens een wandeling doen. Omdat ik de laatste paar weken met een verkoudheid loop en zelfs voorhoofdholte ontsteking, durfde ik geen zware tocht aan. Wel jammer, want vandaag was in Berg en Dal een prachtige tocht van 40 of 60 km. Deze had ik al eens gelopen en ik weet dus dat dat èèn van de mooiste wandeltochten van Nederland is. Maar goed, toch maar wandelen en het werd dus Loenen. OM half acht stond ik vanmorgen bij de start en na inschrijven was het dus wachten tot acht uur. De tocht voerde ons naar een waterval (foto 1) 
maar niet voordat we wat plattelandsweggetjes afgewandeld waren. (foto 2 & 3).   De organisatie, die overigens puik in orde was, liet ons door bosgebeid "Reeënberg" wandelen, waarin zich een 39,2 m. hoge berg zit die dezelfde naam draagt.  

Dit is het enige natuurgebied op de Oost-Veluwe waar behalve bos ook heide aanwezig is. Het centrale deel van de Reeënberg wordt vanwege de hoogteverschillen ook wel Klein Zwitserland genoemd. Een deel van het naaldbos is spontaan ontstaan en relatief jong. Grote zoogdieren als edelhert en wild zwijn komen er voor, maar ook boommarter, das en roofvogels. Karakteristiek is de heide met zijn bijzondere flora en fauna. In het Varkensven leven twee verschillende soorten witsnuitlibel.

Door de vele bossen liepen we richting bosgebied "Liederbos" (Foto 4 & 5). waar zich na 11,7 km de eerste rustpost zich aandiende. Ik liep in een lekker tempo en liep dus gauw verder. We werden het natuurgebied "Uchelen-Hoenderloo ingestuurd met als mooiste punt de heide bij Hoog Buurlo (foto 6). Uitgestrekte bossen en de schitterende heide van Hoog Buurlo typeren boswachterij Ugchelen. Het heuvelachtige gebied  
 herbergt vele bewoners. Zo zwerven  er bijvoorbeeld edelherten, reeën, wilde zwijnen, (roof)vogels en dassen rond. Boswachterij Ugchelen beslaat het Ugchelse bos, Het Leesten, het Spelderholt, het Hoenderlose Bos en Hoog Buurlo. Het overgrote deel van het gebied is bebost en bijzonder heuvelachtig.
Op de heide van Hoog Buurlo graast een kudde van 200 authentieke Veluwe schapen. Dit bijzondere en beschermde huisdierras komt hier al eeuwen voor. Ze zijn uitstekende beheerders van de heidvelden. Die zouden zonder de begrazing dichtgroeien en langzaam verdwijnen.
In Het Leesten zijn nog duidelijke sporen te vinden van de grindwinning in de jaren dertig. Diepe kuilen waar het grind is opgegraven zijn nog steeds zichtbaar. Ook zijn er op verschillende plekken nog leemputten te vinden. De wilde zwijnen wroeten er graag in en ze eten er ook van. Ze vullen zo waarschijnlijk hun mineralenbehoefte aan.

We kwamen weer aan bij rustplaats Liederholt toen we 21,2 km afgelegd hadden. Ook hier liepen we verder en we werden de bossen weer in gestuurd. Na een kilometer of 6 Kwamen we langs de laatste rustpunt zo'n 3 km voor het einde. Ik besloot even een bakkie te doen en dan gauw weer doorlopen. Toevallig kwam ik daar de schoonzus van mijn zwager tegen die uit Zwolle komt. Een minuut of 5 verder kwamen we weer in de bewone wereld en zo waren we om 12.36 uur weer terug bij het clubhuis.

Eduard

Na veel goede verhalen gehoord te hebben over deze tocht, had ik besloten deze maar een te doen. Vorige week nog de Airbornetocht gedaan van 15 km, dit was wel andere koek. Mijn schoonvader bracht mij vrijdagmiddag weg en om ca. 16.10 was ik daar. Even aanmelden en vervolgens 2 uurtjes wachten. Alvast kennismaken met wat andere wandelaars en een patatje eten. Om ca. 18.00 uur moesten we een kleine 2km lopen naar de veerpont. Daar werden we om 18.15 uur ingescheept om vervolgens om 18.30 uur uit te varen. Regen en een gure wind maakte het geen gezellige boottocht van. Om iets voor 19.00 uur meerde wij aan en kon de burgemeester van Zeewolde het startsein geven. Na een klein half uurtje begon het gelukkig droog te worden en konden de poncho's weer uit. Al snel liepen we langs de eerste rustplaats die iedereen wel oversloeg. Op naar de 2e post die op bijna 11km lag. Even de startkaart scannen en doorlopen. Ondertussen was het al 20.45 uur geworden, liepen we het bos in en begon het ook nog eens te regenen. In het donker op een smal bospaadje de poncho aantrekken is niet een van de makkelijkste dingen. Dit was een erg naar stuk. Lange rechte paden door het bos, pikdonker in de regen en gure wind. Post 3 lag op 19km en na het scannen van de startkaart gauw op weg naar post 4, waar ik even een korte stop wilde hebben. Ondertussen hadden we Almere-hout gehad en waren we nu op weg naar Almere. Deze lag op 24,5 km. En wat zag ik tot mijn schrik? Ja hoor, nu al een blaar. Hoe kan dat nou? En nog 85km te gaan !!! Dat beloofd wat. Tussen post 3 en 4 had ik met iemand meeglopen die leraar economie was. Vanaf post 4 liep ik met een man uit Bakkerveen. We spraken af samen te lopen, daar we beide hetzelfde tempo hadden en het ook wel klikte. Op post 5 op 31 km even snel wat drinken en gauw naar post 6, daar hadden ze namelijk soep. Deze bereikte we op bijna 37km. Ondertussen was het weer droog geworden, trok de hemel open, sterren werden zichtbaar en het werd zelfs aangenaam. Aangezien we bij elke post gescand moesten worden liepen we bij post 7 (41,5 km) snel even naar binnen voor een glas cola. Daarna naar post 8, de beruchte hamburgerpost. De weg naar deze post was lang, erg lang. We zagen in de verte stoplichten (bij Lelystad) die niet dichterbij kwamen, terwijl wij er wel heen moesten. Ik kreeg nu goed last van de blaar en zei tegen mijn wandelmaatje dat ik hem bij deze post even liet prikken. De post lag op 48,5 km. Schoenen uit en de EHBO-er vertelde mij dat er zelfs 3 blaren zaten. En we zaten niet eens op de helft. Na een kleine 20 minuten konden we weer verder en we snakte naar post 10. We zaten er wel een beetje doorheen. Post 9 die op 54km lag liepen we na het scannen gauw voorbij en redelijk uitgeput kwamen we bij post 10 aan op 60 km. Dit was de grote rustpost. Hier zouden we een lange rust nemen. We hadden nu zo'n 11 uur erop zitten. Mijn maatje had een hamstring blessure die hij liet masseren en ik liet mijn voeten nog eens behandelen. Even schone kleren aan, schone sokken en andere wandelschoenen, lekker warm eten, laten vertroetelen door de fantastische vrijwilligers en uit rusten. Na een dik uur tijd om weer op te stappen. Ondertussen was het weer licht geworden en was ook de 50km wandelaars gestart van dit punt. Dus meer wandelaars op het parcours, met daglicht, maakte het iets gezelliger. Op weg naar Swifterband. Post 11 op 66 km bleven we even hangen om vervolgens door te lopen naar post 12 op 72 km. Hier bleven we even een kwartiertje rusten en de vermoeidheid begon tocht toe te slaan. Ook gingen mijn voeten steeds meer pijn te doen. Post 13 op 76,8 km deden we kort aan. Bij post 14 wilde ik mijn voeten weer even laten checken door de EHBO-er. Beide posten lagen bij Dronten. Deze post 14 lag op 81,3 km. Mijn wandelmaatje werd door de EHBO-er af geraden verder te lopen wegens zijn hamstring en hij viel uit. Shit, dat betekend nog 38,5 km alleen lopen. Post 15 lag op 87,5 km in het centrum van Biddinghuizen en ook hier even een kwartiertje rust. Even twijfelde ik of ik ook het bijltje erbij neer zou gooien. Mijn voeten deden zo verschrikkelijk veel pijn. Toen bedacht ik me dat ik nog Ibuprofen mee genomen had. Deze even ingenomen en toen deze begon te werken liep ik een stuk makkelijker naar het volgende punt op 94 km. Nog even onderweg met een wat oudere man meegelopen die het ook erg zwaar had. Bij post 16 stond de brandweer hamburgers te bakken, dus dat werd genieten. Na een kwartier besloot ik weer verder te lopen. Na een km of 2 kreeg ik weer zoveel pijn aan mijn voeten dat mijn tempo rap zakte. Maar met nog maar 14 km te gaan dacht ik er niet aan om op te geven. Nu niet meer, nu ik zover gekomen was. Al moest ik de rest op mijn knieën doen, ik zal en ik moet hem nu uitlopen. De volgende rustpunt (17) was op 101 km. Hier nog even een 8e blaar die erbij kwam door laten prikken en op weg naar de laatste post. Deze lag 4km verder en die bereikte ik om 17.04 uur. Hierna nog 5km te gaan en nog 2 uur over. Tijd genoeg dus, dus betekende dat ik hier nog even lekker kon rusten. Ruim een liter cola verder en nog even gepraat met die oude man die het zo zwaar had, besloot ik de laatste 5km vol te maken. Het wandelen werd nu strompelen en het ging zelfs zo langzaam dat die oude man, mij nog voorbij kwam. Op 1km van de finish, pikte mijn schoonmoeder mij op en 500 meter voor de finish stond Trudy en Lisa mij op te wachten met een aantal bossen bloemen. Nu kwam het ergste deel. De stad inlopend werd mijn naam omgeroepen zodat die door de hele stad hoorbaar was en mensen begonnen te applaudisseren.  En dan voel je je zo opgelaten. Nog een roosje van de omroepster, een paar zoenen en een knuffel van een paar geweldige vrijwilligers, de medaille en het tinnen beeldje ontvangen en tijd voor een groot glas bier. Ik was kapot, evenals mijn beide voeten. Wat een loodzware tocht was dit. Ben wel voldaan.

Eduard

Na de 4-daagse was het weer tijd voor een tochtje. De ronde van Warnsveld, met 30 km, had ik al een aantal jaar op mijn verlanglijstje staan en nu moest het er maar eens van komen. Om 09.00 uur konden we starten en dus stond ik daar om 08.30 uur. Even inschrijven en om 08.45 uur konden we vertrekken. We liepen vrijwel gelijk een bosje in en na een stukje door Warnsveld heen gewandeld naderden we een bruggetje (foto 1) die ons langzamerhand buiten de bebouwde kom bracht. Warnsveld ligt net ten noorden van Zutphen waar het sinds 2005 deel van uit maakt. Daarvoor was Warnsveld een eigen gemeente met het dorp Wichmond en buurtschappen Vierakker, Warken, Leesten en Bronsbergen. Warnsveld is rijk aan monumentale panden waaronder   "Huis ter Velde", "Het Jachthuis", "de Martinuskerk" en de korenmolen "Nooit Gedacht" uit 1905. We liepen langs het Twentekanaal om deze later over te steken (foto 2 & 3) op weg naar Eefde. Het Twentekanaal begint bij Eefde en loopt naar Enschede met nog een zijtak naar Almelo en bestaat uit een totaallengte van 65 km. Het kanaal werd gegraven voor een betere aanvoer van grondstoffen voor de Twentse textielindustrie (ruwe katoen) en voor de toevoer van steenkool uit de mijnen in Limburg.Vandaag de dag wordt het kanaal gebruikt voor het vervoer van zand, grind, zout en veevoer. Verder heeft het alleen een recreatieve functie.

Vanuit Eefde die we na 10km bereikte in 1½ uur, liepen we door de vele bosrijke gebieden die streek kent. Ondertussen was het zonnetje al goed opgekomen en werd het zo een prachtige wandeldag. We liepen in noordelijke richting die naar de Gorsselse heide leidde. Echter, nog voor de Gorsselse heide bogen we via de Harfsensesteeg en de Elzerdijk richting Almen. Het dorp ligt tussen landerijen en bossen zoals het landgoed Velhorst en kent een levendig verenigingsleven. Op het landgoed Velhorst woonde in de 19e eeuw de bekende hoogleraar Allard Pierson. Het protestantse kerkje uit de 14e eeuw bevat een crypte met gemummificeerde lichamen, net als in het Friese Wieuwerd, maar deze zijn niet te bezichtigen. De doopvont is zeer bijzonder en bij gebrek aan vergelijkingsmateriaal weet men niet hoe oud hij precies is. Schattingen variëren van 800 tot 1400 na Christus. Net buiten het dorp staat bij de in het gedicht (van dichter Staring uit Vorden)bezongen brug een bordje met vier regels uit het gedicht:

Eens was het anders hier ter stee
Wanneer een voort de weg doorsnee
En 't brugje, naast dien voort geleid
De smaad droeg van zijn nieuwigheid

Hiermee was de grootste gedeelte van de tocht afgelegd en werd het weer tijd om richting Warnsveld te lopen. Dit deden we door weer eerst naar Eefde te lopen. Zoals al eerder genoemd ligt Eefde aan het Twentse kanaal en behoort het tot de gemeente Lochem. Ter hoogte van Eefde bevindt zich in dit kanaal het sluiscomplex Sluis Eefde (foto 4 & 5), een monument uit 1933 dat door Rijkswaterstaat voor waterhuishouding en scheepvaartverkeer wordt gebruikt en van 2003 tot en met 2006 grondig werd gerenoveerd. Verder staat in Eefde het justitiële Jeugdinrichting "Rentray". Ook staat in Eefde het landgoed Haveke. Een landgoed met 14 hectare Engelse tuin eromheen voorzien van wandelpaden die overdag toegankelijk zijn.

Via een mooi stukje bos (foto 6 & 7) met een prachtig gelegen gracht, die door de zonnestralen die moeizaam zich een weg baanden door de dikke takken van de bomen, haast mysterieus leken, kwamen we na 4 uur wandelen en 29½ km (een gemiddelde van 7,3 km p/u) aan bij de finish. Een prachtige wandeldag, een mooie tocht en een duidelijke routebeschrijving maak deze tocht voor herhaling vatbaar.

Eduard

Dag 1:

Wegens de verwachte hitte mochten we om 03.00 uur starten i.p.v. 04.00 uur. Dat betekende wel om 01.00 uur opstaan. Ik werkte 3 boterhammen naar binnen en voelde me een beetje raar. Om 03.15 uur waren we weg en na een kilometer of 10 werd ik misselijk. Niet veel later ging ik behoorlijk over mijn nek. Even een half uurtje zitten deed me goed. Ik had me juist goed voorbereid, veel kilometers gemaakt en geen blessures of blaren gehad. En nu dit….. Na het half uurtje weer op pad en via Huissen over een dijk naar Elden. Ondertussen was er weer een uurtje of 2 verstreken en weer werd ik misselijk. Ook nu weer flink over mijn nek. Ondertussen voelde ik mij doodmoe om vervolgens maar eens een half uurtje te slapen. In Elden kregen we een appeltje en daarmee liep ik door naar mijn collega in Elst. Onderweg even snel bij de bakker Bart naar de wc, want ook diarree kwam erbij. Bij mijn collega alleen wat cola op en door naar Ewijk via Valburg. Onderweg weer eens een half uurtje slapen, kwam ik om 12.00 uur bij een andere collega. Zijn vrouw bood mij van alles aan, maar ja…..Ze maakte wat ORS klaar voor mij en na een half uurtje ging ik weer op pad. 3 km verder ging ik verschrikkelijk over mijn nek en zag ik de hemel voor een doedelzak aan. Gelukkig was het nog maar 10 km. Deze dag overleven en morgen zien we wel verder. Veel onder douches gestaan, water flesjes geleegd op mijn hoofd en veel gedronken. Om 15.15 uur was ik binnen, gauw naar huis. Ik was 5 minuten binnen toen ik uitgeput op de bank in slaap viel. Trudy had voor mij ondertussen rijst gekookt en nadat ik die op had ben ik naar bed gegaan. Om 22.00 uur maakte Trudy mij wakker en heb ik nog even 2 droge boterhammen met een kopje thee op.

Dag 2:

Ook nu bij het opstaan nam ik 2 boterhammen met een kopje thee en twee droge bolletjes nam ik mee voor onderweg. Je weet maar nooit, na gisteren. Om 04.00 uur weer gestart en na een uurtje of 2 stond er een kraam waar 3 bananen voor 1 euro werden aangeboden. Dus maar 3 halen. Het vlotte aardig richting Ballgoy alwaar we de dijk op gingen naar Niftrik. In Niftrik even een kwartiertje zitten om wat te drinken en daarvandaan door naar Wijchen. In Wijchen is het altijd groot feest. Ook daar weer even een kwartiertje zitten en weer lekker op pad naar Beuningen. Daar kreeg ik het toch wel zwaar (zoals altijd de 2e dag in Beuningen). Even mijn droge broodjes gegeten, een ijsje en veel cola en water. En….auw…volgens mij een blaar!!! Zal toch niet, hè?? Ja hoor, nou even in Weurt langs de EHBO post en jawel, volgens de rode kruis medewerker had ik zelfs 2 op dezelfde voet. Nou, prikken en aftapen. Vervolgens doorlopen naar de Wedren die ik bereikte om 15.20 uur. Thuis bleek de blaren weer gevuld, dus was het de tape los weken en de blaren zelf nog eens door te prikken.

Dag 3:

Ik voelde me beter dan de vorige 2 dagen en na het checken van mijn blaren konden we weer fris en fruitig van start. Na een kleine 10 km even 5 minuten zitten voor een broodje en weer 10 km verder nog eens. Vervolgens begonnen mijn blaren toch weer op te spelen en dus de eerst volgende rode kruis post, wilde ik gaan vereren met mijn bezoek. Dat was in Ottersum, waar we toen al meer dan de helft gehad hadden. Eenmaal op de behandeltafel, vertelde de EHBO-ster (een zeer kundig persoon qua behandeling en tapen) dat er op de andere voet ook 2 blaren zat. Alle 4 doorgeprikt, ingetapet en met een schop onder mijn hol weer de straat opgestuurd. Alsof ik nieuwe voeten had gekregen. Met een sneltreinvaart naar Milsbeek, waar de 40 km zich bij ons voegde. Vervolgens snel doorgelopen naar het altijd gezellige Groesbeek op weg naar de zevenheuvelenweg. Daar stond Trudy met drinken en andere wandelschoenen. Broodjes erbij en na bijna een uur gezeten te hebben moest ik mezelf aansporen om weer op pad te gaan. Het laatste stuk van ca. 8 km heb ik wel met pijn in mijn voeten gelopen, maar vandaag had ik een redelijk goede dag. Om 15.40 uur was ik binnen. Thuis even de blaren behandelen en aangezien het morgen toch de laatste dag is, kon ik nu wel wat later naar bed. Ik zou het halen, daar was ik nu wel van overtuigd (wat na de eerste dag toch wel anders was).

Dag 4:

Vandaag de laatste dag. Vol goede moed vertrok ik weer naar de wedren, alwaar we om 04.00 uur konden starten. Nog wat worden met een andere wandelaar die vond dat we in rijen naar de start moesten gaan anders was het niet eerlijk, of zo. Deze badmuts had schijnbaar last van een ochtendhumeur en wist niets beter om zich druk over te maken. Kansloos geval. We liepen lekker door en na 12 km was het eerst rustpunt. 3 van de 4 blaren die ik had opgelopen, waren mooi opgedroogd en 1 die ik dus nog even moest behandelen. Na een kleine 10 minuten op weg naar Grave. Via Nederhasselt en Overhasselt liepen we via de Gravense brug, Grave binnen. Eenmaal Grave voorbij even op een muurtje bijkomen en wat eten. Mijn voeten begonnen toch een beetje pijn te doen, maar na een goede behandeling kon ik na 20 minuten weer verder. Door Gassel heen en net op het moment dat ik weer in een lekker tempo kwam, waren we al weer in Beers. Daar woonde een collega van mij, die al langs het parcours stond te wachten. Ondertussen was het 10.30 uur en ik had mij voorgenomen om daar maar een half uurtje te blijven, maar ja…..het liep anders. Allereerst 2 bakken soep (heerlijke soep !!), vervolgens 2 broodjes en nog wat drinken. Ik kreeg pijnstillers mee voor mijn voeten. Uiteindelijk kon ik na 50 minuten toch opstappen. We liepen lekker vlot naar Vianen om ze weer naar Cuijk door te steken. Ponton brug over en nog maar 15 km te gaan. Daarvandaan is het eigenlijk 1 groot feest. Via Mook, Middelaar en Malden op weg naar Via Gladiola. Onderweg nog even een keertje een half uurtje rusten en om 16.10 uur was ik binnen en kon ik mijn 3e pin ontvangen.

Al met al een voor mij tot nu toe zwaarste 4-daagse week, waarin ik een aantal keer flink heb moeten afzien, maar die ook weer gezellig was. Volgend jaar op naar de 4e pin.

Eduard

Vandaag een wandeltocht van 25km. Ik heb vorige week nieuwe wandelschoenen gekocht en wilde voordat de 4-daagse begon, deze eerst inlopen. Om iets over zessen stond ik vanmorgen bij zaal "De  Ouwe Deeg" in Ewijk. Ewijk is een plaats in de gemeente Beuningen. Tot 1 januari 1980 was Ewijk een zelfstandige gemeente, bestaand uit de dorpen Ewijk en (sinds 1818) Winssen. Ewijk had op 31 december 2008 3437 inwoners. Het dorp ligt ten westen van Beuningen en ten zuiden van de Waal. Ten westen en ten zuiden van Ewijk liggen respectievelijk de snelwegen A50 en A73. Na een prachtig laantje (foto 1) en wat vlakte (foto 2) liepen we het plaatsje Winssen in, waar de eerte rustpost lag op 5,5 km, die we uiteraard oversloegen. Winssen is het kleinste dorp van de gemeente Beuningen. Winssen werd reeds in Romeinse tijd bewoond. Opgravingen hebben dit aangetoond. De middeleeuwse bevolking concentreerde zich langs de overloopgeulen. Deze bevonden zich waar nu de Leegstraat en de Notaris Stephanus Roesstraat lopen. Het noordelijke deel van de Winssense bebouwing is, waarschijnlijk na een laat-middeleeuwse overstroming, ten prooi gevallen aan de Waal. Een indicatie hiervoor is de locatie van de middeleeuwse kerktoren. (foto 3).  Deze ligt namelijk dichtbij de Waal, terwijl we mogen aannemen dat de kerk oorspronkelijk in het midden van het dorp gebouwd is.  In de twaalfde eeuw kende men het adellijke geslacht Van Winsen. Tussen 1321 en 1361 is meerdere malen sprake van het graafschap Winsen. Na Winssen liepen we een dijk op die ons richting Deest. Het dorp is in de wijde regio onder andere bekend vanwege de feestweek, die wordt afgesloten met de drukbezochte toeristische markt.  Eenmaal dit dorp door was het niet ver meer tot het volgende rustpunt via een stuk dijk (foto 4 + 5) in Afferden op 13,5 km die we ook oversloegen. Afferden is een dorp in de gemeente Druten. De oude kern wordt heden nog gemarkeerd door de toren van een verder gesloopte kerk. Elders in het dorp staat de huidige parochiekerk St. Victor en Gezellen uit 1890-1891, die werd gebouwd naar een ontwerp van architect Carl Weber. De kerk is grotendeels in neogotische stijl maar heeft een toren die invloeden uit de romaanse stijl vertoont. Daarvandaan liepen we via binnen weggetjes (foto 6, 7 & terug naar Ewijk. Onderweg nog even een colaatje bij de rust van WIOS. Na 3 uur en 45 minuten wandelen bereikte ik de finish op 25km.    

Eduard

Dag 1         

De Amersfoortse 2-daagse had ik vorig jaar gelopen en die beviel uitstekend. Dus dit jaar maar weer. Ik bleef bij mijn schoonouders slapen en om 06.00 uur zat ik in de auto. Na inschrijving was het wachten op het startsignaal die om 07.00 uur zou komen. Ik had mij ingeschreven voor de 40 km. We liepen eerst een beetje door Amersfoort, zo snel mogelijk op weg naar de bossen (foto 1 & 2) om door te lopen naar Soesterberg.

Vliegbasis Soesterberg was een militair vliegveld nabij Soesterberg, tussen Utrecht en Amersfoort. Het vliegveld was de bakermat van de militaire luchtvaart in Nederland; in 1913maakte de Luchtvaartafdeling (LVA) van het leger hier haar eerste vluchten. Vanwege de steeds verder doorgevoerde defensiebezuinigingen werd de basis in november 2008 gesloten en opgeheven.De autohandelaren Verwey en Lugard uit Den Haag richtten in 1910 een heideveld nabij Soesterberg in als vliegveld. Het terrein werd in maart 1913 door de Staat der Nederlanden aangekocht om als basis te gaan dienen voor de nog op te richten Luchtvaartafdeling (LVA) (juli 1913), de voorloper van de huidige Koninklijke Luchtmacht. De eerste commandant was een kapitein van de Genie Henk Walaardt Sacré.  Het terrein zal primair een functie krijgen als natuurgebied; er zal slechts beperkt woningbouw plaatsvinden. Vrijdag 21 mei 2010 is er een fietspad geopend dat Soest met Soesterberg Noord verbind en dwars over de oude landingsbaan loopt. Vervolgens liepen via de bossen van Hees en Peijnenburg weer terug naar de finish. Op 25,5 km eerst nog even een lekker bakje soep eten en een colaatje drinken. De bossen in Laag Hees zijn vrij nat. Er groeien veel vochtminnende planten, zoals dubbelloof en moerasrolklaver. De bodem is nogal zuur, wat aan de vele varens en bosbessen te zien is, en voedsel- en kalkarmDe naam Hees is waarschijnlijk afgeleid van het woord hasjo, dat heg, kreupelhout of struikgewas betekent. Ook zou de naam afgeleid kunnen zijn van het woud Fornheze. Vanaf de 13e eeuw wordt het gebied grootschalig ontgonnen voor turfwinning, nadat monniken hebben ontdekt dat er een veenpakket onder de bovenste laag zit.Bij Hees ontstaan zandverstuivingen en heidevelden en het dorp wordt verlaten. Na nog een colaatje op 33 km liepen we de restant van de tocht door een laatste stukje bos en Amersfoort. Na 6 uur en 5 minuten wandelen bereikte we de finish op 40km.

Dag 2

Ook nu ging de wekker weer om 04.30 uur en nu stond ik ik rond 06.00 uur op het startterrein. Lekker een uurtje de tijd om wat ervaringen uit te wisselen met andere wandelaars. Om 06.45 uur begon het hele zwikje weer in beweging te komen en al rapliepen we via een grote brede weg al snel het bos in. (foto 1 & 2) Vandaag zal veel bos en heide aangedaan worden. Met name het Treekerbos en de Treekerheide zouden we vandaag van alle kanten bekijken. Na een kilometer of 7 wandelen kwamen we op een verharde fietspad richting Woudenberg langs een haast mystieke sloot (foto 3). Echter na een paar 100 meter sloegen we linksaf richting landgoed "De Boom" (Foto 4). 

De Boom is een statig landhuis van twee verdiepingen, gebouwd in 1878/1879 in opdracht van Arnoud Jan de Beaufort, die zijn leven lang burgemeester van Leusden geweest is. Het is geheel wit gepleisterd en in laat classicistische stijl gebouwd. Ook het park is in die jaren aangelegd. De naam is ontleend aan een oude boom die er al stond toen het huis gebouwd werd. Aan die boom werden de officiële gemeentelijke mededelingen aangeplakt. De mensen vroegen elkaar dan: "Heb je de Boom al gelezen?".

Al snel bereikte we het rustpunt op 10,5 km die ik oversloeg. Hoewel het natuurlijk niet zo snel ging als gisteren liep ik toch lekker en voelde me goed. Vanuit de rust leidde de route ons langs een kanaal van waaruit je prachtige vergezichten had (foto 5 & 6). Aangekomen op rustpunt 16,8 km in Woudenberg nam ik even tijd voor een koffie. Het weer was nog steeds goed ondanks de voorspellingen. Af en toe dreigde de lucht wel en viel er een paar spetters, maar het was niet genoeg om er nat van te worden. Na de rust via een stukje  woonwijk weer het bos in (foto 7), waar een flinke bui ons toch nat maakte, op weg naar het Henschotenmeer (Foto 8 & 9).Het is gelegen in het landgoed Hensschoten, deel van Den Treek-Henschoten. Het meer is ontstaan tijdens de mobilisatie voor de Tweede Wereldoorlog, toen men ter versterking van de Grebbelinie hout en zand nodig had. Naderhand (1972) werd de in die tijd ontstane plas uitgediept en vergroot om als zwemplas te dienen.In het meer ligt een eiland, dat door twee voetbruggen met het strand verbonden is. Om het meer heen ligt een recreatiegebied waar men onder andere kan wandelen. Daar kwam ik een vrouw (Marga uit Hillegom) tegen waarmee ik de laatste 16 km gelopen heb, zonder dat we dit afgesproken hadden.

Een beetje zigzaggen over het recreatiegebied liepen we langs rustpunt 23,4 km, maar er zou op 29 km ook een rustpunt komen en we besloten die van 29 maar te nemen. De Pyramide van Austerlitz is een door napoleontische soldaten gebouwde piramide op een van de hoogste punten van de Utrechtse Heuvelrug. Op deze centrale plek in Nederland had de Franse generaal Auguste de Marmont in 1804 een legerkamp opgericht (Kamp Zeist) waar hij verschillende bataljons in een paar maanden wist samen te smeden tot een groot, goed getraind leger, dat de Britse vijand zou kunnen verslaan bij een eventuele herhaling van de inval 1799. Tevreden over de militaire kracht van het nieuwe leger, liet hij de soldaten in de herfst van 1804 een duurzaam monument bouwen, een piramideheuvel van zand en aarde. Het monument was geïnspireerd op de Piramide van Cheops, die De Marmont met eigen ogen gezien had tijdens de Egyptische veldtocht van Napoleon. Zelfs het door erosie blootgelegde trapvormige oppervlak werd geïmiteerd. De bouw duurde 27 dagen. De piramideheuvel kreeg een hoogte van 36 meter, en op de top werd een 13 meter hoge houten obelisk geplaatst. In 1805 vertrok De Marmont met zijn leger naar Duitsland, en streed mee in de Coalitieoorlog die uitmondde in de Slag bij Austerlitz (het huidige Slavkov u Brna), de slag waarin Napoleon de Russen en Oostenrijkers vernietigend versloeg. De naam Marmontberg werd kort daarna door Lodewijk Napoleon, de nieuwe Koning van Holland, veranderd in Pyramide van Austerlitz.De houten obelisk begon spoedig scheef te zakken, en hij werd in 1808 afgebroken. In 1894 liet Johannes Bernardus de Beaufort, die zowel eigenaar was van het landgoed Henschoten, waarop de Pyramide zich bevond, als burgemeester van Woudenberg, de gemeente waartoe het behoorde, de huidige stenen obelisk op de piramide plaatsen. Ook deze is scheef gaan staan.Altijd al wilde ik de piramide bij Austerlitz zien en daar was nooit wat van gekomen, echter nu liepen we erlangs. Gelijk maar foto's nemen (foto 10 & 11).   Nu was ik wel weer toe aan een een rustpunt en dat kwam goed uit, want we bereikte km punt 29. Lekker een soepje. Na 10 minuten weer op weg. Nu kregen we het zwaarste gedeelte van de route. Over de Treekerheide, waar veel oneffenheden in zaten, wat kleine, maar pittige bultjes en veel mul zand, maakte het er niet makkelijker op. (foto 12 & 13).   Er was ook een alternatief die wat eenvoudiger was, maar 500 meter langer. Al snel bereikte we "Bos en Heide" een restaurant met een prachtige uitzicht over de Treekerheide. Hiervandaan was het nog 6 km lopen. Toen we de grote weg overstaken kwamen we nog een mooi pad tegen (foto 14)  waarna na 3 km de finish bereikt werd. Vandaag liepen we er 6 ½ uur over.

Eduard

Vandaag koos ik voor een tocht van 50km. Aan gezien ik al diverse malen gehoord had dat dit een prachtige tocht was, besloot ik deze maar eens te lopen. Om 06.00 uur was ik op de start locatie en na inschrijving konden we om 06.15 uur weg. We liepen eerst door Beek heen waar we de uit de riolering gehaalde Elzenbeek tegenkwamen.(foto 1 & 2)      
Diverse aangelegde beekjes om wateroverlast te voorkomen van water die uit natuurlijke bronnen ontstaan, doorkruisten onze tocht door Beek. Eerst over de Ravenberg (foto 3 & 4)
en vervolgens over de Duivelsberg (Berg en Dal) was ons doel. Beide heuvels zijn onderdelen van stuwwallen die ontstaan zijn in de ijstijd. Ook het Keteldal en het Kastanjedal met de daarbij behorende Kabouterboom maakt daar onderdeel van uit. De Kastanjeboom is de dikste boom van Nederland (8,5 meter in omtrek).  Bovenaan de Duivelsberg staat de grenspaal met als opschrift: "Laat vriendschap heelen wat grenzen deelen". Langs het Filosofenbeek liepen we de bossen uit op weg naar de B9 die ons Zyfflich zou leiden. We liepen langs de natuurplas "De Wyler" (foto 5) op op weg naar Zyfflich. Onder het tunneltje door die vooraf gegaan werd door een wagenrust van WIOS. 10,4 km was toen afgelegd. De route bestond vervolgens uit wat glooiende landweggetjes op weg naar Kranenburg (D) via Frasselt. De zon begon al aardig te steken en het werd dan ook tijd voor een kleine pauze. Maar eerst door "Naturschutzgebiet" Kranenburger Bruch: (foto 6,7 &

 Twee factoren bepalen degrote waarde van dit natuurgebied. Allereerst is het – samen met het Bruuk – een plaats waar hetkwelwater van de stuwwal aan de oppervlakte komt. Dit kwelwater is door het zand gefilterd endaardoor erg zuiver, terwijl het tegelijkertijd mineralen als ijzer heeft opgenomen. Het "Bruch"is daarnaast door door een zandrug afgesloten van de invloed van het rivierwaterpeil. Door dezetwee factoren is er een bijzonder natuurgebied ontstaan, de enige plaats in de Gelderse Poortwaar laagveen is ontstaan. Het gebied herbergt met name veel unieke libellen, vlinders ensprinkhanen. Net als het Bruuk (bij Groesbeek) wordt ook de Kranenburger Bruch bedreigt door de verlaging van hetwaterpeil, veelal ten behoeve van de landbouw. Inmiddels is het gebied echter een Naturschutzgebieten wordt veel gedaan om een verdere verdroging te voorkomen.

Bij Kranenburg kregen we de lang verwachte wagenrust van WIOS op 26,1 km. Na een kopje koffie en een knipje bij de controle liepen we verder richting het plaatsje Mehr (D): Mehr (foto 9) is een erg klein plaatsje in de streek de Duffelt en telt 564 inwoners. Het gebied wordt ook wel de Duitse Ooijpolder genoemd.Het gebied is ontstaan door uitgeslepen bassins door smeltwater van de ijskap in de één na laatste IJstijd (200.000 jaar geleden). Tijdens de laatste ijstijd (50.000 jaar geleden), werd door sneller stromende rivieren veel zand en gravel in het gebied gevoerd. Hier was een rustpost ingedeeld op 34,6 km. Omdat de zon ons al aardige hitte had gebracht en het al kwart voor 12 was, bestelde ik een grote cola en nuttigde ik mijn boterhammen. Na deze rust begon het pas echt. De route naar Niel was saai. Door de polders heen. Niets anders dan grote weilanden met lange wegen zonder bomen. De zon brandde hevig in onze nek en het was soms smachten naar wat verkoeling die schaduwen van enorme bomen konden bieden. Niel is nog kleiner dan Mehr en telt 238 inwoners. Ook Niel ligt in de Duffelt en is een grensplaatsje.  Daarvandaan weer op weg naar Zyfflich waar zich de volgende rust aandiende op 45,2 km. Door de hitte en de saaie route zat ik er even helemaal doorheen en nam ik daar ook een dik half uur pauze. Ook Zyfflich behoort tot de eerder genoemde gebieden en telt 516 inwoners.

Na de rust trokken we nog een klein stukje langs het Wylermeer (foto 10 & 11) op weg naar de finish die we op 49,8 km bereikte na 8 uur en 20 minuten lopen met een gemiddelde van 6 km per uur. In het begin was de tocht mooi, maar vanaf Kranenburg tot aan het einde van de tocht (de laatste 24 km) vond ik erg saai en niet voor herhaling vatbaar.

Eduard

Vandaag koos ik voor een 42 km tocht, in Katwijk-Cuijk. Deze had ik al eens eerder glopen, 2 jaar geleden en was me toen best goed bevallen. Om 04.45 uur ging de wekker en met veel moeite stond ik op. Om 06.15 uur was ik bij de start en na de inschrijving begonnen we aan de tocht. We liepen vanuit de start Katwijk uit en bereikte na een klein half uurtje de Kraayenborgse plassen (foto 1 & 2). In het verslag van de Irenemars die ik vanderhalf jaar geleden gelopen heb, staat een stukje geschiedenis van deze plas.
We liepen richting Linden. Linden is een dorp in de gemeente Cuijk en was al enkele eeuwen voor het begin van onze jaartelling bewoond. Dit kwam omdat het relatief hoog lag ten opzichte van de Maas. Linden heeft 266 inwoners. De Kraayenborgse plassen omsluiten het dorp vrijwel in zijn geheel. Linden ligt op een rivierduin dat enkele meters hoger ligt dan het omringende land. Sinds de jaren ’60 van de 20e eeuw is het grootste deel van de omgeving van Linden vergraven voor zand- en grindwinning, waarbij de Kraaijenbergse plassen zijn ontstaan. Tegenwoordig is dit een natuur- en recreatiegebied.De 40-kilometerwandelaars (burger) van de Nijmeegse Vierdaagse komen op de laatste dag door Linden. Voor deze gelegenheid versieren de inwoners hun dorp op een ludieke manier volgens een thema. Het weekend na de Vierdaagse is de versiering nog te bewonderen. Linden eenmaal door (langs de rustpost op 6,5 km) sloegen we linksaf om om de Kraayenbergse plassen heen op weg naar Beers. In Beers was er een stop ingericht op 16,3 km, maar deze sloeg ik over. We staken de drukke weg over om de omloop om de Kraayenbergse plassen te vervolgen. We kwamen wederom uit bij de rustpost in Linden. NU was er 19,8 km afgelegd. Na deze rustpost sloegen we nu rechtsaf en liepen via de brug de maas over.(foto 3).Vervolgens aan het eind van de brug eraf en onder de brug door op weg naar Heumen.  Daar bevond zich de rustpost op 22,3 km, maar ook deze liet ik links liggen. Al snel verlieten we Heumen weer, waar wij via 53 treden een brug bereikten die over de sluis van Heumen leidde.(foto 4). Na deze brug liepen we via een fietspad weer naar de sluis toe om vervolgens langs deze sluis de Maas te volgen tot aan het volgende rustpunt op 26,6 km. Hier zou ik mijn eerste rust houden. Ik liep echter zo lekker dat ik besloot even snel wat te drinken om na een minuutje of 5 weer mijn weg te vervolgens. 1/2 liter ijsthee ging mijn mik in en hup weer op pad. Nu staken we Mook door op weg naar de Mookerheide. (foto 5 & 6). Tussen de oerossen door liepen we de St. Jansberg op. De Sint-Jansberg is een natuurgebied en voormalig landgoed gelegen bij Plasmolen en Milsbeek  in Noord-Limburg.De Sint-Jansberg verbindt de Mookerheide met het Duitse Reichswald en grenst in het oosten aan de gemeente Groesbeek en wordt in het westen begrensd door de N271. Het gebied is een stuwwal ontstaan in de voorlaatste ijstijd. De Jansberg is de enige plek in Nederland waar de ligging van een gletjeertong uit de Riss Ijstijd is vastgesteld. Het gebied is een eindmorene (Een morene is een landvorm gevormd door een gletsjer of ijskap, waarbij het duidelijk herkenbare ruggen in het landschap betreft.) en maakt deel uit van het gebied wat vroeger het Ketewald was. Het gebied kenmerkt zich door beboste hellingen en vele beekjes. Ook zijn er enkele moerasgebieden (De Geuldert, De Diepen en het Koningsven) aan de voet van de Jansberg. De twee hoogste hellingen zijn de Kiekberg (77 meter) en de Sint-Maartensberg (66 meter).De Jansberg is ongeveer 250 hectare groot.Op de Jansberg zijn restanten van een Romeinse villa gevonden.
Via Plasmolen kwamen we in Middelaar waar weer een rustpost was ingericht op 33,1 km. Hier nam ik mijn boterhammetjes en na een minuut of 10 weer verder. We liepen nu langs de maas weer terug naar Cuijk. Nog even een pondje over om aan de goede kant te komen en daarvandaan bereikte we de finish op 40,8 km na 5 uur en 55 minuten met een tempo van 6,9 km p/u.

Eduard

Eigenlijk zou ik deze week niet eens wandelen, maar omdat ik toch 5 dagen vrij was, kon ik best een wandelingetje doen. Het werd de Eurotocht in Dinxperlo, een afstand van 35 km (later bleek het zelfs bijna 36 km te zijn). Om half 8 vanmorgen ingeschreven, maar we mochten pas om 08.00 uur weg.
We liepen Dinxperlo uit waar we gelijk al getrakteerd werden op weidse uitzichten en een mooie gracht. (foto 1 & 2)
Even wat over Dinxperlo: Dinxperlo ligt pal op de grens met Duitsland. Het vormt met het Duitse plaatsje Suderwick een aaneengesloten bebouwing waar de grens dwars door heen loopt. Deze grens volgt grotendeels de Heelweg, die tot aan het trottoir aan de overkant Nederlands grondgebied is en waarvan de huizen even genummerd zijn, en die aan de Duitse kant Hellweg genoemd wordt, met oneven nummers. Het is daarmee de enige plek waar Duitse burgers aan een Nederlandse straat wonen en ingeschreven staan. Tijdens de Tweede Wereldoorlog bleek Dinxperlo de belangrijkste doorvoerroute voor de geallieerden richting het noorden. Dagenlang reden er non-stop tanks over de twee bruggen over de Aa-strang (foto 3). De naam Dinxperlo is waarschijnlijk afgeleid van dingspel en loo. Vroeger zou op deze plek een gerechtsplaats dingspel in het bos (loo) zijn geweest.
We verlieten Nederland via de "Hoftgraben" en "Hahnerfeld" (foto 4 & 5).
Na een half uurtje wandelen bereikte we het al evenzo mooie plaatsje Isselburg (foto 6). Isselburg werd rond 1300 als "Yselberge" vemeld. In de 14e eeuw moet hier al een kasteel gestaan hebben. Dat kasteel werd rond 1410 door Graaf van Kleef uitgebreid en toen "Neyenborg" genoemd. Hertog Adolf I van Kleef verleende op het grondgebied van de huidige gemeente in 1441 stadsrechten. Samen met het Hertogdom Kleef behoorde Isselburg in 1609 bij Brandenburg. De gemeente Isselburg bestaat uit de plaatsen Anholt, Isselburg, Werth en de buurtschappen Heelden, Herzebocholt, Vehlingen en een deel van de Wertherbruch. Isselburg dankt z’n naam aan de rivier de Issel, die in Nederland de Oude Ijsel heet. Na even genoten te hebben van dit prachtige nostalgische plaats verlieten we Isselburg om vervolgens via een pad langs het bos door te trekken naar Anholt. (foto 7 & 8), waar de rust zich bevond op 12,5 km (die ik overigens oversloeg). Anholt is een voormalige stad in Duitsland, dichtbij de Nederlandse grens. Het maakt thans deel uit van de gemeente Isselburg. In 1169 was voor het eerst sprake van een Heer van Anholt, die vermeld staat in het leenboek van de bisschop van Utrecht. De Heren van Anholt waren van 1234 tot en met 1402 de graven van Zuylen, van 1402 tot en met 1641 de graven van Bronkhorst-Batenburg, en sinds 1641 de vorsten van Salm (1743 van Salm-Salm). De Stad Anholt werd omgebouwd tot vestingstad. Drie waltorens, een stadsmuur, grachten, en stadswallen boden veiligheid aan de stad in onrustige tijden. Van de historische bebouwing is sinds de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog niet veel overgebleven. Na de rust liepen we een klein stukje terug om vervolgens langs een klein geel kapelletje te lopen (foto 9). daar sloegen we rechtsaf een bospad in die wel een eeuwigheid duurde (foto 10). Na het eindeloze pad bewandeld te hebben liepen we richting Gendringen waarbij we over een klein stukje eigen terrein moesten. Dit stukje terrein bestond uit een kasteel of landhuis met daarom heen prachtig aangelegde tuinen en bosgebied. (foto 11, 12 & 13).
Via vele landweggetjes keerde wij weer terug naar het eerste rustpunt, waar ook de 2e rust was, nu op 24,9 km. Ondertussen was het 11.30 uur en dus tijd voor een boterhammetje onder genot van een kopje koffie. Na een minuut of 10 stonden we op straat om de tour door de Achterhoek te vervolgen. Ook nu weer werden wat langere landwegen bewandeld en kleine strookjes bos. Nog even de "oude IJssel" over (foto 14) om zo weer terug te keren naar Dinxperlo. Na 5 uur en 10 minuten bereikte we de finish op 35,8 km met een gemiddelde tempo van 6,93 km p/u.

Eduard

Vandaag besloot ik een tochtje van 25 km te doen. Volgende week loop ik een tocht van 40 km en we moesten nog een hoop doen, vandaar.
Om half 8 vanmorgen was ik op de Lebretweg in Oosterbeek en na inschrijving konden we gelijk van start. We staken de Utrechtseweg over (foto 1) en liepen na 10 minuten Bato’s wijk in (foto 2). Het park Bato’s wijk is in de vorige eeuw als buitenplaats ontstaan. In dezelfde tijd zijn buitenplaatsen als de Paasberg, de Oorsprong, de Sonnenberg en de Hemelseberg in Oosterbeek aangelegd. In 1836 liet de heer J.H. Kempenaar een herenhuis bouwen op de hoogten tussen de Paasberg en de Van Wassenaersheuvel. Hij gaf het huis de toepasselijke naam Bato’s wijk. Dit betekent namelijk “plek aan de Betuwe”. Vanuit het herenhuis hadden de bewoners namelijk een prachtig uitzicht over de uiterwaarden van de Neder-Rijn en het landschap van de Betuwe. Het meest kenmerkend van Bato’s Wijk (foto 3 & 4) is de karakteristieke Engelse landschapsstijl waarin het park is aangelegd.  De late Engelse landschapsstijl dateert uit de periode tussen 1820 en 1910. Bato’s Wijk is het meest oostelijk gelegen landgoed van een reeks karakteristieke landgoederen langs de westelijke Veluwezoom. Vanuit dit prachtige park liepen via de zuidzijde over de Geelkerkenkamp naar de uiterwaarden, waar we een klein paadje namen. (foto 5).
Na het uitstapje door de uiterwaarden vervolgde wij onze weg over de Benedendorpseweg in Oosterbeek. Vervolgens liepen we het al even zo prachtige Prins Bernardweg in. (foto 6).
Na deze mooie weg een stuk ingelopen te hebben liepen we een stuk door weilanden en graslanden op weg naar het misschien wel mooiste stuk natuur van Nederland, namelijk het "Land van Mariëndaal". (foto 7) Het gebied was reeds vroeg bewoond, getuige de drie, ongeveer 4.000 jaar oude grafheuvels. 1 op de Lichtenbeek en 2 op Boschveld. In 1392 werd even ten noordoosten van het huidige landhuis Mariëndaal (foto 8 + 8a) een augustijnenklooster gesticht met de naam Domus Fontis Beatae Mariae (Het huis bij de bron van de Heilige Maria. Vermoedelijk lagen op Mariëndaal vanouds bronnen, die werden uitgegraven tot sprengen om watermolens aan te drijven. De vijvers op het landgoed zijn voormalige molenvijvers en waar nu de waterval is, stond tot 1840 een papiermolen. Via een prachtige toog van bomen (foto 9) verlieten wij het landgoed Mariëndaal om naar landgoed Boschveld en Lichtenbeek te gaan.
Ook hier weer een prachtig stukje natuur die ons in westelijke richting stuurde. Ondertussen bleef de miezelregen maar op ons neerkomen, zodat we toch langzaam maar zeker nat werden. Het mocht het genot van de mooie omgeving niet verminderen en juist door die donkere wolken, werden de beelden die de natuur van zichzelf schonk aan ons, haast schilderij en mysterieus achtig. We staken de Dreyenseweg over en via de Sportlaan, een breed grindweg (foto 10) liepen we naar sportpark "Papendal". Via een bospaadje kwamen we uit op het Anton Heijboerpad die we in westelijke richting vervolgden.  Gebukt door een spoortunneltje bereikte we de andere kant en liepen via de Bilderbergse bossen richting de eerste rust bij v.v Ostrabeke op 13,9 km.
Ik wilde niet stoppen en liep deze rust voorbij waar een man bij mij aansloot. Samen liepen we via een stukje bos naar de Utrechtseweg om deze over te steken en de Italiaanse weg te nemen. Deze zeer lange klinkerpad liep met haarspeldbochten naar beneden waar we uitkwamen op de Fonteinallee. Deze weg liep zuidelijk van de stuwwallen in Oosterbeek en langs de uiterwaarden. Vervolgens een stuk Veerweg over om vervolgens via de "Hemelse Berg" (foto 11). Ook weer een prachtig stukje natuur voordat we weer de bewoonde wereld zagen. Achter Hartenstein langs liepen we weer terug naar de finish op 25,5 km die we na 3 uur en 45 minuten, met een tempo van 6,8 km p/u bereikte.

Eduard
 

In eerste instantie wilde ik vandaag een 42 km tocht lopen. Toen ik hoorde dat het zo mooi weer zou worden, besloot ik de tocht in te korten naar 32 km. Deze week vertelde echter mijn collega Elisabeth dat zij ook begon met wandelen en wilde vandaag een 22km tocht lopen. Ik dacht als ik nu met haar die 22 km loop, kan ik daarna nog altijd een rondje van 7 of 14 km lopen.
Om 07.00 uur vanmorgen konden we starten en na inschrijving besloten we zelfs om 10 minuten eerder op pad te gaan. Al snel liepen we het plaatje Wehl binnen om daarna door te stomen naar nieuw Wehl. Daar staat de stichting waarna deze wandeltocht naar genoemd is, namelijk FATIMA.

In het leven van en de directe zorg voor de cliënten van Fatima spelen de teams van de woningen bestaande uit een hoofd, verpleegkundigen, medewerkers groepsbegeleiding, leerlingen en een woongroepassistent een centrale rol.

Zowel de cliënten als de medewerkers in de woningen kunnen altijd terugvallen op hun leidinggevende en op medewerkers van de ondersteunende en voorwaardenscheppende sectoren. Hier vinden zij de aanvullende deskundigheid en menskracht. Tevredenheid van cliënten over wonen, zorg en dagbesteding staat hoog in het vaandel en wordt o.a. getoetst door een cliënttevredenheidsonderzoek.

    Hier eenmaal doorheen gelopen volgde een klein stukje bos om vervolgens de A18 over te steken en langs landerij en richting het Bergherbos te lopen. Eenmaal in het bos wachtte ons  een drietal kleine, doch pittige heuveltjes (foto 1 & 2), waarbij Elisabeth het toch wat moeilijker had. Gelukkig was na die drie heuveltjes een rustpunt, waar we even 5 minuten konden genieten van de soep en frisdrank. Na 5 minuten weer verder voor de laatste 6 km. Ook nu kwamen er 2 bultjes op ons pad (die vals plat omhoog liepen), waarvan de 2e bult (Hettenheuvel) toch wel de hoogste en steilste was van de 5.(foto 3,4 & 5) Ook nu had Elisabeth het zwaar, maar eenmaal boven was de weg naar de finish niet zolang meer. Om 11.00 uur waren we binnen en zo konden we nog een hele middag nagenieten van het prachtige weer.

Eduard

Vandaag gekozen voor de Seven Aerentocht in Zevenaar. Deze tocht van 40km heb ik al 3x eerder gelopen en aangezien dit dus de 4e x werd, besloot in nu maar eens geen foto’s te maken. We lopen meestal dezelfde routes, echter de volgorde van straten wil nog wel eens veranderen. We startte vanmorgen om 07.10 uur en liepen langs het centrum op naar de achterzijde van Zevenaar, alwaar we koers zette naar Groessen. Hier een brug over de betuwelijn over en daarna de dijk weer op. Leuvensedijk, Oliemolen, Ooysedijk waren de namen die deze dijk gekregen hadden en na een kilometer of 12 kwamen we bij onze eerste rustpunt "De Panhoven" die ik oversloeg. De tocht leidde ons vervolgens via de Babberischse dijk naar Babberich en landgoed Halsaf.

Lugubere legende

Het huis Babberich, dat vooral onder de naam Halsaf bekend is, kent een lugubere legende. De naam Halsaf zou het huis eeuwen geleden gekregen hebben door het optreden van een dappere dienstmaagd. Op een avond was ze alleen ‘thuis’. Ze hoorde gemorrel bij een van de kelderramen en ging, voor geen kleintje vervaard, op onderzoek uit. Voor de zekerheid had ze een van de zwaarden van haar meester meegenomen. In de stikdonkere kelder ontdekte ze bij een van de kelderramen dat er zich juist een rover naar binnen aan het wurmen was door het nauwe raam. Ze aarzelde geen moment, hakte zijn hoofd af, trok het lichaam verder naar binnen en deponeerde het in een hoek van de kelder. En daar kwam de volgende al aan. Die onderging hetzelfde lot evenals nog enkele kornuiten, die nietsvermoedend naar binnen kropen. En zo redde de onverschrokken dienstmaagd het kasteel voor een overval. Sindsdien draagt kasteel Babberich de naam Halsaf met ere. De legende wordt met verschillende variaties verteld, variaties, die er ongetwijfeld voor moesten zorgen dat het verhaal mooier gekleurd werd.

Na deze landgoed diende zicht een rustpunt aan (Huis ten Dijk) op 18,3km. Tijd voor ons eerste bakje thee. Na de korte pauze van ca. 10 minuten liepen we door de bossen en weilanden richting Elten. Daarvandaan weer richting Nederland, echter na een paar 100 meter rechtsaf over de Zassenstrik wat ons weer naar Elten leidde. Daarvandaan weer door de bossen en weilanden terug naar de 2e rust ( wederom Huis ten Dijk) op 28,6 km. Deze sloeg ik ook weer over, maar dat was niet geheel zonder reden…Langs de camping op, de grote weg oversteken bij voetbalvereniging S.V. Babberich, een breed wandelpad door, rechtsaf langs de Betuwelijn. Na 100 meter rechtsaf het Kloosterpad in (waar vorig jaar nog 2 rustpunten waren) en vervolgens linksaf de woonwijk in, die we vorig jaar ook aandeden. Echter nu woonde ik zelf in die woonwijk en belde ik dus Trudy op met de mededeling dat ik even thuis een bakkie kwam doen. Daarna was er nog 9½ km af te leggen. Thuis een boterhammetje en een kopje thee en weer op weg voor de rest.
Een stukje langs de grote weg, vervolgens linksaf een zandpad in en weer langs het spoor op naaar molen "De Hoop" zoals elk jaar. Onder de Fergusonbrug door, langs de Wipp-in op weg naar de Panhoven voor het 4e rustpunt. Hier ging ik even 2 minuten zitten, omdat ik het toch wel warm had. Onze route leidde ons door het Breuly park en om de Breulyplas heen en vervolgens via het centrum van Zevenaar weer terug naar de start/finish.
OM 13.15 uur was ik weer binnen en heb de wandeltocht in een tempo van 6,99 km p/u in 5 uur en 45 minuten afgelegd.

Eduard

Vandaag werd het eens tijd dat ik een 40km tocht ging doen. Dit had ik na de 4-daagse vorig jaar niet meer gedaan en vandaag zou een mooie dag worden. Om 07.00 uur zat ik in de auto naar Brummen, waarbij ik al gelijk getrakteerd werd op een prachtige zonsopgang (foto 1)  Bij de start aangekomen konden we gelijk inschrijven, maar moesten nog even wachten. Men vond het nog iets te vroeg. Om 07.45 uur werd dan alsnog het startsein gegeven. Door wat bossen en weilanden (foto’s 2,3,4 & 5) bereikte we na 9,5 km het eerste rustpunt in Laag-Soeren
In laag-Soeren zijn vele beekjes te vinden die ook wel "Sprengenbeekjes" genoemd worden.
Aan de sprenenbeken waren vroeger verschillende wateraangedreven papiermolens gevestigd. Later werden deze watermolens omgebouwd tot  wasserij. Na de rust liepen we door het bosrijke gebied met vele beekjes en weidse (foto 6)uitzicht richting 
Loenen. Onvermijdelijk was dat we ook wat beekjes moesten oversteken door trappetjes en brugjes. (foto 7, 8 & 9)
Nadat ik een angstig hertje vlak voor mijn neus de weg over zag steken, bereikte we de Loenermark. (foto’s 10 & 11) De Loenermark ligt op de Oost-Veluwse Stuwwal. Het terrein is geaccidenteerd, met een hoogte die varieert van 40 meter tot 85 meter boven N.A.P. Het relief wordt vooral veroorzaakt door een in de stuwwal uitgesleten droogdal. Ook dekzandheuvels en vastgelegd stuifzand zorgen voor relief.Het zuidelijk deel van de Loenermark maakt deel uit van het grootste droogdalsysteem op de Veluwe, het droogdalsysteem van de Eerbeekse Beek. Dit systeem heeft een afwateringsgebied van ongeveer 35 vierkante kilometer (zie ook Huis te Eerbeek). Op de Zilvense heide bevindt zich een ijkbasis voor optische instrumenten. Men koos deze plaats vanwege de grote geologische stabiliteit van dit gebied.Op de Loenermark zijn grafheuvels en sporen van ijzerwinning gevonden. De Loenermark is nooit uitvoerig onderzocht op sporen uit het verleden, maar zeer waarschijnlijk is er nog veel meer aanwezig, zoals onder andere oude (handels)wegen, grensmarkeringen, etc.Op de Loenermark is al heel lang bos aanwezig dat in gezamelijk gebruik was bij de marke van Loenen. Het werd al in de 10de eeuw genoemd en bestond waarschijnlijk uit zowel bos als hakhout. Rond 1850 bestond dit bos nog uit een strook van 500 meter ter weerszijden van de Droefakkers, de weg van Loenen naar Terlet. Vanaf de rand van de Loenerenk was het ongeveer 1,5 km lang.De rest van de Loenermark bestond uit heide, die tot ongeveer 1850 een essentieel onderdeel uitmaakte van het landbouwsysteem op de Loenerenk.De heide werd met schaapskudden begraasd. In de schaapskooien werden heideplaggen als strooisel gebruikt, die de mest opvingen. Mest en plaggen werden vervolgens op de akkers op de enk gebracht.Er is nog altijd een schaapskooi en -kudde op de Loenermerk. (foto 12) De kudde wordt nu gebruikt om de hiede te verjongen. Toen de heide zijn economische functie verloren had groeide hij langzaam dicht met bomen, of werd bebost.In 1932, tijdens de crisisjaren, kocht de gemeente Apeldoorn de Loenermark van de Loenenaren om er werkverschaffingsprojecten uit te voeren. Na dit prachtig stukje natuur in Nederland bezocht te hebben liepen we Loenen binnen (foto 13) voor onze eerste rustpost op 23,5 km. Loenen bestaat uit twee delen, die in het verleden onder de namen Lona en Sulvalda (de tegenwoordige wijk Zilven) bekend waren. Deze namen stammen al uit 838. Na deze rustpunt liepen we langs de Loenermark op, op weg naar Eerbeek.

Al in 1046 wordt de naam Eerbeek genoemd, al was het toen nog als Erbeke. Dit was oorspronkelijk de naam van de beek die nu de Eerbeekse Beek heet. De betekenis is niet helemaal duidelijk. Waarschijnlijk komt "er" van "erd", wat iets betekent als  aarde, klei, leem of bouwgrond. "Beke" is hetzelfde woord als het moderne beek. Later is de naam voor de beek de naam van het dorp geworden.Eerbeek heeft vooral bekendheid gekregen door de papierindustrie. In de  17 eeuw werden papiermolens gebouwd, ten behoeve van de kloosters in  Arnhem die behoefte hadden aan papier voor hun leerlingen. De geschiedenis van de Eerbeekse papierindustrie gaat terug naar 1650. In dat jaar introduceerde  Vincent Schoonman het ambacht van papierschepper.In Eerbeek staat de enige oliemolen. Als snel verlieten we Eerbeek (foto 14) om weer terug te keren naar Brummen. Onderweg eerst nog even een bakje thee drinken op de rustpost op 33,8 km. Daarna nog een tripje door bossen en landerijen naar Brummen waar we na 6 uur en 40 minuten een afstand van 41 km afgelegd hadden met een gemiddelde van 6,15 km p/u. Welliswaar langzamer dan normaal voor mij doen, maar een prachtige tocht en een rustiger tempo heeft er wel voor gezorgd dat ik snel herstelde. De naam "Brummen" duikt voor het eerst op op een oorkonde waarin een aantal landerijen geschonken worden van graaf Wrachari aan Liudger. In die oorkonde wordt gesproken van Brimnum, in 794. Op dit jaartal worden vieringen van het bestaan van Brummen gebaseerd.In Brummen bevinden zich de twee grootste mammoetbomen van Nederland. De plaats telt ongeveer 92 rijksmonumenten.

Eduard

Vandaag gekozen voor een 30km wandeltocht in Wehl. Aangezien deze tocht een exacte kopie is van de tocht vorig jaar, volgt er nu geen uitgebreid verslag. Lees dat verslag maar (2 april 2010) om een impressie te krijgen van de omgeving. om 07.45 uur vertrokken we uit Wehl om vervolgens om 12.30 uur weer terug te zijn. Bij 20km even een bakkie koffie gedaan. Met een gemiddelde van 7 km p/u deden we er uiteindelijk 4½ uur over.

Eduard

Na 3½ maand niet gewandeld te hebben door ziektes en een verhuizing vandaag maar eens gekozen voor 30km. Na de 4-daagse vorig jaar had ik 3 x een 25 km tocht gelopen en daarna niets meer. Aangezien ik behoorlijk ziek ben geweest was ik in de veronderstelling dat mijn conditie een heel eind omlaag gegaan was. Om 07.30 vanochtend was ik in Woezik en na inschrijving konden we om 07.50 uur weg. Na een klein rondje in Woezik/Wijchen (zie foto) liepen verlieten we de bebouwde kom op weg naar recreatiegebied "Berendonck". Dit is een vrij groot recreatiegebied tussen Wijchen en Nijmegen met meerdere plassen en 3ha. strand. ook speeltuinen, kiosken en een enorme parkeerplaats maakt onderdeel uit van dit gebied. (Zie foto’s). Al na 1 uur en 25 minuten bereikte ik het eerste rustpunt op 10,3 km. Deze sloegen we over en na het verlaten van het rustpunt trokken we al snel natuurgebied "Rijk van Nijmegen". De streek wordt gekenmerkt door een grote verscheidenheid aan landschappen: ten oosten en zuidoosten van de stad Nijmegen heuvelachtig en bebost, en weids in de omgeving van Beuningen en Wijchen. Een van de gebieden die in dit "Rijk" thuis horen is de "Overasseltse vennen".  In dit bijzondere gebied heeft elk jaargetijde zijn eigen kleur en geur. In de herfst overheerst de rode gloed van planten en loof. ‘s Zomers wuiven de pluimen van wollegras en veenpluis in de wind. Dennengeur prikkelt de neus. ’s Winters geeft het landschap zijn uitgestrektheid prijs. Maar de glooiende rivierduinen, donkere vennen en heide zijn elk seizoen mooi. Na dit prachtige gebied doorgeploegd te hebben kwamen we weer terug bij het eerste rustpunt, wat nu ook het tweede rustpunt werd. 20,1 km was er afgelegd en doordat het zo druk was bij dit punt, besloot ik maar door te lopen. Al gauw benaderde we weer recreatieterrein "De Berendonck", waar een beroepsmilitair zich bij mij aansloot. We besloten zonder af te spreken om samen naar de finish te lopen en na een kilometer of 6 gingen we dan toch zitten voor onze eerste rust (26 km was er door mij afgelegd). Dit was een wagenrust van Paschalis zelf en na 10 minuten vonden we het toch kloud worden, dus maar weer verder lopen. Om 12.30 uur was ik binnen en met een goeie 6,9 km p/u gemiddeld had ik de 31 km binnen 4½ uur afgelegd. Viel me dus niets tegen na zo’n lange periode.

Ook vandaag koos ik weer voor een wandeltocht van 25 km. Aangezien Oosterbeek dichtbij is, prachtige omgeving heb en ik ben opgegroeid in Renkum, waartoe Oosterbeek behoort, was de keuze snel gevallen.

Om half negen was ik bij het startburo op de Lebretweg.Na inschrijving even wachten op het signaal dat we mochten vertrekken die na een kwartier dan ook werd gegeven. Gelukkig was het opgehouden met regenen en liepen we in oosterlijke richting lang het spoor op. Einde van de weg spoor over en aan de andere zijde het bos in.

Een beetje zigzaggend door de bossen  heen kwamen we na een uurtje bij de het Bilderberg sportpark waar zich de eerste rust aandiende. Aangezien ik in een fors wandeltempo blijkbaar mijn dag had, sloeg ik deze rust over om door de Bilderbergse bossen in Wolfheze richting Doorweth te wandelen. Wolfheze is een klein plaatsje die al bestond in het jaar 800. Tijdens de 80 jarige oorlog verwoeste de Spanjaarden Wolfheze (Wolvenbos), waarnaa het weer werd opgebouwd. In Doorweth staken via de Kabeljauwallee de Utrechtseweg over om over de W.A. Scholtenlaan (vernoemd naar een invloedrijke Groningse industrieel) naar de 2e rust te lopen, die gevestigd was bij tennisvereniging DUNO. Nog steeds had ik een heerlijk vlot wandeltempo, liep ik lekker en besloot deze rust ook maar te laten gaan. Doorweth ligt zelf op een stuwwal die met de Fonteinallee de meest zuidelijke grens vormt van de Veluwe. Het Seelbeek in Doorweth is al bewoond vanaf de Prehistorie, maar het huidige Doorweth ontstond in de middeleeuwen toen daar de Hunneschans en de latere kasteel Doorweth werd gebouwd. Doorweth is vernoemd naar de Heerlickheid Dorenweerd die rond het kasteel werd gebouwd en waar het personeel van het kasteel zich vestigde. Doorweth heeft als voornaamste kenmerk dat elke straat voorzien is van een groenstrook waardoor het altijd lijkt of je in het bos woont. Daarnaast bezit Doorweth ook een onnatuurlijke bergpad, namelijk de Italiaanse weg. In de uiterwaarde ligt kasteel Doorweth waar wij als wandelaar omheen liepen. Vervolgens via de de Dunolaan en gelderselandschap weer terug naar Oosterbeek. (deze naam zou zijn afgeleid van Ostbac, de naam van een een beekje wat door het Zweiersdal stroomde.) In de 10e eeuw werd hier een kerk gebouwd en delen ervan bestaan nog steeds. Het is daarmee het oudste kerkdeel wat er in Nederland bestaat. Ook is Oosterbeek in het bezit van de derde mammoeutboom van Nederland en werd dit dorpje de groenste dorp van Europa in 2005. Voort staat in Oosterbeek het Airbornemuseum en het Airbornebegraafplaats.  Na nog even in Oosterbeek gewandeld te hebben bereikte we om 12.15 uur de finish en hebben we deze 25 km in 3,5 uur afgelegd met een gemiddelde van 7,3 km p/u.

Na alweer een maand niet gelopen te hebben gaan we nog een eindspurt dit jaar inzetten. Te beginnen met de 21e Irenemars te Beers vandaag. Om half acht waren we bij het startburo en na inschrijving konden we 7 minuten voor 8 de tocht starten. Ik begon in een nogal traag tempo. Waarschijnlijk doordat ik nu nieuwe steunzolen had en nieuwe wandelschoenen en ja, die moeten eerst aan elkaar en aan mijn voeten wennen. Na een klein half uurtje begon ik op temperatuur te komen en klom mijn snelheid naar zo’n ca. 7 km p/u. Tot 1942 liep een riviertje door Beerse Overlaat naar Den Bosch die de naam Beerse Maas had. In Beers leefde men veelal met hoog water. Later (1968) werd er zand gewonnen in een gebied wat toen de Kraayenberg heette. Dat zand winnen vindt nog steeds plaats. Hierdoor heeft het gebied de Kraayenberg nu plaats gemaakt voor een meer dat de naam Kraayenbergse plassen mee kreeg. Hoog water heeft men niet meer in Beers en een monument met de tekst" Geen beter bate dan de kost, die ons van overlast verlost" brengt nog enige herrinering aan die tijd. We liepen om deze plassen heen om door Linden heen te trekken.  Daarvandaan liepen tussen Gassel en Escharen door richting Niew-Gassel om daar rechts omheen te lopen. We liepen door de Broekse wielen. Wielen zijn vennen die die zijn ontstaan door de kolkgaten tijdens een dijkdoorbraak. Heden ten dage zijn de Broekse Wielen uniek, vanwege de zeer goede waterkwaliteit. Dit vindt zijn oorzaak in de zeer arme ondergrond (rivierduinen) en het feit dat de wielen deels gevoed worden door fosfaatarm kwelwater. Ook hier liepen we omheen weer in de richting van Gassel. Lang een Bakhuisje (bijgebouwen op boederijen waar, tot in de 20e eeuw broodjes en koekjes werden gebakken)  opgelopen kwamen we bij de koffiepost voor een lekkere bakje koffie. Nu was het nog maar zo’n 7½ km. Via de Acherdijk op weg naar Beers over de lange weg "Heuf". Na 3 uur en 40minuten (6,8 km p/u) waren we weer bij de finish.

Eduard

Na 2 maanden werd het weer eens tijd voor een wandeltochtje. Maandag begint voor mij de werkweek weer en is de vakantie voorbij. Veel keuze had ik niet. Aangezien ik de 3 verentocht (Pannerden) al 3 x gelopen had, wilde ik nu eens iets anders. Het werd de Polen Herdenkingstocht in Driel van 25 km. Om 09.00 uur was de start, maar toen ik daar om half negen binnenwandelde waren er al mensen gestart. Inschrijven dus en vertrekken. We liepen gelijk richting de dijk bij de sluizen (Foto 1 + 2). De dijk af langs een aantal monumenten richting de brug (A50). Het eerste monument (foto 3)  was voor het 7de bataljon van het Royal Hampshire Regiment ter nagedachtenis aan de militairen van deze brigade die sneuvelde tussen 23 september en 4 oktober 1944, waarbij ze onder andere de steenfabriek van Korevaar tussen Heteren en Driel bevrijdde. Deze brigade werd afgelost door het Amerikaanse 101e Airborne Divisie wat ons brengt bij het tweede monument (foto 4).  Dit monument is geplaatst ter herdenking aande acties van de 101e Airborne Diviesie die streden voor onze vrijheid. Zij streden van oktober 1944 tot november 1944 in de buurt van Heteren. Deze actie is ook verfilmd in de televisiefilm "Band of Brothers" (deel 5: Crossroads). Na de brug te zijn overgestoken trokken we door de bossen van Duno (Doorweth) richting Heelsum (foto 5).  Langs de oude papierfabriek Schut en gebouw Rehoboth in Heelsum togen we weer op weg richting Duno (foto 6) om daar een aantal kilometers over de stuwwallen heen te wandelen (foto 7).  Dat betekende dus veel klimmen en dalen. Niet zo van die hoge bulten, maar wel aardig stijl. Nog een rondje rond kasteel Doorweth en verder de bossen weer in. Bij Heveadorp konden we het pondje nemen naar Driel. Toen ik daar aankwam vaarde net het pondje weg en dat betekende toch al gauw 20 minuten wachten. Nou ja, had ik gelijk mijn rust punt en kon ik mooi een ijsje nemen. Aan de overkant van het pondje linksaf de dijk weer op wat ons bracht bij het derde monument (foto 8).  Op de nacht van 25 op 26 september 1944 brachten Britse en Canadese militairen van het Genie regement (ook wel Sappers genoemd) bijna 2400 Britse en Poolse parachutisten in veiligheid. Deze werden onder sterk vuur van de Duitsers vanuit Oosterbeek in canvas- en motorbootjes naar de zuidkant van de Rijn gebracht. Nu was het nog zo’n 3 km lopen. Over een lange binnenweg bereikte we al snel weer Driel waar we al snel het Polenplein bereikte. Hier staan monumenten ter nagedachtenis aan Generaal Sasobowski en zijn manschappen. (foto 9 + 10).   Het eerste monument herrinert met grote bewondering en dank aan Majoor Generaal Stanislaw Sosabowski en zijn Poolse soldaten, die door hun strijd en moed de overgeblevenen van de 1ste Britsh Airborne Division hebben bevrijd. Het tweede beeldis opgericht ter nagedachtenis aan de 94 Poolse militairen die tijdens operatie Market Garden zijn gesneuveld. 200 meter verder was de finish die we uiteindelijk na 4 uur wandelen hadden bereikt.

Eduard

Dag 1

Gisteren om 10.30 uur naar bed, want om 02.00 uur zou de wekker gaan. Geen oog dicht gedaan natuurlijk, maar om 03.20 was ik op het station Elst. Daarkwam ik Ceel en Cornel tegen, 2 collega’s die ook zouden lopen. De trein had iets vertraging, zodat we pas om 04.15 uur konden starten. In het begin ging het lekker, hoewel de sfeer maar moeilijk op gang kwam. Na Lent, Bemmel en Huissen, voelde ik mijn voeten goed en was ik bang dat ik 3 blaren zou hebben. In Elden even een korte break en vervolgens op weg naar Elst. In het centrum stond een Ronald, een vriend met een blikje drinken. Heerlijk. Na 5 minuten doorlopen, want een straat verder woont Junis (een collega) en daar zouden we ook rusten. Daar aangekomen was Erik (ook een collega) en zijn 3 vrienden zater al al. Vlug een biertje drinken en op weg naar Ewijk via Valburg. 11 km verder dan Junis woont Ton (ook een collega). Ton moest werken, maar zijn vrouw had alles goed in de hand. Broodjes, koeken en natuurlijk ook bier ten overvloedde. Na een biertje weer opgestapt om naar Oosterhout te vertrekken. Daar nog even gerust en vervolgens via de dijk naar Lent en over de Waalbrug terug naar Nijmegen. Om 14.10 uur was ik binnen. Gelukkig alleen een heel klein blaartje op de linkerteen en 1 klein blaartje bovenop de rechterteen. Morgen een echte zware dag.

Dag 2

Vandaag was het een hel !! Nu reed de trein wel op tijd en zo stonden we iets over vieren bij de start. Om 04.15 uur waren we op weg. Een heel stuk in Nijmegen op weg naar Alverna. Ik had nog steeds last van mijn voeten en dus besloot ik om 06.00 uur even een break te nemen met een bakje thee en 2 broodjes. Vervolgens naar Wijchen, daarna door naar Balgoy.  Daar was ik om 08.00 uur en tijd voor mijn tweede break in het natte gras. Mijn voeten deden al behoorlijk zeer en ook had ik een blaar op mijn kleine teen. Na een kwartier op weg naar die ellendige dijk naar Niftrik, vervolgens via een deels onverharde weg en fietspad weer terug naar Wijchen. Daar woonde een tante van onze collega Hilde die ons opwachte om ons te vertroetelen met koffie en heerlijk eigengebakke appelgebak. Bij haar thuis even de blaar doorgeprikt en na een half uur weer vertrokken naar Beuningen. Nog even in Beuningen rusten en naar de wc en toen door naar Weurt. Een kwartier rusten en met het idee dat er nog 5 km te gaan was, ontdekte ik dat er nog 8 km te gaan was, een mentale klap. Door de rivierenwijk in Nijmegen, over de saaie waalkade en toen naar de finish, waar ik om 15.15 uur aankwam. Daar ook nog 20 minuten gezeten en lekker gegeten en toen weer naar de trein gelopen. Bij het wegrijden van de parkeerplaats botste ik ook nog tegen een andere auto, dus mijn dag was er weer èèn om niet te vergeten. Nu thuis de boel herstellen en morgen weer aan de bak op de zeven heuvels..

Dag 3

Vandaag weer om 02.00 uur eruit. Ik zou het een zegen vinden als ik zaterdag tot in ieder geval een uur of 8 kan blijven liggen. Ik had wel wat last van de blaren van gisteren, maar op zich ging het wel aardig. Bij de 15km was er een rustpost en daar even mijzelf gemeld bij het Rode Kruis. Ik werd gelijk geholpen en 3 kwartier later stond ik weer buiten, behandeld en wel. Mijn teen deed nog een beetje zeer, maar na even gelopen te hebben ging het steeds beter. Bij km 25 even rusten in Ottersum, maar ondertussen was het al gaan regenen. Dat zou zeker een uurtje of 4 duren met als gevolg dat we door en door nat waren. Na de 7 heuvels gingen mijn blaren toch weer behoorlijk pijn te doen en de laatste 7 km waren dus zwaarder. Om 15.00 uur binnen. Nu ook nog spierpijn erbij en mijzelf flink oplappen voor morgen de laatste dag. Wordt nog een taaie dag.

Dag 4

Vandaag de laatste dag. Ondertussen was het ene kleine blaartje op mijn teen uitgegroeit tot een ontsteking. Ja hoor, kon er wel bij een ontstoken teen en nog meer dan 50km te lopen. Om 03.30 uur stond ik weer op het station en langzaam liep ik van het station in Nijmegen naar de Wedren. Toen ik bij de wedren aankwam viel de pijn wel mee en om 04.15 uur waren weer vertrokken. Tot mijn eigen verbazing ging het best aardig en na 13 km nam ik mijn eerste korte rust. Na zo’n ca. 8 minuten verder gaan lopen op weg naar Overasselt. Daar eenmaal doorheen via de uiterwaarde naar Nederasselt en de brug naar Grave. Een klein regenbuitje maakte dit saaie stuk, met een betonpad door weilanden, nog saaier. De brug over en de zon kwam ons tegemoet. In Grave begon ik dan toch een beetje last te krijgen van kramp. Waarschijnlijk omdat ik wat geforceerd liep om mijn teen te ontzien. Grave eenmaal uit een lange weg naar Gassel en ondertussen was 27km afgelegd toen ik besloot om even een break te nemen . Een lekker bakje soep, twee broodjes en een blikje cola werden verobberd, voeten ingesmeerd met Perskindol trokken we na 10 minutten op weg naar Gassel. Voordat we die naam uitgesproken hadden liepen we er al weer uit naar Beers. Daar woonde collega Johan die bij hem thuis een rustplaats ingericht had. En wow, wat werden we daar verwend zeg; Er was zelfgemaakte kippensoep met veel groente en grote stukken kip, chips, koffie, thee, bier, fris, krentenbollen, appelflappen, ananasflappen, kersenflappen, etc. Daar gelijk een die ontstoken teen een beetjes schoongemaakt en schone sokken aangedaan. Drie kwartier later toch maar weer gegaan voor de laatste 21 km. Via het centrum van Beers voerde de route ons naar Vianen en vervolgens door naar Cuijk. Daar kwam de 40km erbij en in Cuijk is het altijd een groot feest. Over de potonbrug gekomen kwamen we bij een hele grote rustplaats. Daar nog even lekker een kwartiertje rusten en dan op voor de laatste 14 km. Door Middelaar, Mook, Malden en Via Gladiola, waar het altijd super gezellig is, op weg naar de finish. Hoe dichter ik bij de finish kwam, hoe minder last ik kreeg van de voeten en zo kwam het dat we op de Via Gladiola lekker konden dansen en rennen, meedoen met de feestvreugde.   Om 15.50 uur was ik binnen. Thuis gekomen bleek inderdaad dat de blaren mooi opgedroogd waren en die voelde ik dus ook niet meer. De ontsteking in de teen was natuurlijk niet weg, maar even goed behandelen en dan is dat in een paar dagen ook weer weg.

Dag 1

Als voorbereiding op de NIjmeegse 4-daagse en de Dodentocht was het eens tijd om 2 dagen achter elkaar te lopen. De Amersfoortse 2-daagse leende zich daar uitstekend voor, temeer omdat deze bekend stond om zijn prachtige tochten die goed georganiseerd zijn. Om 04.15 uur ging de wekker en om 05.15 uur zat ik in de auto op weg naar Amersfoort. Na inschrijving was het wachten op het startsignaal die om 07.00 uur zou komen. Met 2.000 man vertrokken we voor de 40 en 50 km (later zouden er nog zo’n 800 man starten voor de 30 km). Ik had mij ingeschreven voor de 40 km. We liepen eerst een beetje door Amersfoort, zo snel mogelijk op weg naar de bossen (foto 1, 2 & 3).

Na een klein uurtje lopen, kreeg ik langzamerhand de slag te pakken en met een behoorlijk tempo liep ik over vliegbasis Soesterberg. Wat een prachtige omgeving was daar zeg. Op gegeven moment werdt het erg langdradig, maar de omgeving maakte alles goed. Kijk maar eens naar de foto’s 4,5,6,7,8 & 9. Na dit prachtige natuurschoon even rusten op 20km. Ik was daar toch aan toe en na een bakkie koffie en een cola light weer fris op weg. En vanaf daar ging het nog beter. We liepen door het prachtige Soest met geweldige mooie huizen. Hoewel we verkeerd liepen doordat een of andere malloot een pijltje weggehaald had en daardoor een man of 12 ruim 3 km omliepen waren we om 12.00 uur al bij het rustpunt op 32,5 km. Dit betekende een gemiddelde van 7,6 km p/u. Een lekker bakje soep en een fles cola achter de kiezen togen we op weg voor de laatste 7,5 km. Die heb ik afgelegd met iemand die het zelfde tempo als ik had en na een uurtje kwamen we bij de finish aan. Met een totaal gemiddelde van 7,4 km p/u waren we binnen 5 uur en 23 minuten binnen. Morgen dag 2 zal naar mijn verwachting wel iets langzamer gaan.

                                                                      Dag 2

Ook nu ging de wekker weer om 04.15 uur en stond ik ik rond 06.00 uur op het startterrein. Lekker een uurtje de tijd om wat ervaringen uit te wisselen met andere wandelaars. Om 07.00 uur begon het hele zwikje (zo’n 2.000 deelnemers) weer in beweging te komen en na eerst een heel smal pad bewandeld te hebben, liepen we via een grote brede weg al snel het bos in. (foto 1 & 2) Vandaag zal veel bos en heide aangedaan worden. Met name het Treekerbos en de Treekerheide zouden we vandaag van alle kanten bekijken. Na een kilometer of 7 wandelen kwamen we op een verharde fietspad richting Woudenberg langs een haast mystieke sloot (foto 3). Echter na een paar 100 meter sloegen we linksaf richting landgoed "De Boom" (Foto 4).  Al snel bereikte we het rustpunt op 10,5 km die ik oversloeg. Hoewel het natuurlijk niet zo snel ging als gisteren liep ik toch al gauw 6½ km p/u en voelde me goed. Vanuit de rust leidde de route ons langs een kanaal van waaruit je prachtige vergezichten had (foto 5 & 6).   Aangekomen op rustpunt 16,8 km in Woudenberg nam ik even tijd voor een koffie en een cola light. Het weer was nog steeds goed en dat zou die dag ook zo blijven. Af en toe dreigde de lucht wel en viel er een paar spetters, maar het was niet genoeg om er nat van te worden. Na de rust via een stukje  woonwijk weer het bos in (foto 7) en op weg naar het Henschotenmeer (Foto 8 & 9). Hier ben ik als 20 jarige erg vaak geweest om te zwemmen met vrienden en vriendinnen. Een beetje zigzaggen over het recreatiegebied liepen we langs rustpunt 23,4 km, maar er zou op 29 km ook een rustpunt komen en ik besloot die van 29 maar te nemen. Alsof blaren met een stempel uitgedeeld werden voelde ik opeens een blaar op mijn hak. Nou ja, niet nadenken, gewoon doorlopen. Altijd al wilde ik de piramide bij Austerlitz zien en daar was nooit wat van gekomen, echter nu liepen we erlangs. Gelijk maar foto’s nemen (foto 10 & 11).   Nu was ik wel weer toe aan een een rustpunt en dat kwam goed uit, want we bereikte km punt 29. Lekker een colaatje en 2 boterhammen met kaas. Na 10 minuten weer op weg. Au, ik voelde toch even die blaar bij de start, maar na even lopen ging het wel weer. Nu kregen we het zwaarste gedeelte van de route. Over de Treekerheide, waar veel oneffenheden in zaten, wat kleine, maar pittige bultjes en veel mul zand, maakte het er niet makkelijker op. (foto 12 & 13)   Er moest wel even gelachen worden toen een wandelaarster opmerkte dat de toch nu erg veel leek op een "ws-er" (referend aan de wandeltochten van WS 78, die hun goedverzorgde en prachtige tochten altijd over dit soort terreinen laat lopen). Al snel bereikte we "Bos en Heide"een restaurant met een prachtige uitzicht over de Treekerheide. Nu een bakje tomatensoep en een colaatje en daarna op weg naar de finish die op nog 6 km lopen was. Toen we de grote weg overstaken kwamen we nog een mooi pad tegen (foto 14)  waarna na 3 km de finish bereikt werd. Met een tempo van gemiddeld 6,4 km p/u liepen we er 6 uur en 10 minuten over. Een medaile en een mok (vanwege het 60 jarige jubileum van deze tocht) werd meegegeven.

De organisatie had het prima voor elkaar. Route’s waren goed aangegeven en duidelijk. Rustpunten op de juiste plekken met nette prijzen en de medewerkers waren allen even vriendelijk. Voor meer informatie over deze tocht en de organisatie hiervan, alsmede foto’s en verslagen kan je klikken op de volgende link Website Amersfoorste 2-daagse

Eduard

Na 6 weken niet gewandeld te hebben wegens verjaardagen en een flinke teenontsteking, wilde ik vandaag eens een 50km toch wandelen. Vroeg uit bed en goed voorbereid stapte ik om half zeven op de fiets en toog naar het startburo. Om 06.50 kon ik starten en na een kilometer of 6 a 7 wandelen kwamen we bij de grens. De organisatie stond al klaar met een kist appels, waarvan ik er graag een meenam.  Daarvandaan liepen we door wat landweggetjes (foto 1 & 2) en weide velden (foto 3) op weg naar Beek.

En daar ging het mis. We kwamen op gegeven moment het bos uit, moesten linksaf en vervolgens gelijk weer links het bos in en dat bordje heb ik blijkbaar gemist. Ik had na een tijdje het idee dat er iets niet klopte. Ik kwam hier en daar nog een pijltje tegen, maar mijn routebeschrijving kwam niet meer overeen. (later bleek dat ik de oorspronkelijke route doorkruist had). Op een gegeven moment kwam ik in Borghees (D) uit. Gelukkig wis ik daarvandaan de weg naar Hoch-Elten (D) waar de rust op 35km zat. Ik ben daar naar toe gelopen en heb daar de controlepost aangesproken. Die vertelde mij dat ik een lus van ca. 10km gemist had. Ik had ca. 18km afgelegd, dus dan zou ik nog 22km moeten afleggen. Echter vanaf Hoch-Elten tot aan de finish was nog maar 15 km. Kortom had ik een lus van 17 gemist i.p.v. 10 km. Nou ja, werd dus vandaag maar een tochtje van 33 km.

Ik vervolgde mijn weg vanuit Hoch-Elten en na een paar meter lopen kwam ik op een prachtig uitzichtpunt. Hier moest ik even stoppen om foto’s te maken. (Foto 4,5,6 & 7). Vervolgens op weg naar Babberich. Na een rust in het dijkhuisje in Babberich op voor de laatste 7 km naar de finish. Uiteindelijk finishte ik na 4 uur en 50 minuten lopen, een gemiddelde van 6,8 km p/u. Jammer dat we uiteindelijk maar 33 km gelopen hebben. Aankomende vrijdag en zaterdag de 2 daagse van Amersfoort.

Eduard

Vandaag een verjaardag in Elst. Gisteren aan het klussen, toch willen wandelen en dus een tocht van 30km door het prachtige Montferland. Om 07.00 uur stond ik bij Hotel/cafe/restaurant "’t Heuveltje" (foto 1).  Na inschrijving konden we gelijk vertrekken en na een kleine kwartier wandelen kwamen we al het Bergherbos binnen (foto 2 & 3). In een vlot tempo liepen we kriskras door het zeer heuvelachtige bos (foto 4 & 5 ) om na 9 km het eerste rustpunt te bereiken (foto 6). Ik vond na 1 uur en 20 minuten lopen nog te vroeg om te stoppen en liep gelijk door. Na wat door het bos gedwaald te hebben kwamen uit op de "Dassenboomse Allee"(foto 7) die ons naar de "Hettenheuvel leidde". (foto 8, 9, 10 & 11). Dit is de hoogste berg in Montferland en telt 91,6 meter. Overigens is dit pad een deel van het "Pieterspad". Bovenop de Hettenheuvel is er een uitkijkpunt met de naam "Kale Jakob" met uitzicht over de Veluwezoom (foto 12, 13 & 14). Eenmaal onderaan de Hettenheuvel liepen we er als het ware deels omheen om vanf de zijkant nog eens over de flanken te lopen die overigens even prachtig was (foto 15 & 16). We kwamen wederom na 18,3 km bij het rustpunt uit (foto 6) en na 2 minuten rust, besloot ik maar verder te lopen. Wederom werd er een enorme heuvel bedwongen en een stuk Bergherbos doorgeploegd. Na nog even een prachtig stukje vergezicht op de foto gezet te hebben (foto 17) liep ik een fors tempo naar het zeer mooi gelegen en gezellige uitspanning "’t Peeske". (foto 18) Aangezien die zo’n 2,5 km voor de finish lag, besloot ik ook hier maar om door te lopen en zo kwam het dat ik met een gemiddelde van 7 km p/u na 4½ uur wandelen binnen was. Op zich een fors tempo als je ziet welke forse heuvels we overgelopen zijn.

Eduard

Belabberd, koortsig, slecht geslapen en snotverkouden hoorde ik vanmorgen mijn wekker gaan om 06.00 uur voor een wandeltocht in mijn eigen woonplaats. Toch besloot ik te gaan lopen. Ik sprak tegen Trudy uit dat het iets later kon worden dan in eerste instantie gepland was, omdat ik zo beroerd was. Dat het anders zou uitpakken konden we toen nog niet weten. Om 7 uur stapte ik op de fiets naar de startplek om daar 5 minuten later aan te komen. Even aanmelden en om 07.15 uur vertrok ik voor weer 40km wandelen.

De tocht leidde dwars door Zevenaar naar Groessen (Foto 1 & 2) om daar over een brug over de Betuwelijn heen te wandelen (foto 3).  

Prachtige uitzichten op weg naar Groessen en over de Betuwelijn

Eenmaal over de brug werd er een tweetal kleine landweggetjes bewandeld alvoren wij de de dijken opgingen. een lang dijk die diverse namen aangemeten heeft gekregen. Zo liepen wij over de Leuvensedijk, De Oliemolen, De Ooysedijk en later heet het ook nog de Oud-Zevenaarsedijk en de Babberichsedijk.

Ook vanuit deze dijk waren de uitzichten weer fantastisch. (foto 4 & 5) Dit gebied wordt ook wel De "Gelderse Waard" of de "Gelderse Poort" genoemd. Een prachtig grensoverschrijdend rivierenlandschap met oude rivierarmen, moerassen, ooibossen, wielen e.d. van de rivieren Rijn, Waal en IJsel. Het geheel wordt omlijst door de heuvels van de Veluwezoom, Montferland, Nijmegen en Reichswald. Zeker de moeite waard om een een bezoekje te brengen. Halverwege de Ooysedijk verlieten wij de dijk om het eveneens prachtige Oud-Zevenaar met een bezoekje te vereren. Koffiepost was zoals altijd ingericht bij Scouting groep Subanhara. Deze sloeg ik over om naar het ook al weer prachtige gebied de Breuly te lopen. Tot vorig jaar was dit een beheerde recreatieplas, nu nog een stukje natuurgebied, waar overigens wel gezwommen of gevist kan worden. (Foto 6) Zoals gebruikelijk met de Seaven Aerentocht liepen we geheel rond de plas om zo Oud-Zevenaar weer te verlaten. We staken de weg over en gingen rechtsaf om zo aan de oosterlijke kant de Betuwelijn te volgen.

Ook nu konden we deze toch natuurlijk niet doen zonder even langs molen "De Hoop" (foto 7)  te lopen. Even achterlangs het schuurtje, wat zigzaggen door de kleine weggetjes aldaar om zo richting Babberich te trekken. In Babberich werd een woonwijkje bewandeld die vorig jaar ook in het parcour zat en zo bereikte we de splitsing tussen de weg naar Beek en de weg naar Elten. De laatste werd het en zo liepen we in een lekker tempo de Emmerichseweg in richting Elten. (foto 8 & 9 ) Hoewel je Elten al zag liggen kwamen we er niet. Halverwege deze dijk liepen we links ervan af het prachtige, maar kleine bos in om zo richting de voetbalvelden van de Babberichse voetbal vereniging te lopen. Daar eenmaal voorbij linksaf lang de Betuwelijn en na 200 mtr aan de linkerkant was een rustpost bij de houtzagerij van de familie Ros. ca. 20km was afgelegd en voor mij dus het teken om even een kleine break te nemen. Ik was de eerste klant daar en ze waren dus ook erg blij met mijn komst. Na 10 minuten weer tijd om op te stappen. Ondertussen had ik gezien dat we na 10km hier weer terug zouden komen, dus met de belofte dat ik snel terug zou zijn, werd ik vrolijk uitgezwaaid door de leden van de Zevenaarse wandelvereniging "De zandlopers". We werden een stukje terug gestuurd langs de Betuwelijn om vervolgens via de brug eroverheen te lopen (foto 10). Op de brug had je wederom een mooi uitzicht over de Betuwlijn en de plek waar we vandaan kwamen. De brug eenmaal over moesten we nog een eindje richting Beek voordat we rechtsaf een heel heel heel smal paadje inliepen. Die kwam uit op de Kwartiersedijk, een dijkje tussen Babberich en Elten. We liepen een beetje door wat grasland en bospaden (ondertussen al wel in Duitsland) en via de 2 gasstations die op de grens staan weer terug naar deze Kwartiersedijk. Vervolgens weer een stukje langs enerzijds een camping en anderzijds (ja hoor, daar is ie weer) de Betuwelijn. Aan het eind van deze weg nog even langs een Maria-kapelletje en we waren weer bij de Babberichse voetbalvereniging. Dat betekende dat de rust op ca. 400 mtr lopen was en we de lus van 10km afgerond hadden. Nu was het wat drukker bij de rust (foto 11), maar de vrijwilligers aldaar herkende mij nog wel. Na een complimentje gegeven te hebben over hun verzorging kon ik niet meer stuk, haha. Na wederom een lekker bakje thee en een AA-tje vetrok ik na 10 minuten voor de laatste 9 km. Weer langs die voetbalvelden (voor de 4e x) en vervolgens via de Beekse weg naar het centrum van Babberich. Weer door een woonwijkje uitkomend op de Aerdseweg op naar Camphuysen (foto 12 & 13).  Vervolgens de dijk weer op richting de kerk voor het beroemde rondje om de kerk oftewel het Progressiepad. (foto 14)

Vanuit het progressiepad vervolgde we de dijk om weer bij de Slenterseweg eraf te gaan. Rechts van ons zagen we Breuly alweer (foto 15).  Wederom werd rustpost Subanhara aangedaan, waar ik even 3 minuten tijd nam om een daar gekochte AA-drank op te drinken. We liepen vervolgens weer naar Breuly om deze ditmaal rechts van ons te laten liggen. door wat bosjes heen op weg naar het station van Zevenaar. Daar werd ik bijgelopen door een andere 40km wandelaar die er een fors tempo op na hield en samen liepen we door het centrum van Zevenaar de laatste 2 km naar de finish. Met een gemiddelde van 7 km p/u bereikte ik na 5 uur en 40 minuten al de finish. Nog nooit eerder heb ik zo snel gelopen over 40km. Om 13.25 uur was ik binnen en om 13.30 uur was ik thuis, zodat ik nog heerlijk van het weer in de tuin kon genieten.

Vandaag maar eens gekozen voor een tocht in Wehl. Aangezien ik a 2 jaar niet meer in Montferland gewandeld had en zeker niet in die omgeving, leek het mij een mooie tocht te gaan worden. 30km. De laatste keer, want vanaf volgende week alleen nog maar 40 of meer. Om 07.30 uur stonden we in Pannenkoekenhuis "De Olde Beth" (foto 1) . Of ik moet zeggen voor de deur, want alles zat potdicht. Maar goed, na een minuut of 10 konden we toch naar binnen om ons in te schrijven. Vanuit de start trokken we richting zuidoosten om na een paar 100 meter al de snelweg A18 over te steken en vervolgens naar Kilder te lopen. We liepen daarbij om een recreatieplas heen die Stroombroek heet, maar in de volsmond ook wel de Braamtse Gat wordt genoemd.(foto 3, 4 & 5) Van oudsher is het een zandwinningsplas in het plaatsje Braamt (tussen ‘s-Heerenberg en Doetichem). Aan de oostkant van het meer licht Palestra, een groot bungalowpark in neogriekse stijl. Het was hier waar ontvoerde Claudia Melchers in huisje 100 vastgehouden werd in 2005. Hier was ook de laatste grote rustpunt op dag 1 van de Achterhoekse 4 daagse in 2006. Na een rondje om de plas en Palestra, waar we ook nog even "het land van Jan Klaassen" passeerde, liepen we over wat landweggetjes die in de nevel van de vroege zaterdagochtend ons een prachtige blik schonk over de weidse landschappen die Montferland rijk is. (foto 6 & 7) .

Voordat we Kilder binnen kwamen. liepen we over een weg met de naam Boskant. Als we onze hoofd naar links draaide zag je dat we aan de voet van de Hettenheuvel liepen, die onderdeel is van het natuurgebied de "bergherbos" van Natuurmonumenten. Het bestaat uit een stuwwallencomplex met daarin de Hettenheuvel (foto als hoogste heuvel met 91,6 m. Andere heuvels daar zijn de Galgenberg (66,8 m), de Eltenberg (82,4 m), de Hulzenberg (84,6 m) en heuvel Montferland (66,8 m). In Kilder was er een rustpost ingericht in de kantine van Voetbalclub s.v. Kilder. 9,4 km was afgelegd en voor mij dus reden om lekker door te lopen.

Via wederom wat weidse landschappen en een stuk langs de A18 staken we deze weer over om vervolgens de bossen van Wehl in te duiken. In de bossen kwam   de splitsing met de 20km die weer terug liepen naar "De Olde Beth".  De 30km (ik dus) liepen nog een stukje door het bos (foto 9) voordat we langs de A12 door landelijke vlaktes(Foto 10) richting Loil trokken. Loil is een klein dorpje (1.500 inwoners) en heeft een zeer rijk verenigingsleven. Zo is er een schutterij, toneel en Carnaval. Vooral de laatsgenoemde is in de verre omgeving bekend vanwege hun altijd prachtige praalwagens (van grootste kwaliteit). Na de rust in cafe Hendriks verlieten we al gauw Loil weer om in de richting van Angerlo te lopen, die we overigens niet aandeden. Via het Loilse Broek werd de Wehlse bossen weer aangedaan. Langs het Jagershuis kwamen we op een bospad waar we weer samen kwamen met de 20km. (foto 11 & 12). Het bos uitkomende werden er nog wat landweggetjes doorgeploegd voordat we in in de buurt kwamen van "De Olde Beth". Na een wandeling van 30km in 4 uur en 22 minuten (gemiddeld 6,9 km p/u) was ik om 12.15 uur binnen. Even het boekje afstempelen en het speldje van de 2.000 km ophalen (ik heb er ondertussen al 2.172 km afgelegd) en toen naar huis. Achteraf gezien was dit inderdaad een mooie tocht, hoewel bij Loil het even saai werd door de hoeveelheid landweggetjes. Al met al miste ik eigenlijk 1 routepijltje, maar ook dat leverde geen problemen op. Over 2 weken is de Seven Aeren tocht aan de beurt. Een tocht van 40km in Zevenaar, een thuiswedstrijd dus.

Eduard

  Wederom beloofde het een prachtige dag te worden voor een mooie wandeling. Omdat WS78 vandaag weer eens een tocht organiseerde was de keus snel gemaakt. Deze organisatie staat toch wel bekend als de organisatie die uitzonderlijk mooie tochten organiseerd. Vandaag zou dat toch anders zijn….

Om 09.00 uur konden we starten vanuit Maarn. Vandaag zouden we wat kastelen bezichtigen en vol goede moed en goed gemuts trokken wij erop uit. Maar liefs 596 deelnemers hadden zich aangemeld. (foto 1). Een drukte die deed denken aan een uitverkoop bij de V&D. Al kort na vertrek trokken we de bossen in (foto 2) Na een aantal kilometers spreidde de groep wandelaars. Ook deze keer zat ik bij de eerste 100.

Al snel diende zich de Darthuizerberg (foto 3 & 4) aan die eenmaal bovenaan gekomen een prachtig uitzich bood. Daarvandaan trokken we via het bos Leersum naar landgoed Broekhuizen (foto 5). Links zouden we kasteel Schevichoven kunnen zien, maar op de èèn of andere manier heb ik die gemist. Door over een bruggetje te lopen hadden we wel een prachtig uitzich aan de achterzijde van kasteel Broekhuizen (foto 6).

Via een zandpad bereikte we na 13km de soeppost, waar dankbaar gebruik van werd gemaakt. Even lachen om de vrijwilligster die nogal heftig reageerde toen een wandelaar het plastic bekertje in de verkeerde afvalbak gooide. Ze at hem bijna op, haha. Na krap 2 minuten zette ik de wandeling voort en via het Overlangbroeker Klompenpad kwam Wijk bij Duurstede in zicht (foto 7). Daar kwam een groepje van 2 vrouwen en 3 mannen mij voorbij. Nu heb ik 1 van die mannen en die 2 vrouwen vaker gezien en ik weet dat ze behoorlijk stevig door kunnen lopen. Ik besloot aan te haken en hoewel ik daar in het begin wat moeite mee had, lukte me het toch om hun pas te volgen. We liepen kris kras door Wijk bij Duurstede heen en zagen zo een mooie molen (foto 8). Vervolgens liepen wij over vele bruggetjes, trapjes, nauwe straten en mooie tuinen. We moesten zelf een stukje (ca 15 meter) gebukt lopen onder een gebouw door. Zo kwamen we aan bij het mooie kasteel Duurstede waar we omheen liepen (foto 9 & 10). Daarvandaan via een fietspad aan de andere kant van de dijk, zodat we langs de Lek op liepen en over de Betuwe  konden kijken, naar de grote rust op 23 km, maar niet voordat we de Prinses Irenesluis voorbij gelopen waren. Op de grote rust genoten van een kopje thee, glaasje cola en de zelfmeegebrachte boterhammen.

Na de rust verlieten we Wijk bij Duurstede aan de noordwestzijde. Via een zeer saai stukje route bereikte we via buurtschap Stenen Brug de koffiepost. De zon brandde al aardig in onze nek. Op ca. 31 km was de koffiepost bereikt, hoewel er twijfels bij de wandelaars ontstond omtrent de afgelegde afstand tussn de grote rust en de koffiepost. De routebeschrijving week namelijk in dit gedeelte nogal af.

Wederom trokken we de bossen in via het Trekvogelpad (foto 11 & 12). Via de Kaapse  bossen in deelgebied De Diepwel wat overging in deelgebied De Ruiterberg kwamen we uit bij het fraaie poortgebouw van de Ruiterberg. Op 37 km zou er een fruitpost zijn maar die werd ca 2,5 km opgeschoven, zodat we ca. 1,5 km voor het eind nog konden genieten van een appeltje. Vervolgens kwamen we weer in Maarn waar we nog een mooi zicht hadden op Huis te Maarn (foto 13). Een donateur van WS78 had nog een mooi bord in de tuin gezet met "WS-sers proficiat".

Hoewel Wijk bij Duurstede een prachtige plaats is bestond het grootste gedeelte van de tocht uit bossen. Dit waren niet de mooiste bossen van Nederland. Al met al viel de totale tocht toch wel wat tegen. Uiteraard is dit persoonlijk. Wederom moet ik de organisatie complimenten geven voor de uitvoer van de organisatie. De route is uitstekend uitgezet zodat je makkelijk zonder routebeschrijving kan lopen, de rustposten zijn op de juiste momenten te vinden en ook de informatie was ruim voldoende.

Eduard

Vandaag gekozen voor een wandeling van maar 25km. Omdat er de komende weken nog vele wandelingen van 40km en meer zouden volgen wilde ik voorkomen dat ik net als vorig jaar voor de 4-daagse een overbelaste enkel zou krijgen. Morgen een verjaardag in Zwolle, dus het weekend is dan toch al zo kort. Om half 9 melde ik me bij het startburo (foto 1) waarna we om 9 uur konden starten. Het was al gezellig (foto 2) druk en na een aantal bekende wandelaars begroet te hebben werd het dus dringen bij de man die de route’s uit deelde. We passeerde het winkelcentrum van Geldermalsen en al gauw kwamen we bij kleine stukjes natuurschoon uit die dit westerse gedeelte van de Betuwe rijk is.  Prachtige beekjes, lanen met wilgen en platte landen kregen we voorgeschoteld. (Foto 3) Jammer dat het nog een beetje nevelig was, maar als de zon zo nu en dn door kwam was het volop genieten. Ook het smalle paadje lang de spoorbrug bood ons een mooi aanzicht.(foto 4) Ondertussen waren we al in Trich belandt die we via de Lingedijk ook weer verlieten. Na een kilometer of 6 kwam de eerste koffiepost al in zicht, maar daar vond ik het nog een beetje te vroeg voor. Daarbij kwam dat ik net in een lekker wandeltempo zat van 7 km per uur  en dat tempo niet wilde onderbreken. Op weg naar Beesd liepen we wederom door een prachtig stukje natuur met mooi aangelegde paden (foto 5 & 6). De rust straalde van deze omgeving af. Nadat we het station Beesd gepasseerd hadden liepen we langs camping en recreatiepark "Betuwe strand". een lange weg langs het spoor bracht ons weer naar de Lingedijk, nu op weg naar Rhenoy. Vlak voor Renoy kwamen wenog lang een uilenopvang waar werkelijk de meest prachtige exemplaren te bewonderen waren. (Foto 7). Wat toen volgde was eigenlijk wat minder mooi. Langs de provinciale weg liepen we naar het plaatsje Rumpt en via een dijk en wederom de provinciale weg naar Enspijk. Overigens is die laatste wel weer een mooi plaatsje. Voordat we de naam gezegd hadden liepen we er al weer uit en op weg naar Deil. Daar even een bakkie en een broodje doen om vervolgens de laatste 4 km af te leggen naar Geldermalsen. (Foto Via het winkelcentrum van Geldermalsen bereikte we na 3 uur en 40 minuten en 25,7 km de finish. Met een gemiddelde van 7 km per uur hebben we een aardige wandeling afgelegd en kijken we uit naar de volgende, nl. 40km Kastelentocht in Maarn op 21 maart.

Eduard

Koud, stralende zon, temperatuur om het vriespunt. Dat zijn de kenmerken die typerend waren voor vandaag. WS78 had wederom een prachtige tocht uitgestippeld en het was aan de 541 wandelaars die zich ‘s ochtends gemeld hadden, om deze tocht te voltooien. Een tocht van WS78 betekend 40km.

Al direct na de start liepen we een klein park in, dat vroeger hoorde bij een monumentaal gebouw dat in de zeventiger jaren werd gesloopt. Het is hier voor bejaarden goed toeven, want er bevinden zich drie grote, in bijna aaneengesloten parken gelegen oorden, waarvan Insula Dei in een wel heel fraai pand aan de overkant van de weg is gevestigd. We staken de Velperweg over naar Park Angerenstein, een landgoed daterend uit 1487 en genoemd naar het voorname Arnhemse geslacht Van Angeren. Na privébewoning door o.a. baron van Tuyll van Serooskerken en diens vrouw barones van Pallandt, hield Rijkswaterstaat er kantoor, tot van 1958 tot 1987 het CIOS er een meisjesinternaat van maakte. Na Angerenstein konder we gaan klimmen. Aan de overkant van de weg bevond zich namelijk Hoogte 80, het hoogste punt van Arnhem, vanwaar je tot Duitsland en de Achterhoek kunt kijken (mits het helder weer is). Een plattegrond bij het monument geeft aan wat er te zien is. Een behoorlijke klim, hoewel achteraf bleek dat dit zeker niet de laatste en/of zwaarste was.

Vervolgens gingen we Park Klarenbeek in, waar we een paar hellingen en trappen (65 treden af en 59 op) moesten nemen (Arnhem is één en al stuwwal) om bij de Steenen Tafel te komen. Dat was vroeger een watertoren, nu een sjiek restaurant. Daarvandaan heb je een prachtig uitzicht over Arnhem heen naar Nijmegen.

Daarna werd het parkoers tot de laatste kilometers van deze tocht, waarvan het venijn in de staart zit, redelijk vlak. Via een mooie villawijk liepen we naar “De Waterberg”, waar overigens weinig water te zien is. Het is het terrein rond en achter het Openluchtmuseum. Een mooi, ongecultiveerd bos. De heuveltjes hier waren vroeger vuilnisbelten. We passeerden een kruis ter nagedachtenis aan een aantal Arnhemmers die hier tijdens de oorlog zijn gefusilleerd. Vervolgens gingen we achter Burgers’ Zoo langs en door de bossen van Schaarsbergen, waar we na een kilometer of tien toe zijn aan een beker uiensoep. Via het dorp kwamen we uit op Hoog Erf en Landgoed Warnsborn, een uitgestrekt bos, dat wordt doorsneden door beken en sprengen.

We bevonden ons hier op de noordhelling van de stuwwal van Arnhem. Het gebied is een onderdeel van een aantal aaneengesloten landgoederen en heideterreinen. Het landhuis is in 1945 afgebrand en herbouwd tot hotel met een rond 2000 gerestaureerde oranjerie en een terrassentuin (met dank aan de Postcodeloterij). Langs de oprijlaan staat een bronzen borstbeeld van Mr. S. baron van Heemstra, medeoprichter en 30 jaar lang voorzitter van het Geldersch Landschap. In de ijskelders overwinteren vleermuizen en in het bos leven boommarters.

Vervolgens betraden we een tweetal heidevelden. Op het eerste daarvan kwamen we langs een monumentje ter nagedachtenis aan het eerste slachtoffer in 1910 van de luchtvaart in Nederland. Vandaar naar de Kleine Kweek, een mooi, glooiend heideveld met een paar in deze omgeving inmiddels vrij zeldzame jeneverbesstruiken.

Over dit heideveld daalden we af naar Landgoed Rijk ter Heide, en gingen daar na 21km via een Nordic walkingroute naar de rust op Nationaal Sportcentrum Papendal.

Lachwekkend was wel hoe de barman krampachtig broodjes kroket te verkopen.

Verkwikt en uitgerust in de mooie lounge van het sporthotel verlieten we via het golfterrein Papendal in de richting van het land van de missionarissen van Mill Hill (bekend van de laatste tocht vanuit Oosterbeek). De gure wind die woedde was daar goed te voelen en de ritsen van jassen werden weer eens aangetrokken. Ook de handschoenen kwamen weer uit de jaszakken.

Via het Anton Heijboerpad staken we de drukke verkeersweg over om zo in ander deel van Warnsborn te komen. Daar passeerden we een unieke, op een soort schiereilandje gelegen, boerderij alvorens weer de bossen in te duiken. Ook hier zagen we weer een paar beken met kleine watervalletjes. We volgden, het bos uitkomend, een paar schitterende, statige lanen met weidse uitzichten. Bij de koffiepost waren we weer terug in de bewoonde wereld, al zou je dat vaak niet denken, want ook binnen de stadsgrenzen van Arnhem Noord bevindt zich veel bos. Door de gure wind voelden onze gezichten als ijsklompjes en de koffie was dan ook een meer dan welkome versnapering. Na de koffie op weg voor de laatste 9 km.

Om te beginnen het “Koninginnebos”, ofwel Park De Gulden Bodem, een bosgebied langs de bebouwing. Vanaf hier werd het weer klimmen en dalen (we zijn per slot van rekening weer in Arnhem). We daalden af naar Park Zijpendaal (spreek uit: “ziependaal”), waar we langs Huis Zypendaal kwamen. Dit kasteelachtige gebouw, met een oranjerie en een koetshuis, dateert uit het eind van de 18^e eeuw en wordt omgeven door een park in de Engelse landschapsstijl. Nu is het huis in beheer bij de Stichting Gelderse Kastelen, die er ook kantoor houdt.

Vervolgens kwamen we in Park Sonsbeek, het bekendste park van Arnhem, waar we naar  believen over of onder de waterval via de “steile tuin” (een trap met 104 treden!) naar de uitzichttoren “de Belvedère” liepen. Die bereikte we pas na nog een steile trap van 34 treden te beklimmen. Vandaar keek je prachtig uit over de stad. Vervolgens gingen we omlaag het park uit naar de volgende stuwwal. Op het hoogste punt, bij een van de kleinste kerkjes van Nederland, kun je nog net de KEMA-toren richting Oosterbeek zien. Links ligt een diep dal. Dat was vroeger een zandafgraving en in de groenstrook liep de tram naar de dierentuin en het Openluchtmuseum.

Wat een klim was dat, zeg !! Nu voelden we goed dat Arnhem bestaat uit een en al stuwwal. Na deze enorme klimpartijen konden we wel wat verfrissends gebruiken en we waren dan ook erg blij dat er een fruitpost was zo’n 4km voor het eind. De keuze tussen appel en manderijn was snel gemaakt en na even bijgekomen te zijn werd het tijd voor het laatste stukje.

Langs een groengebied “midden” in de stad bereikten we via een trap (35 treden) een villawijk (klein, maar wat een locatie!) en dan weer Park Klarenbeek, ditmaal aan de overkant van het dal dat we op de heenweg vanaf de Steenen Tafel zagen, en klommen naar Monnickenhuizen, vroeger de thuisbasis van de voetbalclub Vitesse, nu een moderne woonwijk. Tot slot daalden we via de andere kant van Park Angerenstein weer af naar de finish die we na 6 uur wandelen (gemiddeld 6,7km p/u) bereikte.

Ton Verlaan was de parcoursbouwer en hij verdient dan ook een lintje. Wat een prachtige tocht was dit en ook WS78 heeft zich weer van de beste kant laten zien.

De informatie die in dit verslag gebruikt is, alsmede delen van teksten zijn afkomstig van de website van WS78: www.ws78.nl met toestemming van de voorzitter.

WS78 is een wandelvereniging die uitsluitend 40km wandeltochten organiseert en altijd de meest prachtige routes weet uit te zetten. Ook de routebeschrijving alsmede de bepijling zijn uitstekend voor elkaar.

Eduard